Geplaatst 
Nochtans ben ik er maanden lang mee gaan wandelen aan de koord,soms 2u lang (voor ik ze onder zadel had) en dat vond ze super
Toen ik ze uiteindelijk ging rijden, nu een half jaar geleden, was m'n vriendin met haar 20-jarige er altijd bij (uit veiligheid)
Ze is fantastisch op buitenrit, super braaf, mooi in tempo te houden, goed op de beenhulpen, los op het bit, een droom voor een 4.5jarige
De laatse weken rij ik af en toe voorop, of pak ik een ander boswegeltje, om haar gewoon te maken niet te blijven volgen.
Dat lukte eerst niet, nu gaat het al vrij vlotjes, in galop op de zandweg is ze altijd eerste
Maar als ik haar alleen meeneem aan de koord zoals vroeger (de andere 4 blijven op de wei), dan gaat ze 500m vlot mee, en dan staakt ze...oortjes gespits, dan weer schudden met haar hoofd, achterbeen in ruststand...hoe goed ze ook haar commando's kent, het is alsof ze ineens op een andere planeet zit.
Ik sta er soms een half uur, met rug naar haar, leikoord op spanning...de enige keer dat ik de zweep gebruik, is als er een auto voorbijmoet, en zij in de weg staat. en dan sla ik op m'n chap, nooit op haar!!
Iemand een tip hoe ik haar weer het zelfvertrouwen kan geven om zonder de anderen buiten te gaan?
Of moet ik nog eens mijn eindeloze vat geduld aanspreken
en dan hebben we gezellig 2u gesjokt en gedraafd tot het al donker was. Liep daar met een smile tot in tokio, zij met haar hoofd over m'n schouder,oortjes naar voor, en af en toe kreeg ik een smakkerd!