mick75 schreef:Het probleem is dat in veel bossen en andere natuurgebieden, in elk geval die van rijkswaterstaat en natuurmonumenten, er allang regels zijn en die ook op borden staan aangegeven aan het begin van paden. Op die borden staat precies wie waar mag komen en onder welke condities (honden aangelijnd, ruiters op ruiterpaden, menners op menpaden, niet van de paden afwijken, blablabla). Het grootste probleem is dat vrijwel niemand die borden leest, als ik het zo bekijk ben ik een van de weinige gekken die dat wel doet.
Hier zijn de ruiterpaden niet van de grote wandelpaden te onderscheiden, waar ik het bos in kom is officieël een menroute, maar daar kom je met je aanspanning niet op tenzij je kar kan springen (afgesloten met balk) Verder is dit ooit aangelegd als productiebos, dus grote vierkanten met brede paden voor de machines. Ruiterpad zou er ook zijn, maar de bijbehorende paaltjes zijn of goed gecamoufleerd of geheel foetsie. Ik rij dus waar het veilig is, blijf van de kleine kronkelende wandelpaden af ivm schade aan de bodem, pak bij het zien van wandelaars wel even een ander pad, of ga stappen. Paden zijn stevig, dus pony maakt geen schade aan het pad, dus geen overlast (en pad blijft ook voor mij te rijden)
Aansluiting op een ruiterpad is helaas niet vanzelfsprekend. Je netjes gedragen naar andere gebruikers van het bos en geen schade maken is dan voor mij belangrijker dan 1000x op de kaart moeten kijken of ik wel op een ruiterpad zou zitten.
Zijn er duidelijke, goed begaanbare ruiterpaden wil ik daar best op blijven (zoals Amsterdamse Bos waar ik heel wat jaren gereden heb), maar aan deze kant van het land zit dat iets anders in elkaar. Veel paden zijn voor bv en verkeer (bosbouwmachines, auto's, etc.) en worden gebruikt door wandelaars, ruiters, menners, fietsers, ... Op mijn kaarten staat ook heel vaak simpel onverharde of overige weg aangegeven en zover ik weet mag ik als ruiter op een onverharde weg komen (wegenverkeerswet) plus dat de wegenverkeerswet ook in dit soort gebieden van kracht is.