Het was prachtig weer en we reden steeds verder het gebied in. Op een gegeven moment stonden er bordjes met "Rustgebeid voor dieren". Ik dacht, wat maakt het uit, een paard verstoort de natuur niet.
Dat was een misrekening, want toen ik op een gegeven moment het bos weer uit kwam gereden zag ik verderop de wilde runderen bij elkaar staan. Niks aan de hand dacht ik nog, ze zijn ver genoeg weg...
Mispoes, een grote donkerbruine stier had ons opgemerkt en kwam met geheven horens in draf op ons af. Dat was even schrikken, ik denk dat we allebei even bang waren. Omgedraaid en in gestrekte draf de benen genomen. Haha. mijn paard is gezakt voor het koeiendrijfexamen, en ik ook.
Met een flinke omweg uiteindelijk terecht gekomen bij de andere uitgang van het gebied, via welke ik een kortere weg naar huis kon nemen want het was inmiddels al 2 uur geleden dat we vertrokken waren.
Hm, weer een klaphekje, andersom ditmaal. Dat was een stuk lastiger alleen, dus ik besloot het paard voorop te sturen zodat ik het hekje open kon houden. Dat vond ze maar heel raar omdat ze gewend is dat ze mij niet voorbij mag. Na enige aanmoediging liep ze er alleen door, omdraaien ging niet meteen vanwege een aantal strategisch geplaatste palen aan de andere zijde, dus had ik haar de teugels maar meegegeven, erop vertrouwende dat ze niet weg zou lopen. Terwijl ik het hekje dicht deed draafde Madam echter rond en kwam doodgemoedereerd terug naar mij, OVER HET WILDROOSTER. Ik kreeg zowat een hartverzakking toen ik het zag maar ik kon haar natuurlijk niet meer tegenhouden. Of het geluk is geweest weet ik niet maar ze plaatste haar kleine hoefjes zeer zorgvuldig op de metalen rooster en bleef godzijdank niet haken. Pff, dat was goed afgelopen, maar wat nu te doen?
Nieuwe poging, ditmaal was ik echter op mijn qui vive, en deed het hekje snel dicht, rende over het rooster en kon haar net op tijd opvangen voordat ze haar huzarenstukje weer zou opvoeren.
Al met al zijn we weer vermoeid maar heelhuids thuisgekomen.
Ik ben benieuwd naar wat voor gekke dingen jullie zoal meemaken onderweg.
Groetjes, Pauline en Madammeke



Eerst vond ik het wat stom, want wie valt nou van een brave, oude pony in de gang stap. Maar achteraf kon ik er wel om lachen