Geplaatst Een jaar geleden gingen wij naar het asiel, en jij was daar. Je leek de perfecte hond voor ons en eigenlijk was je dat ook, je paste perfect bij ons, je was lief en luisterde goed. En af en toe was je in voor een grapje. Binnen een half uurtje had jij je plekje in ons gezin, in ons huis helemaal gevonden.
Wat genoten we van jou, je was ongeveer 7/8 jaar, maar meestal gedroeg je jezelf als een jonge hond, dit kregen we dan ook vaak te horen als we mensen tegenkwamen als we jou uitlieten.
maar na een half jaartje sloeg het noodlot toe, we gingen met jouw naar de dierenarts, gewoon om te kijken of je wel gezond was. dat was je dus niet. De dierenarts keek in je oog en zei: Dit ziet er niet goed uit.
Je had kanker in je oog. Je oog moest weggehaald worden en dan zou de kanker weg zijn, en jij zou weer helemaal de oude worden.
Dit was gedeeltelijk ook zo, in je gedrag was je nog even lief en aanhankelijk als je altijd geweest was.
Maar sinds de operatie was je minder fit en ook minder vrolijk. maar je kon goed leven zonder je oog, je paste je, zoals we gewend waren van je, je gewoon aan.
We bleven toch gewoon lekker van jouw genieten. We gingen lekker naar het strand of naar het bos, waar jij lekker gek kon doen.
In de zomervakantie zijn we met zijn allen naar ameland geweest, wat heb jij toen genoten. Lekker elke dag over het strand achter je bal aanrennen, en 's avond uitgeput in je mandje slapen.
tsja soms verwenden je iet té misschien
maar opnieuw ging het mis. Je kreeg aanvallen, je ging helemaal trillen en was een beetje afwezig, ze werden steeds erger. We gingen met jouw naar de dierenarts en die stelde vast da je een vorm van epilepsie was. hij kon hier helaas niks tegen doen, en medicatie was pas nodig asl het vaak gebeurde.
toch bleven we nog steeds genieten van jou we gingen met je naar bos, strand en heide, lekker wandelen en spelen, want dat was nog steeds wat je het liefst deed.
De laatste tijd ging je steeds verder achteruit je aanvallen waren heftiger en steeds vaker. en er kwam nog iets bij. het leek alsof je niks meer zag want je liep overal tegenaan.
dus gingen we weer naar de dierenarts met je. met je oog was niks mis. dus hij nam wat bloed af. dit keer kreeg je wel medicijnen omdat 1 aanval in de 2 weken echt te hevig was. een half uurtje later belde de dierenarts al terug dat hij de uitslag had van de bloed test. er was inwendig iets goed mis dus er moest een echo van je maag gemaakt worden en foto's van je longen.
uit de foto's en echo bleek dat jij opnieuw kanker had... dit keer een grote tumor in je milt en een klein vlekje in je longen.
we moesten de moeilijke beslissing nemen om je door te laten leven totdat je echt op was, of je nu laten gaan, op een vredige manier, zonder dat je al te veel pijn hebt. wat was die keuze moeilijk, want wat zijn wij dol op jou! maar dit is het allerbeste voor jouw.
vanavond om 17.00 komt de dierenarts je thuis een spuitje geven zodat je rustig in je veilige warme mandje kan inslapen. het beste einde wat we je nu nog kunnen geven.
een kusje voor jouw.we gaan je missen meid echt heel erg, maar we zijn blij dat we jouw in ieder geval een goed en fijn jaar hebben kunnen geven.
we zullen je nooit vergeten, niemand niet.
de overbuurman zal je ook gaan missen, hij was toch altijd zo dol op je. iedereen hier in de buurt was dat. jij bent het beste hondje wat ik me ooit in mijn leven heb kunnen meemaken.
Landie, ik houd van je lieverd!
