Greppels, prikkeldraad, jonge aanplant van de buren... niks deert 'm dan. Alsof hij een soort waas voor z'n ogen krijgt. Ik heb zelfs eens een flinke hartverzakking gehad onderweg, tussen het omdraaigalopgaloppunt en thuis was namelijk een spoorwegovergang. Waar net een intercity op afstormde. Mijn paard dacht "nou en ik kom van rechts

", gelukkig had hij nét genoeg ontzag voor de spoorboom, waar hij hijgend tegenaan leunde met zijn borst. Geloof me, je hebt op zo'n moment écht niet genoeg bloed in je hoofd om helder te denken. Het heeft 4 maanden geduurd voor ik erachter was dat hij eerst mest. Wanneer hij onderweg mest mag hij tegenwoordig de rest van de buitenrit dus NIET wiebelen, vertragen of opzij kijken, anders is het weer kataklopkataklop

Het is een heel zoet paard, hij zal nooit iemand moedwillig kwaad doen, maar hij heeft wel héle duidelijke grenzen nodig. Stel je die niet dan kom je daar niet mee weg, wat je bij minder onafhankelijke paarden wel lukt. Dus niet alleen fysiek zijn de IJslanders (althans, die ik ken

) sterk maar ook mentaal. En dat maakt ze niet voor iedereen geschikt. Vind ik dan.