Geplaatst: 28-07-12 00:25 
Gisterochtend riep mijn moeder me... Onze lieve hond, Huut, zou die dag ingeslapen worden. Of ik uit bed wilde komen, want ze gingen straks naar de dierenarts...
Drie weken geleden kreeg onze hond een keelontsteking. Hij was al oud, in oktober zou hij negen jaar geworden zijn, en voor zijn ras was dat al flink. Hij kreeg antibiotica, en was ontzettend ziek. Hij moest spugen, en af en toe kwam er bloed mee. Ook kwam er allemaal gal uit zijn neusje, hartverscheurend om te zien. Maar ook daar kreeg hij tabletten voor, en ondanks dat hij enorm veel en vast sliep, knapte hij op.
Toen hij van alle medicatie af was, was het toch niet meer de hond die we gekend hadden. Hij ging dingen mankeren. Hij kon niet meer goed lopen, van zijn kussen afkomen was hem al te veel. Toch had hij af en toe een opleving en kwam dan keihard naar je toe rennen om je kusjes te geven. Dus we hadden hoop. Misschien werd hij weer snel de oude. Wij slapen ook wel eens verkeerd, waardoor we spierpijn hebben, toch? Dat zal bij hem ook wel het geval geweest zijn.
Helaas, het werd niet beter. Het slechte lopen bleef. De ene dag z'n ene pootje, de andere dag zijn andere. En het werd maar niet beter...
Woensdagnacht ging hij ontzettend hard en veel kreunen. We zijn toen nog bij de dierenarts geweest en deze vond zijn hartslag wel abnormaal hoog. Een teken van pijn. Dus hij kreeg een spuit met valium, om de pijn te verlichten. Hij is heel de nacht nog onrustig geweest, maar 's ochtends viel hij dan toch in slaap.
Donderdagochtend werden we terug verwacht bij de dierenarts. Maar onze lieve Huut kon niet meer opstaan. Toen mijn moeder hem wilde helpen gromde hij en gilde van de pijn, iets wat hij vrijwel nooit deed. Hij wilde echt niet. Dit was voor ons de druppel. In totaal waren we al drie weken aan het sukkelen en dat verdiende hij niet. Hij was van z'n levensdagen niet ziek geweest, en hij moest op zijn oude dag niet volgestopt worden met medicatie. Hij was te oud om nog te herstellen, en als we hem allerlei troep zouden toedienen was dat alleen voor onszelf geweest...
We konden gisterochtend om 11:15 bij de dierenarts terecht. Huut ging enthousiast naar binnen, ondanks dat hij met moeite kon lopen. In de wachtkamer bij de dierenarts was hij continue met zichzelf in gevecht: liggen, of staan? Alles deed zeer...
Om 11:30 mochten we naar binnen... Hij kreeg eerst een verdoving. We waren allemaal in tranen. Huut maakte zich behoorlijke zorgen, waardoor het lang duurde voor hij in slaap was. Het verlossende spuitje was al volledig toegediend en zijn hartje klopte nog steeds. Pas na vijf eindeloze minuten gaf zijn lichaam het helemaal op... Om 12:30 is hij heengegaan...
Hier in volle glorie, zijn prachtige gezichtje...
Nadat hij is ingeslapen hebben we hem naar het crematorium gebracht. Daar hebben ze hem prachtig opgebaard voor ons, zodat we nog even afscheid konden nemen van hem. Hij was volledig nat van alle tranen van ons allemaal. Onze lieve boef, nooit meer...
Ons gezin is verscheurd. Het middelpunt is weggevallen. Het verdriet is ondraaglijk. Altijd vrolijkte hij ons op als er iets was. Altijd lag hij bij ons... We waren enorm gek met hem. Hij kon alleen niet praten, voor de rest was het zo goed als een gelijke van ons...
Onze beslissing is goed geweest. Hij verdiende het niet om de mallemolen van ellende in te gaan. Onze dierenarts stelde ons nog gerust: hij dacht dat hij iets in z'n hersenen heeft gehad: of weer een hersenbloeding (waarvan hij er al twee eerder heeft overleefd) of een tumor. Zijn oogreflex was niet normaal.
Ik ben zo ontzettend blij dat ik thuis nog kusjes van hem heb gekregen. Zelfs toen hij al op de tafel lag waar hij z'n laatste adem zou uitblazen, gaf hij me kusjes...
Vanochtend hebben we de as van zijn lichaam gekregen. Hij staat in een mooie urn op de kast, met kaarsjes. Een laatste eerbetoon aan onze vriend...
Zijn lieve pootjes, waar ik zo verliefd op was...
Opgebaard voor het laatste afscheid...
Mijn laatste kus aan de meest unieke en lieve hond ter wereld... Helaas kon hij er toen al geen meer teruggeven...
Sommige herinneringen vervagen niet, die blijven voor altijd in je hoofd.
Sommige dingen herinner je je altijd, als een lichtje dat nooit dooft.
Ik bewaar die herinneringen goed, koester ze voor altijd, want voordat ik het wist, was ik je al kwijt.
Lieve Huut, jij was de allerliefste. Voor jou is er een grote plek in mijn hart die niemand ooit kan vervangen. Je was de beste vriend van allemaal, je liet menig hart sneller kloppen. We dachten altijd dat jij de kakkerlak onder de honden was, omdat je zo ijzersterk was en nooit wat mankeerde. Helaas gaf je lichaam het op, en ondanks dat je geest verder wilde, leek je gerust dat we je lieten gaan... Het ga je goed, liefste vriend. Ik hoop dat je over de eeuwige groene velden mag rennen, zonder pijn. Je wordt gemist, door iedereen...
