Bokt.nl

**Geplaatst**: 21-10-11 11:18

Geplaatst: 21-10-11 11:18

Ook ik heb wat minder prettige ervaringen met valpartijen gehad en alhoewel ik niet meer angstig ben, omdat ik mijn huidige paarden ken, heb ik nog wel vaak van die momenten dat ik denk: "dat ging net goed", en zie dan ook allerlei doemscenario's opduiken over hoe het kan kunnen aflopen. Maar dat is gelukkig wel naderhand en niet van te voren.

**Geplaatst**: 21-10-11 11:42

Geplaatst: 21-10-11 11:42

Oh zo herkenbaar dit.
Toen ik jonger was zo rond de 16 jaar kon niets me schelen en klom ik op alle paarden, ook de "gestoorden".
Maar ben 15 jaar later gaat dat niet meer zo makkelijk ook. Ben er ik keer hard afgevallen in de binnenbak welliswaar en een goede blessure gehad, kon 2 maanden niet rijden en sindsdien een stuk banger.
Bij mij is het zo erg soms dat ik het gevoel heb dat ik helemaal niet meer kan rijden, terwijl ik al zo'n 22 jaar rij!
Bij mij is het vooral het probleem dat ik perse controle wil houden en ook dat ik me ongelukken voorstel. Dit heb ik alleen buiten.
Ik heb een bijrijdpaard. Ze is nog heel jong maar eigenlijk ontzettend braaf. Ze heeft wel eens een gekke sprong gemaakt en geprobeerd ervandoor te gaan maar nooit zo erg dat ik het niet kon controleren. Eigenlijk is ze braver dan andere paarden waar ik op gereden heb. Dus geen reden voor angst toch? Wrong..Zodra ik het gevoel heb dat ik controle zou kunnen verliezen wordt ik bang, echt heel achterlijk maar kan het niet echt helpen.
Het enige wat ik kan doen is mezelf dwingen de situaties onder ogen te zien die ik eng vind, vaak met behulp van andere ruiters. Vaak als ik iets heb gedaan wat ik eng vindt dan ben ik heel blij en voel ik me alsof ik de wereld aan kan.
Grappig is dat je paard dat meteen voelt en daarop reageert waardoor je veel beter met je paard kunt samenwerken.
Dus enige advies is: dat je moet doen wat je normaal eng vindt, desnoods met een andere ruiter die je vertrouwd en met een betrouwbaar paard erbij, en dan proberen niet na te denken over wat er gister is gebeurd of wat er morgen zou kunnen gebeuren.
Het gaat om het nu. Een paard reageert veel meer op de signalen die hij doorkrijgt van jou dan wat er gister is gebeurd. Dus als je paniek voelt opkomen dan voelt een paard dat zeer zeker ook. Maar als je rust uitstraalt en plezier dan voelt je paard dat direct.
Succes!

**Geplaatst**: 21-10-11 12:04

Geplaatst: 21-10-11 12:04

Nu schiet me nog te binnen:

Grondwerken met je paard geeft ook een heel goede basis van vertrouwen. Dat heb ik ook ervaren, ik doe dat met mijn merrie heel regelmatig, waardoor je elkaar erg goed leert kennen. Je paard gaat je beter als leider zien, waar je tijdens het rijden ook weer profijt van hebt.

Bijkomend voordeel is dat als je in een echt enge situatie komt, je altijd kunt afstappen en je paard vanaf de grond verder kunt leiden en daarbij de geleerde grondwerk principes kunt gebruiken om de aandacht van je paard bij je te krijgen/houden. Bij ons werkt dat in elk geval prima op deze manier!

Want ik denk dat de basis van je angst ook voor een groot deel ligt in het (gebrek aan voldoende) vertrouwen in je paard. En andersom. Valpartijen zoals jou overkomen zijn maken dat er natuurlijk niet makkelijker op, maar struikelen kan elk paard gebeuren. Naarmate jullie vertrouwen in elkaar zal toenemen komen er vanzelf ook minder schrikmomenten tijdens het rijden.
Je moet wel realistisch blijven en bepaalde gevaren van te voren inschatten, maar verder ook proberen om je gedachten om te zetten in 'genieten', om je heen kijken en mooie dingen zien, je paard voelen etc.

En dat kost gewoon ook tijd en veel uren maken samen!

**Geplaatst**: 21-10-11 12:15

Re: Tsja...En nu ben ik écht bang.

Geplaatst: 21-10-11 12:15

TS, zit je buiten het paardrijden om wel goed in je vel?
Ik merk namelijk dat als het minder goed met me gaat (op het werk, in de privésfeer, etc.) dat ik dan minder zelfvertrouwen krijg, en ook slechter op mijn paard zitten. En jahoor, dan lig ik er eerder naast.
Puur doordat je niet op je gemak zit, en geen vertrouwen in jezelf hebt.

Dus, mischien voorlopig alleen buiten gaan rijden als je toch al in een stralend humeur was?

Maar het is een moeilijk iets hoor. Ik zie ook OVERAL 1001 ongelukken gebeuren. Als ik met mijn vriend rijd word hij geloof ik gek van me, dan zit ik constant "schat doe dit niet schat doe dat niet, straks gebeurd er wie weet wel zus of zo als dit en dat voorvalt." Terwijl hij degene is die al vanaf zijn 6e rijd en 10 jaar zijn rijbewijs heeft. :')

Achja, het zal wel weer overwaaien denk ik... Een bizar soort teveel aan verantwoordelijkheids gevoel. Tenminste ik weet niet hoe dat met jou zit, maar ik ben ook heel erg bang om andere mensen in gevaar te brengen.

**Geplaatst**: 21-10-11 12:42

Geplaatst: 21-10-11 12:42

Eigenlijk he.... EIgenlijk... is er niets aan de hand. Want het is alleen maar heel natuurlijk en normaal en zelfs gezond om voorzichtig te zijn. Je wilt gewoon erg graag gezond zijn en je behoedt met voorzichtigheid je lichaam voor ongelukken.

Echte daredevils die nergens angst zien zijn een beetje het tegenovergestelde van hoe jij in elkaar zit. Zij hebben echter één ding op jou voor > ze genieten en gaan gewoon, omdat ze niet bang zijn. En heel soms gaat dat ook mis. En worden die mensen iets voorzichtiger.

Maar jij was al voorzichtig. En toch ging het mis. Volgens mij als ik het zo lees valt jou niets te verwijten en je paardje ook niet. Conslusie > ongelukje.

Ongelukjes kunnen helaas altijd gebeuren. Ook op een fiets, ook op school, op het werk. Ze horen bij het leven.

Statistisch gezien ben je weer een poos ongelukjesvrij, omdat je geen onverantwoorde dingen doet en niet met een idioot van een paard door de wereld crosst.

Jouw angst is dus echt een beetje buiten proportie geraakt. Dat lijkt me inderdaad fijn om aan te gaan werken. Want angst heeft veel nadelen, maar 1 hele grote. Het haalt alle plezier en genieten weg.

Angst is eigenlijk een heel makkelijke emotie. (in dit soort zaken. Ik bedoel niet de angst die je kunt voelen op een moment dat er iets misgaat. Angst op het moment dat er een reus van een hond aanvallend op je af komt, of iemand een pistool op je hoofd zet is een andere angst.). Ik bedoel nu even de angst die Bang Zijn betekent. Dat is een angst die je jezelf aanwent, of zelf bedenkt. Dat Bang Zijn komt uit je denken, uit je hoofd. En gedachten zijn altijd om te buigen. Een gedachte, ook Bang Zijn, is een keuze. Het hoort niet persé bij jou. Je kunt van alles bedenken. Probeer maar! Veel gedachten slaan ook nergens op.
Zelf kun je ook gedachten gaan maken die wél ergens op slaan. En die nuttig zijn. Deze angst van jou is tot op zekere hoogte nuttig om je te behoeden voor erge dingen. Maar je hoofd is er een beetje in doorgeslagen. En durft het niet meer los te laten. Maar als je angst kun bedenken, bang zijn kunt bedenken, kun je het ook weer wegdenken. Ke kan het negeren, of je kan voor elke bange gedachte jezelf dwingen om een positieve er tegenover te zetten. En die zwaarder te laten tellen. Het heeft eigenijk gewoon met keuzes te maken.

Heel bang zijn en toch dingen doen, werkt gewoon niet altijd. Als je superbang bent om te vallen van een fiets (terwijl je wel kunt fietsen), ga je misschien heeeeeeel langzaam fietsen. Waardoor je niet genoeg vaart hebt, en de kans groter is dat je wel valt.
Als je een relatie hebt en alleen maar heeeeeel bang bent dat diegene jou in de steek laat, is de kans groter dat diegene je inderdaad in de steek laat. Omdat je angst groter is geworden dan de liefde en het vertrouwen dat nodig is voor een leuke relatie.
Met paarden kan het een beetje hetzelfde werken. Als jij heeeeel bang bent en je gaat rijden, heeft jouw paard altijd door dat jij niet helemaal lekker samen met hem leuke dingen doet. Want jij zit met je hoofd in de angst. Op het moment dat er iets misgaat zijn jullie dan al met twee verschillende dingen bezig en kun je er niet voor elkaar zijn.

Daarmee zeg ik zeker niet dat dit ongelukje daaraan te wijten is. Een kuil is een kuil en ongelukjes kunnen altijd gebeuren. Die horen bij het leven. Hoe voorzichtig je ook bent, je bent NOOIT immuun voor ongelukjes. Niemand is dat.

Dus: het gaat om keuzes. Volgens mij maak je een goede keuze door wel te willen paardrijden. Want het is iets waarvan je wil genieten. Je kiest ervoor om dat op een zo veilig mogelijk paard te doen. Je kiest ervoor om wel voorzichtig te zijn. Niets mis mee! Zo is het ook met kiezen voor de manier waarop je dat doet. Als je kiest om niet meer bang te zijn, kies je er eigenlijk voor om vertrouwen te hebben in het leven. En in jezelf en het paard. Dat voelt heel vrij, echt waar! En iedereen kan het. Gewoon door geen negatieve gedachten te hebben (dus niet toe te laten , of er geen waarde aan te hechten) en meer in het moment zelf te zijn. Op zijn rug ben je een vrij mens, op de rug van je paard. En ja, daar kun je ongelukjes mee krijgen. Ongelukjes die je ook op de fiets of ergens anders kunt hebben. Die kans is klein, maar niet uitgesloten. Zo is het leven.
Als je daar op leert te vertrouwen, is er ineens geen bodem, geen plekje meer voor die negatieve of angstige gedachten.

Hierbij geldt dat oefening kunst baart. Je kunt dit niet in één keer. Je moet het oefenen, omdat je hoofd al is gewend aan een heel ander systeem. Maar elke keer dat het even lukt om niet bang te zijn, ga je echt vooruit. Zelfs als je ineens wel weer even bang bent.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-10-11 12:50

Geplaatst door de TopicStarter : 21-10-11 12:50

Bedankt voor alle reacties wederom! $_/-\o_$ Ik wilde eigenlijk op alles apart reageren maar doe het toch maar even algemeen

Ik neem eigenlijk altijd wel een stukje grondwerk mee. Ik vind het heel belangrijk om mijn paard op de grond heel goed voor elkaar te hebben. Oftewel, duidelijke grenzen, afstand houden en mijn commando's opvolgen. Sommige dingen die ik wel eens zie wat betreft 'spelen' met het paard op de grond doe ik bewust niet. Mijn paard is lief, maar ook heel dominant, dan ga ik niet de grenzen op zoeken. Ik wil gewoon rust.

Ik ben ook een ras-echte-afstappert. Mijn paard en ik vertrouwen elkaar op de grond voor 1000% En dat is geen nul teveel

Dus als een van ons iets niet trekt, spring ik eraf, wandel een stukje tot we beiden weer ontspannen zijn en dan kan ik zo weer rustig verder rijden.

Het is niet zo dat ze 100% bomproof is. Ze schrikt echt wel eens maar blijft altijd goed bij me. Ze is misschien twee keer in al die tijd in een galop weggeschoten van iets engs. Maar daar heb je het al, ze kán het dus wel doen :roll:

Verder zit ik op het moment beter in mijn vel dan ooit. Ik heb alles voor elkaar wat ik wil. Er zijn wel wat dingetjes die bij mij horen die soms wel moeilijk zijn. Maar hier kan ik op het moment heel goed mee omgaan. Ik heb mezelf geaccepteerd zoals ik ben, en dat helpt

*Edit* Er is een hele lange reactie bijgekomen zie ik net. Die ga ik ook nog even lezen O:)

**Geplaatst**: 21-10-11 12:54

Re: Tsja...En nu ben ik écht bang.

Geplaatst: 21-10-11 12:54

Dan kun jij dat iig uitsluiten.

Dat scheelt al.

Het lastige is denk ik ook, mijn vriend zou zeggen tja, oké dan schiet ie in galop weg. Nou en?
Maar bij mij (en bij jou dus ook) komt er dan wat als er een sloot/fietser/auto/vrachtwagen komt.
Geen idee hoe je daar vanaf komt...
Ik kan sommige dagen trouwens onwijs genieten! En sommige dagen zit ik er bijna apathisch op...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-10-11 13:21

Geplaatst door de TopicStarter : 21-10-11 13:21

@ Gyspy; Dus jij, degene waar ik altijd stiekem tegenop kijk omdat je zo heerlijk de wereld verkent met je paard, bent ook af en toe bang? Dat had ik nou niet verwacht

Maarja, mensen zoeken het ook niet gauw achter mij

@ Kukkie; Dit bericht had ik echt even nodig! Iemand die mij heeft geholpen om veel angsten te overwinnen gebruikte dezelfde begrippen. Gevoelens zijn maar gevoelens, die komen en gaan. En ik kan kiezen! Dit gebruik ik nog dagelijks als ik iets moeilijk vind. Maar heb er niet eens aan gedacht om het ook bij deze angst toe te passen. Misschien omdat mijn angsten voorheen écht totaal irreeël waren en dit iets 'echter' is. Maar het is hetzelfde gevoel, dus ik zou het op dezelfde manier moeten kunnen aanpakken. Bedankt voor de wake-up call

**Geplaatst**: 21-10-11 13:23

Re: Tsja...En nu ben ik écht bang.

Geplaatst: 21-10-11 13:23

Moor geschreven van kukkie idd!

De laatste tijd wel, heb namelijk ook behoorlijk zand euhhh brandnetels mogen happen... Ik denk zowiezo altijd 3 stappen verder. (Vriendin vond het doodnormaal om haar poown naast een drukke weg vast te binden, ik flipte hem helemaal.

) Ergens is het oké, verantwoordelijkheids gevoel, maar momenteel sla ik een beetje door, en da's niet echt leuk meer.

**Geplaatst**: 21-10-11 13:49

Geplaatst: 21-10-11 13:49

MIsschien dat het inderdaad niet voor iedereen werkt om je angsten onder ogen te zien maar ik merk bij mezelf dat als ik iets wat ik eng vind, ga ontwijken, dat dan de drempel steeds hoger wordt.
En vaak is mijn angst ook helemaal niet nodig en daar kom ik dan achter omdat ik het toch doe.
Maar goed is misschien makkelijk praten voor mij want ik rij gewoon een heel lief paard. Ze is vaak rustiger dan ik...zit ik me helemaal druk te maken op het strand bijvoorbeeld over een grote vlieger, stapt zij er rustig langs alsof er niets aan de hand is. Dus in zo'n geval redt zij mij.
Misschien met een paard dat minder braaf is, is het moeilijker om je angsten onder ogen te zien. Dan moet je inderdaad dingen die goed gaan gewoon vaak herhalen en dit uitbouwen zodat je steeds meer durft.
Er is wel echt niets mooier dan als je volledig vertrouwen hebt in je paard en zij/hij in jou, dan kun je vrijwel alles.
Met mijn huidige paard moet ik daar nog even aan werken trouwens.

**Geplaatst**: 21-10-11 14:47

Re: Tsja...En nu ben ik écht bang.

Geplaatst: 21-10-11 14:47

Naar beneden met die lat!
Je HOEFT geen complete dagtochten te maken en daar 100% van te genieten. Je HOEFT niet in een snoeiharde galop over de heide.
Sterker nog, je MAG afstappen, je MAG het spannend vinden, je MAG rustige stapritjes maken.

Jouw angst is niet raar. En ook niet uniek, echt niet. Want nu lees je alleen ng maar de reacties van een paar Bokkers die zo stoer zijn dat ze voor hun al dan niet vroegere angsten uit durven komen. Maar er zijn er héél veel meer die gewoon bang zijn. Die een negatieve ervaring hebben die steeds groter lijkt te worden, die vooral de enge dingen gaan zien.

Ik denk dat er een aantal factoren zijn die jou kunnen helpen.

1. WETEN dat je de TECHNIEK beheerst om je paard te stoppen. Geen zekerheid zo fijn als weten dat de HO het altijd doet. Dit oefen je aan de hand, in de stal, in de bak, overal. Maak dat woordje heilig. HO = meteen alle pootjes stil, altijd en overal.

2. Accepteer je angst. Die is er NU, dus accepteer het ipv er tegen te vechten. Loop dat eerste stukje maar langs de weg. Stap maar door het gras als je de bodem niet ziet. Als er over die negatieve ervaringen honderd positeve heen geplaatst worden, vervagen de negatieve. Vertrouwen s iets wat op moet bouwen, wat verdiend moet worden. Geef het die tijd! Zelfde voor draven en galopperen op rit. HOEFT helemaal niet, stappen is ook prima!

3. Vraag begeleiding. Laat je instructeur of een stalgenoot die dat KAN (!!) jou begeleiden op de komende ritten. Kies iemand de JOU aan kan sturen, die kan zeggen wat je moet doen, die je er aan kan herinneren dat je door moet ademen, en die jij vertrouwt dat er ook écht niets gedaan gaat worden op rit wat jij niet wilt. Iemand die snapt dat jij het eng vindt, die jou letterlijk even aan de hand kan nemen indien nodig.

Ik weet dat het moeilijk is, maar probeer je er niet te druk om te maken. Dit komt goed. Echt.
Geef het tijd, val terug op je techniekbeheersing wanneer nodig, en laat je niet gekmaken door wat jij denkt dat de rest van de wereld vindt wat moet...

**Geplaatst**: 21-10-11 15:17

Re: Tsja...En nu ben ik écht bang.

Geplaatst: 21-10-11 15:17

Roos, hier nog iemand die net zo reageert als jij, óók in het dagelijks leven. Iemand die voorzichtig is en pas als ze 100000% zeker is van zichzelf eens wat meer gaat durven. Wat Sonja ook al zegt, je angst is niet raar of apart of wat dan ook, da's heel normaal.

Wat ik zelf merk bij mezelf dus, is dat ik mijn lat laag heb gelegd. Ik geef toe dat ik geen held ben, niet alleen tegenover mezelf maar ook tegenover anderen én tegenover het paard. Ik zoek als ik naar buiten ga dan ook een paard uit dat ik al vertrouw. (Iets dat jij al hebt met je paard, die vertrouwensband, als ik het zo lees.)
Ik zoek ook mensen uit die met mij naar buiten gaan, waar ik dat tegen durf te vertellen. En ik spreek af dat bijvoorbeeld als ik de galop te hard vind gaan of het gevoel heb de controle te verliezen dat ik een teken geef. Alleen al de wetenschap dat je je mederuiter deelgenoot hebt gemaakt van je angst, zorgt er bij mij voor dat ik me zekerder voel en lekkerder te paard zit.

Daarnaast: als je zo voorzichtig bent, werkt dat vaak door in je lijf. Je gaat verkrampter zitten vaak, of je gaat twijfelen. Zo ben ik een keer héél hard (op de stenen) van een paard gelazerd, nota bene bij het afstappen. Stom genoeg vind ik afstappen daardoor eng... maar ja, als je bent opgestapt moet je er toch ook weer af

dus elke keer dat ik gereden heb, ga ik door dat stukje angst. Echt, elke keer! Wat ik dan merk is dat ik stijver afstap, waardoor de kans dat je paard schrikt groter wordt. Wat voor mij helpt is ook een stukje mindfullness: me bedenken waarom ik het eng vind, dat het al 10000x goed is gegaan behalve die ene keer, dat ik in het nu leef, dat ik niet moet twijfelen, dat het goed gaat als ik gewoon doe wat ik wil doen, dat ik ervoor kies dit nu te doen, en dan bedenk ik hoeveel ik van mijn hobby (paarden + paardrijden) houd...
Ook ben ik, met het oog op het verkrampen, anders gaan zitten te paard. Ik ben me bewuster geworden van wat ik doe met mijn zit (spieren aanspannen doe je vaak ongemerkt en je paard merkt het wel) en met mijn adem. Vooral dat laatste helpt mij goed om te ontspannen, door ademhalingsoefeningen te doen (helpt trouwens niet alleen met paardrijden): diep inademen vanuit je onderbuik, dus dat deze op en neer gaat met het ademen, en dan weer rustig uitademen, etc. Dan ben je meteen met wat anders bezig...

Maareh... bovenal, geniet vooral van je paard. Je hoeft geen perfecte rit te hebben, je mag best eens schrikken of angst hebben. Je bent een mens, je bent feilbaar. (Vind ik altijd erg prettig om te horen.) En bedenk wat je allemaal al wel niet gedaan en overwonnen hebt met Blue, jullie zijn een superleuk team!

**Geplaatst**: 21-10-11 17:42

Geplaatst: 21-10-11 17:42

oh zooooo herkenbaar. Ik ben echt een angsthaas. Zie ook overal spoken.

Kukkie hier heb ik echt wat aan. Is dit je werk? Ga dit echt gebruiken bedankt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-10-11 18:09

Geplaatst door de TopicStarter : 21-10-11 18:09

En weer heb ik een berg tips waar ik écht wat mee kan. Hoe leuk is dat!

Echt superfijn meiden

Ik ga dit topic nog goed doorspitten en een aantal dingen op een rijtje zetten. Misschien wel even uitprinten om mezelf te helpen herinneren. Dit is de goede kant van Bokt. Ik ben al weer een stuk gemotiveerder. Had echt even een steuntje in de rug nodig. BEDANKT!

Nu lekker weer pootje omhoog en snel genezen

**Geplaatst**: 21-10-11 22:33

Re: Tsja...En nu ben ik écht bang.

Geplaatst: 21-10-11 22:33

Kan alleen maar instemmen en herkennen met wat hier gezegd en geadviseerd wordt!

Sinds ik het 'moeten' heb gelaten voor wat het is, is het 'genieten' begonnen!

**Geplaatst**: 22-10-11 09:18

Geplaatst: 22-10-11 09:18

Roosje1987 schreef:
Het is niet zo dat ze 100% bomproof is. Ze schrikt echt wel eens maar blijft altijd goed bij me. Ze is misschien twee keer in al die tijd in een galop weggeschoten van iets engs. Maar daar heb je het al, ze kán het dus wel doen

Geen enkel paard is 100% bomproof!

En ja...ok jouw paard kan wegschieten in galop. Maar dat is toch helemaal niet erg? Dan vang je het weer op! En klaar! Dat is part of the deal.
Op zich prima dat je afstapt...maar als je echt over je angst heen wilt komen, zul je naar mijn mening er doorheen moeten. En dat lukt alleen maar als jij keer op keer bevestiging krijgt dat je het aan kunt. Dus als er iets engs is, dat je daar gewoon langs gereden bent, ipv er naast lopend. En dat het goed ging... Hoe vaker het goed gaat, des te meer vertrouwen je krijgt.
Zo lang je blijft vermijden doe je ook geen goede ervaringen op.

En dat kan in je nadeel werken als je onverwacht toch in een situatie terecht komt, dat je niet af kunt stappen.

Mijn tip: visualiseer eens regelmatig bepaalde spannende dingen die je zoal tegen kunt komen en visualiseer dan voor jezelf dat je daar heel rustig op reageert en dat je controle hebt en dat het goed gaat.
Vervolgens ga je een volgende keer een spannende situatie gewoon aan (misschien eerst in de veilige omgeving van de bak een schriktraining volgen of zo...dus over plastic lopen). Je begint dus met de voor jou meest veilige angstige situatie...en dit bouw je uit...net zo lang totdat je alles aan kunt!

**Geplaatst**: 22-10-11 09:28

Geplaatst: 22-10-11 09:28

simodi schreef:
Kan alleen maar instemmen en herkennen met wat hier gezegd en geadviseerd wordt!

Sinds ik het 'moeten' heb gelaten voor wat het is, is het 'genieten' begonnen!

Zo werkt dat bij mij nu ook. Als ik ga buitenrijden, stap ik voornamelijk. Lekker genieten, ben je ook niet zo snel door het bos heen, haha. De gene die met me mee rijdt vraagt ook altijd of ik een stukje wil draven/galopperen nadat we een tijdje gestapt hebben. 9 van de 10 keer ben ik dan al zo relaxed omdat mijn paard gewoon super braaf is, dat we dat dan altijd wel wat stukje doen. Wat ik dan ook erg fijn vindt is dat mijn paard een goede rem heeft. Verder een goed paard voor hem die hem eventueel kan stoppen (wat dus nog nooit nodig is geweest).

**Geplaatst**: 22-10-11 09:38

Re: Tsja...En nu ben ik écht bang.

Geplaatst: 22-10-11 09:38

Gewoon doorgaan zoals je nu doet en vertrouwen terugkrijgen. Denk aan alle keren dat het wel goed ging. Dat zijn er volgens mij meer dan die er fout gingen.
Mindfullness hoor ik idd ook veel mensen over.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-10-11 10:58

Geplaatst door de TopicStarter : 22-10-11 10:58

@ Hyperion; Bedankt voor de tips en het meedenken +:)+

Ik heb echter wel een andere visie wat betreft het afstappen. Ik heb veel het advies gekregen hier om alles op mijn eigen manier te gaan doen, op mijn eigen tempo. En zo ga ik het dan ook aanpakken. Ik merk dat als ik af en toe even afstap mijn paard en ik beide de rust terug kunnen vinden en dat vind ik belangrijker dan een gevecht aangaan met mijn (en eventueel haar) angst omdat ik zo nodig moet blijven zitten. Ik stap trouwens niet altijd af bij iets engs hoor, ik ga ook vaak de uitdaging aan, maar alleen als ik voel dat ik dat aankan en mijn paard er doorheen kan leiden. In de bak doen we alles. Ik heb zelfs een eigen plastic zeil die ik af en toe gebruik bij onze trail trainingen

Binnenkort is er schriktraining op stal, maar weet nog niet of ik daar al aan mee kan doen. Kan wel vragen of mijn instructrice dit met mijn paard wil doen. Zodat ik mee kan kijken hoe braaf ze is

@ corinne; Dat ken ik ook goed inderdaad. Als ik een rit begin met het idee dat er gedraafd en gegaloppeerd 'moet' worden ben ik al in de stress. Gaan we voor een stapritje, dan zijn we vaak zo ontspannen dat een drafje er ook nog wel uit kan. En vaak als er flink doorgedraafd wordt, maakt Blue er een rustig galopje van.

@ Debski; Van al die uren dat ik buiten heb gereden, is het inderdaad véél vaker heel goed gegaan dan wat minder. Jammer alleen dat de moeilijke momenten beter blijven hangen :roll:

**Geplaatst**: 22-10-11 11:20

Geplaatst: 22-10-11 11:20

Ik raak heel snel in de stress, en dat is echt iets wat ik moet afleren, als mijn haflinger opeens in rengalop schiet en langs de gene die voor mij rijd... Ja dan heb ik zoiets van - moet ik zo jong sterven?

Maar ze is heel lief en schrikt bijna nooit. Ze is altijd erg druk als dat gebeurt en dan had ik haar gewoon meer beweging moeten geven daarvoor.

Maar jij bent TE angstig. Ik rengaloppeer gewoon over een smalle dijk met zand. En er is nog nooit iets gebeurd.

**Geplaatst**: 22-10-11 14:39

Geplaatst: 22-10-11 14:39

Roosje1987 schreef:
@ Hyperion; Bedankt voor de tips en het meedenken Ik heb echter wel een andere visie wat betreft het afstappen. Ik heb veel het advies gekregen hier om alles op mijn eigen manier te gaan doen, op mijn eigen tempo. En zo ga ik het dan ook aanpakken. Ik merk dat als ik af en toe even afstap mijn paard en ik beide de rust terug kunnen vinden en dat vind ik belangrijker dan een gevecht aangaan met mijn (en eventueel haar) angst omdat ik zo nodig moet blijven zitten. Ik stap trouwens niet altijd af bij iets engs hoor, ik ga ook vaak de uitdaging aan, maar alleen als ik voel dat ik dat aankan en mijn paard er doorheen kan leiden. In de bak doen we alles. Ik heb zelfs een eigen plastic zeil die ik af en toe gebruik bij onze trail trainingen Binnenkort is er schriktraining op stal, maar weet nog niet of ik daar al aan mee kan doen. Kan wel vragen of mijn instructrice dit met mijn paard wil doen. Zodat ik mee kan kijken hoe braaf ze is

Ik bedoel ook niet dat je nooit meer af moet stappen.
Ik bedoel het precies zoals je het beschrijft. Om je angst echt te overwinnen, zul je er doorheen moeten en dat kun je doen door stap voor stap steeds nieuwe confrontaties aan te gaan, met een opbouw aan moeilijkheidsgraad.
En door de positieve bekrachtiging die je dan krijgt (en die je voor jezelf echt moet gaan uitvergroten, klop jezelf maar eens flink op de borst bij succesverhalen!) zal je heel langzaam steeds meer vertrouwen krijgen.
Zodat je op den duur helemaal niet meer wilt afstappen!

En wat die schriktraining betreft....anders kies je om deels mee te doen en zo alvast je grens een beetje op te rekken. Alleen die dingen doen die je echt ziet zitten!

**Geplaatst**: 22-10-11 15:41

Geplaatst: 22-10-11 15:41

Ik ga helemaal mee met Sonja's post Roos.
Hier nog iemand die even helemaal niet meer op een paard durfde. Ok, na een behoorlijke crash, dat wel, maar ook weer niet heel dramatisch, ik kon gewoon opstaan en weglopen, flink beurs en gekreukeld, maar niks echt 'stuk'. Behalve dat vertrouwen. Ik durfde er echt niet meer op.
Na heel lang tegenaan hikken heb ik bij Sonja op de manege een les afgesproken. Ik wilde er namelijk wel weer op durven en wist ook dat ik er mee aan het werk moest, juist omdat ik zelf geen paard meer heb waarmee ik er doorheen zou komen. Geloof me, de eerste les heb ik zitten janken als een klein kind. My god wat had ik de bibbers, stappen ging nog maar in draf... pffff.
Maar na 3 lesjes was ik al weer bezig met het paard 'aan het werk' te zetten en heb ik gegaloppeerd. Sure, met meer dan alleen vlinders in m'n buik maar ik deed het wel.
Nu ben ik nog steeds niet vrij van angst, ik stap niet meer onbevangen op elk paard en bij elke keer opstappen heb ik nog die vlinders in m'n buik... Omdat ik zelf geen paard heb zijn de keren dat ik kan rijden vrij zeldzaam, maar ik merkte de laatste keer dat het alweer beter ging dan de keer er voor. Ander paard waar ik nog nooit op gezeten had, hoog voor mijn doen en een jong ding... maar 't ging super (rustig stapritje hoor, klein drafje maar meer nog niet).

Weet je wat het is met angst... het kan voor een ander nóg zo irreëel lijken, voor jou is het dat niet. Laat je dus ook niet aanpraten dat je angsten 'onzin' zijn. Angst laat zich niet weg redeneren!
Wat mij vooral geholpen heeft is voor mezelf erkennen dat ik bang MAG zijn. Niet stoerder voordoen dan je bent, niet 'je moet er even doorheen' en daarmee je angst negeren, maar luisteren naar je lijf. En durf je iets niet, dan dóe je het gewoon niet. Niemand verplicht je er op te gaan zitten, niemand verplicht je te draven of galopperen als je dat niet wilt... Stap voor stap maar alleen de stappen die je aan durft op dat moment. En inderdaad, stap ook rustig af als het toch te veel wordt. Angstig en gespannen op je paard blijven zitten bereikt namelijk helemaal niks. Jij kunt niet 'leren' want door de spanning neem je toch niks op. Je paard voelt die spanning en kan daar alleen maar op gaan reageren en zo helpt het je dus helemaal niks om te blijven zitten. Angst laat zich niet negeren.
En merk je dat je in een stap blijft hangen, maar je wilt wél verder (er is zelfs niks mis met nooit meer rijden als jij voldoening haalt uit grondwerk tenslotte), zoek dan begeleiding van iemand die je daarin 200% vertrouwt. Geen 'lesgeefpersoon' als in rijkundig les geven, maar iemand die jou met je angst kan coachen. Dat vergt andere vaardigheden dan iemand die je les geeft in het rijden (ideaal as het in 1 persoon verenigd is, maar als dat niet zo is, zoek dan een 'mental coach').

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-10-11 09:16

Geplaatst door de TopicStarter : 23-10-11 09:16

@ Myrthe; Het knopje rengalop hoeft wat mij betreft niet eens op een paard te zitten

@ Hyperion; Nouja, ik bedoelde eerder dat ik niet weet in hoeverre ik al kan en mag rijden met mijn voet of ik mee kan doen. Voorlopig kan ik nog niet normaal de trap af

Ik zal proberen om ook gewoon eens echt trots op mezelf te zijn als ik weer iets overwonnen heb

Ook al stelt het voor een ander misschien weinig voor.

@ Francis; Bedankt voor het delen van je ervaring en tips. Eigenlijk is het een bevestiging van wat ik best wel weet, maar soms heb je het gewoon nodig dat iemand anders je even helpt herinneren

**Geplaatst**: 23-10-11 09:33

Geplaatst: 23-10-11 09:33

ik heb er ook last van dat ik overal iets zie hoe het kan misgaan. is erg vervelen want ik wil wel het wel graag.

Gewoon vol blijven houden is denk ik wat je moet doen, zo krijg je weer vertrouwen in je paard.

**Geplaatst**: 23-10-11 18:42

Geplaatst: 23-10-11 18:42

hoi
ik herken het probleem ook,
ik ben een keer er af gegooid door een paard toen ik klein was
sindsdien heb ik heel weinig vertrouwen in paarden (vooral buiten)
wat mij heel erg helpt is denken:
met iemand anders erbij rijden waar van ik weet dat als er iets gebeurt die mij altijd steunt.
en als ik dan toch ga denken van WAT ALS
dan tel ik tot 10 en ga ik liedjes in mijn hoofd (of hard op) zingen
oftewel ik ga met iets anders bezig zijn.
En dan weet ik als ik eraf val dan heb ik iemand bij me die me helpt
dus er kan niks gebeuren

ik hoop dat je er wat aan hebt
sterkte

Nomineer dit bericht ×