Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
beantsje schreef:ik doe het niet meer.
Met mijn eerste paard ging ik 5 x per week naar buiten, meestal dezelfde route.
Op totaal onverklaarbare wijze is hij op een slechte dag op hol geslagen en we zijn overdekop in de sloot beland, waar ik bijna verdronken ben. Het vroor en ik kon er niet uitkomen. Gelukkig had ik het onwaarschijnlijke geluk dat er op die uitgestorven plek net iemand langskwam die mij eruit heeft gehaald en de brandweer en ambulance heeft gebeld. Ik heb het tenauwernood overleefd ben uiteindelijk zwaar onderkoeld in het ziekenhuis gekomen. het moeilijkste vond ik dat ik geen enkele verklaring heb voor het op hol slaan. (ik had het trouwens ook nog nooit meegemaakt en hoop het ook nooit meer mee te maken).
Mijn idee is toch, dat bij schrik een paard in een klubje steun zoekt bij de rest van de kudde en niet helemaal naar stal zal hollen. ik ga dus voortaan met minimaal 1 ander erbij.
. Mijn paard is ook eenmalig op hol geslagen, een incident omdat ze zonder het te zien een hond op de hielen kreeg. Ik had echt een beschermengel op mijn schouder, want ik had het ook niet meer of in een heel andere lichamelijke toestand kunnen navertellen. Wat voor paard je ook hebt, het is niet altijd voorspelbaar. 
Ik rij altijd met losse teugel en heerlijk op mijn zit
maar zij zorgt samen met mij vooer de knollen) én wil ik nog een label aan het zadel met noodnummers.
Ik ga de eigenaar vragen of ik vrijdag ff 't dorp in mag.
) en lunch meenemen enzo. Zie 't al helemaal voor me 
of hobbelige paadjes maakt niks uit ik vlieg er gewoon in galop overheen en dat zullen vast mensen onverantwoord vinden maar ze heeft er nog nooit een stap verkeerd gezet ze weet heus zelf wel waar ze haar voeten neerzet daar hoef ik niet op te letten

Marjo_x schreef:Muziekje op? Ik mag toch hopen dat je geen oordopjes indoet?
Bedankt voor je uitleg!