Bokt.nl

Jaja, die dag herinner ik me nog al te best, mijn eerste eigen paard!, wie had nou verwacht dat, dat zo eentje zou zijn?. Ach, ik stelde me best wel aan achteraf, als ik dat paard zijn vertrouwen nou in een keer gewonnen had, in plaats van verwoed proberen een deken op haar rug te krijgen?. Jaja, dat was mijn volgende stap, een deken op haar rug zien te krijgen. Op aandringen, zal ik wel weer verder vertellen.

Een paar dagen streken voorbij, eer ik van mijn ouders weer in de buurt van dat paard mocht komen. Ik wou dit keer een deken op doen. Het was al redelijk koud geworden, en al die nieuwe dekens, waren hier niet voor niks. Ik kreeg haar niet op stal, dus deed ik dat gewoon hier in de bak, een plek waar zij zich inmiddels veilig voelde, haar territorium. Als buitenstaander, mag je een paard zijn territorium niet binnenkomen, dat lijkt me logisch, nou, zij zag mij dus als een buitenstaander. Eerst wou ik haar gewoon kunnen aanraken, en ik wou dat ik haar kon leiden, voor ik haar ging proberen warm te krijgen door een deken over haar heen te gooien. Ze leek in die paar dagen alleen maar meer verwilderd te zijn, haar manen waren lang, en zaten helemaal in de klit, en ze had een enorme wintervacht. Ook had ze meerdere wondjes, die ik niet kon zien als ik eerlijk moet zijn. Ik kon bij haar in de buurt komen, maar als ik haar aan wou raken, schoot ze weg, en bleef ze briesend in een hoekje staan, net zo lang tot ik het weer probeerde. Uiteindelijk mocht ik haar aanraken, maar als ik haar wou aaien, dan galoppeerde ze weer keihard weg!. Ik was op de een of andere manier totaal niet bang voor haar gedrag, ze mocht zo doen, maar ik wist dat er ook een lief, gevoelig paard, diep in haar verscholen zat. Uiteindelijk wist ik haar door een slim trucje bij het halster te pakken. Ik trok haar als het ware achter me aan, en ondertussen maakte ik een touwtje aan haar halster vast. Dat was net iets makkelijker vasthouden. Ik pakte haar deken, ik had 2 dekens om op te doen, een redelijk zware staldeken, en daar overheen moest ik nog een dunne maar waterdichte regendeken doen. Ze moest hiermee lopen, tot ik zelf in staat was (mentaal) om haar hier weg te halen, om haar te scheren of zoiets, of om haar op stal te zetten. En zij moest er natuurlijk ook helemaal klaar voor zijn. Haar wondjes moesten wel vlug behandeld worden, voor ze uiteindelijk helemaal gingen ontsteken. Ik denk dat het deken opdoen nog wel het moeilijkste was wat ik ooit met haar gedaan heb. Ze was niet gemeen, maar gewoon slim. Ik moest haar vasthouden, en de deken omdoen tegelijk, heel moeilijk. Ik moest zien om haar bij me te houden, en ondertussen moest ik die deken er overheen zwaaien. Uiteindelijk heb ik het op gekregen, en wel op deze manier, gewoon zelf net zo slim zijn als haar!. Ik duwde net zo lang tegen haar borst tot ze dicht bij het hek stond, en als zij ging draaien, kwam ze op een gegeven moment tegen het hekje aan!, dus kon ik makkelijk haar dekens op doen. Ik beloonde haar, aaide haar wat, en gaf haar een kusje op haar snuit, en liet haar weer los. Ik had het idee dat onze vertrouwensband iets meer was geworden, dan slechts een draadje wat er hopeloos alleen bij hing.

Nou, geloof me, het was een begin, van een vertrouwen samen, maar wat er later ging gebeuren, heeft zelfs dat kleine beetje helemaal kapot gemaakt. Ik ben namelijk veel te hard van stapel gelopen. Ik wou haar gaan borstelen!.

Dus, op een zonnige dag, toen ze zelf ook helemaal droog was, nam ik mijn emmertje met borstels mee, en een goed, stevig halstertouw. Ik had naast de bak een paaltje staan, 2 eigenlijk, waar ik haar goed kon vast zetten. Prima toch?, het werkte prima, alleen moest ik haar eerst de bak uit zien te krijgen. Ze was inmiddels wel weer dol op aandacht, nog steeds heel schichtig, en ik mocht haar regelmatig toch maar niet aanraken, maar die vacht moest toch echt een keer schoon. Haar vacht was redelijk dik, door het constant buiten staan in de koude nacht, dus ik had veel om te poetsen. Ik begon gewoon met haar lichaam, haar schouder, daar kon ze je in principe niets aandoen. Ik borstelde haar schouder met een zachte borstel, maar de klitten gingen er niet uit. Daarna met een harde borstel. Het ging iets beter, maar het bleef ongelofelijk lelijk. Terwijl mijn moeder even bij haar bleef staan, haalde ik het scheerapparaat. De enige manier om die vacht eraf te krijgen, was door haar te scheren. Ik had al regelmatig paarden geschoren, vaak genoeg in ieder geval, om ervaring te hebben. Ik scheerde eerst haar schouder helemaal kaal. Ze bleef nog redelijk netjes stilstaan. Maar waarom ze stil bleef staan, was omdat ze doodsbang was. Ze was doodsbang voor het elektrische apparaat, maar dat liet ze niet merken, ze stond netjes stil, omdat ze bang was dat ik haar anders iets aan zou doen, net als haar vorige baasje. Toen ze helemaal geschoren was, gaf ik haar een klapje, maar uit angst, sprong ze opzij. Ik haalde mijn schouders op, en begon haar helemaal te borstelen. Toen ik klaar was, deed ik haar dekens weer op. Ik was blind voor alle duidelijke tekens die ze me gaf, de tekens dat ze vreselijk bang was, de tekens dat ze een hekel aan me had. Ik moest haar wel op stal zetten, anders zou ze het heel koud krijgen, dus ik zette haar op stal, met een flinke lading stro als ondergrond, hooi om lekker op te knabbelen, wortels en muesli in haar bak, en ik probeerde haar regelmatig een knuffel te geven, maar ze liet me niet meer bij haar in de buurt. Met een toch redelijk vertrouwd gevoel, ging ik naar bed. Ik had het idee dat ze me steeds meer begon te vertrouwen. Misschien kon ik er binnenkort wel op!. De handelaar had me wel een paar dingetjes over haar verteld, haar ouders waren onbekend, maar ze was van ras een KWPN, een KWPN gekruist met een Fjord, een leuke combinatie, er kwam in ieder geval een leuk paardje uit!. De volgende dag ging ik vrolijk naar het aan ons huis aangebouwde stalletje, waar mijn lieve paard stond. Ze had nog niks gegeten, en stond een beetje te trillen in een hoekje van haar stal. Bezorgd maakte ik de staldeur open, maar ze liep bijtend op me af. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Wat was er nou gebeurd?. Haar vacht was een prachtige kleur, bruin, maar ze had weer de bouw van een Fjord, een zeer grote Fjord. Ik kreeg tranen in mijn ogen, ik had iets fout gedaan. Ik wist nu al dat het, het scheren was, wat niet goed was geweest. Ik was, zoals gewoonlijk, ongelofelijk naïef geweest naar het paard toe, arm beestje. Door veel bij haar stal te staan, misschien wel een paar weken lang, probeerde ik haar vertrouwen te winnen. Ze was alleen maar magerder geworden, en zag er slechter en slechter uit. Toen ik eindelijk weer de staldeur mocht openen, en in de stal mocht komen, wou ik haar gelijk in de bak zetten. Daar was het voor het eerst goed gegaan tussen ons, en ik hoopte dat ze daar weer genoeg aan zou sterken om serieus aan de gang te gaan aan ons vertrouwen.

Dat bleek wel even iets moeilijker dan verwacht was. Tundra bleek een ongelofelijk moeilijk paard, en toen we uiteindelijk, toen alle hoop op was, de handelaar belde, meldde hij dat ze ook pas 3.5 was, als veulen al verwaarloosd was, en nu een slechte naam had gegeven aan de mens, dus kon ze heel schrikachtig zijn, en alles eng vinden. Hij vroeg zich af hoe ze het deed op de wedstrijden, en onder het zadel. Ik heb toen gelijk opgehangen, dat soort vragen, daar moest ik nog niet eens aan denken, misschien zou ik er wel nooit op kunnen!. Maar dat maakte me niet uit, zolang ik een lief knuffelpaard had, stond rijden helemaal onderaan mijn lijstje.

Ik sleepte haar opnieuw mee, dit was pas de derde keer dat we over het erf liepen samen, en de eerste keer was mis gegaan, de tweede keer ben ik haar vertrouwen in mij verloren, en de derde keer moest er iets gebeuren. Alhoewel, drie keer is scheepsrecht toch?. Ze was nogal sloom, misschien was het angst, misschien wou ze gewoon niet naar buiten. Nou, toen ze eenmaal los was, ging ze zelf ook helemaal los. Ze galoppeerde en bokte er flink op los. Ik wou eigenlijk foto’s maken, maar bedacht zelf dat dit misschien niet de goede tijd was om dat te doen. Ze zag er vreselijk uit, helemaal verwilderd. Ik kreeg tranen in mijn ogen als ik bedacht dat ik haar dit vreselijks had aangedaan. Ik schaamde me diep, diep van binnen. Eigenlijk verdiende ik geen paard, ik was zo vreselijk naïef, ik verdiende zeker geen paard, zelfs geeneens een verzorgpaard, en ik mocht niet eens in de buurt komen van een manegepaard. Mijn ouders bleven echter aandringen dat ik Tundra moest houden, en dat ik moest proberen haar vertrouwen te winnen door gewoon consequent te zijn, vervelend gedrag negeren, des noods afstraffen, en lief gedrag goed belonen!. Nou, geloof me, daar ging ik mee aan de gang. Ik had op internet iets gelezen over een join-up, dus daar ging ik mee beginnen. Ik pakte mijn longeerlijn, die anders voorlopig ongebruikt zou blijven, en liep zelfverzekerd op haar af. Ik maakte verzekerd van mezelf haar deken los, en trok hem van haar lijf. Ik gooide hem in een hoekje, en liep naar achteren, mijn blik strak op haar richtend. Ik wierp het longeertouw naar haar toe, net zo lang tot ze ging drijven. Met mijn woeste stem en agressieve bewegingen, joeg ik haar weg uit “onze kudde”, de veiligheid van ons twee. In de kudde zou dat maar 1 ding betekenen, de dood. Hij moest dus zorgen dat hij weer geaccepteerd werd. Toen ze begon te smakken, en met haar hoofd naar beneden ging, stopte ik met mijn agressieve bewegingen, en richtte ik me alleen nog maar naar haar. Ze stopte automatisch na een paar rondjes afremmen, en ik ging met mijn rug naar haar toe staan. Heel onzeker, kwam ze stapje voor stapje dichterbij. Waarom ga ik dan met mijn rug naar haar toe staan?, ik laat haar weer toe in de kudde op dat moment, het heeft allemaal met kuddegedrag te maken, jullie hebben een kudde van jullie 2, de veiligheid, en omdat hij zich misdragen heeft, jaag jij hem uit die kudde, en door je kwetsbaar op te stellen, laat je hem weer toe. Een paard moet dan zelf naar je toe komen, en een aanraking met zijn snuit, dat is de join-up. Als hij dit niet doet, begin je weer opnieuw. Als je paard smakt en met zijn hoofd laag gaat, tekenen van vermoeidheid, stop je met je agressieve bewegingen, en laat je hem langzaam weer op je af komen. Tundra deed het een beetje moeizaam, maar ze kwam na een paar minuten wel met haar neus tegen mijn schouder aan. Ik liep een stukje vooruit, en ja hoor, ze volgde me. Dat betekend dat ze weer trouw aan je is, dat heet de follow-up. Ik bleef het niet te lang doen, en beloonde haar gauw. Ik maakte gebruik van het feit dat ze me volgde, om naar het paaltje te lopen, waar ik een halster had gehangen. Ik deed het vlug om, en pakte ook het touwtje erbij. Eerst wandelde ik een paar rondjes in de bak, en daarna zette ik haar snel op de poetsplaats. Ik merkte dat ze zenuwachtig was omdat dit de plaats was waar ze het vertrouwen in mij kwijt was geraakt, maar een geruststellend klopje hielp een hoop. Ik borstelde haar vacht weer helemaal schoon, niet zo moeilijk nu hij helemaal geborsteld was, en daarna kreeg ze een lekker warme deken op. Ik zette haar dit keer weer gewoon op stal, en wonder boven wonder, ze ging eten. Ze was nog steeds veel te mager, maar alles heeft een begin hè!.

Vanaf toen ging het alleen maar bergopwaarts. Onze “spelletjes” gingen heel goed, ze pakte het goed op, en vond het volgens mij ook razend goed. Maar natuurlijk, alles heeft zijn dipje. Op een gegeven moment kwamen wij in plaats van in een dipje, in een diep dal terecht. Ze werd ineens weer bang voor me, omdat ik haar probeerde met de zweep te “aaien” om haar te laten weten dat een zweep niet altijd verkeerd is. Uiteindelijk is dat me toch gelukt!, ik kon met de zweep op al haar lichaamsdelen komen, zonder reactie. Inmiddels was ze al weer bijna 4, dus ik vond het hoog tijd om haar eens aan het werk te zetten. Mijn plannen om met een paard te doen waren totaal veranderd. Ik zou haar leren het bit te accepteren, net als het zadel, maar vooral het bit wou ik achterwege laten als ik er echt op ging. Ik wou dus, ik denk dat het al duidelijk is, bitloos gaan rijden. Mijn droom om ooit kampioene dressuur te worden op de een of andere manier, werd daardoor kapot geprikt, maar ik wou toch het beste voor mijn paard, en Tundra de stresskip, was totaal niet geschikt voor dressuur. Jammer, want ik vond dressuur een mooie discipline, als je het op de juiste manier beoefende. Als je gemeen met grote sporen prikte en je paard met 2 bitten in zijn hoofd nagevelijk trok, dan vond ik dat niet paardrijden, dat was paardmishandelen, als je het zo kon noemen. Ach, dit zal wel weer een naïeve bui van mij zijn, morgen wil ik weer gewoon kampioene dressuur worden, en dan is het hele idee van bitloos rijden mijn hoofd weer uit.

Nou, dat zal je vies tegenvallen. Ik ga nog niks verklappen van wat verder hier gaat gebeuren, want dan moet je het maar lezen, maar ik zet dit idee door, dat kan ik je wel alvast zeggen. Ik wou haar dus onder het zadel, ik vond alleen wandelen, spelletjes doen en wat opjagen een beetje saai worden. Nou is Tundra niet een van de slimste paarden, en was ik destijds niet een van de slimste meisjes, dus is er nogal eens iets mis gegaan. Lees en geniet!.

Ik begon dus met longeren, ze snapte er helemaal geen reet van, geloof me, ze kwam steeds naar me toe, omdat ze dat gewend was, en als ik met een lange zweep achter haar knetterde, begon ze te rennen. Met een vriendin, heb ik het uiteindelijk toch gedaan. Ik stond in het midden met mijn zweep, en zij liep steeds een stuk naast haar, ze had haar vast aan een halstertouw. Eerst in stap, later in draf. Zo leerde ze hoe ze netjes om me heen moest blijven rennen, zelfs al vond ze het misschien wel raar, omdat ze, nogmaals, gewend was om naar mij toe te komen. Toen mijn vriendin op een gegeven moment weg liep, bleef ze redelijk netjes rondjes om me heen cirkelen. Op de andere hand vond ze wel even moeilijk, maar ze bleef toch netjes om me heen rennen. Na afloop beloonde ik haar. Door al die spelletjes, zaten de stemcommando’s er goed in, vooral het zeer duidelijke commando ho, wat ik vroeger veel gebruikt heb, kende ze goed. Ook halt, werkte voor haar goed, als je het zo bekeek. Alleen die van de galop werkte nog niet zo goed. Ook de rem terug vanuit de galop, was nog verreweg van perfect. Ik moest haar gewoon gang voor gang terug rijden, terwijl ik graag gewoon in een keer halt kon zeggen, en dan moest ze stilstaan. Ons werken ging perfect!.

Ja, dat lijkt allemaal het happy end van een happy story he?, nou, niet dus!. Het was alles behalve happy daarna!, ik heb een rotperiode doorgemaakt!. Tundra bleek niet gezond te zijn, sommige wondjes waren nog steeds niet goed genezen, andere medische problemen etc.

Het longeren ging razend snel, het ging heel goed, en Tundra was zelfs al dikker aan het worden!. Omdat het nu zomer was, stond ze ook veel op het weiland, vooral overdag, en ’s nachts stond ze lekker in de bak, en anders in stal, als het koud was. Ze was dol op gras, dus ze was ook niet weg te trekken uit het weiland, als ze er eenmaal in stond. Toch wou ik meer met haar, het longeren ging goed, maar het ging nog te slecht om er echt iets mee te kunnen bereiken. Op een zonnige zaterdagochtend, had ze voor het eerst ’s nachts in het weiland gestaan. Ik was erg benieuwd hoe het haar af was gegaan, dus liep ik naar het weiland. Het was vrij vroeg, ik denk rond een uur of 7?, ze moest naar stal, waar ze har normale voer zou krijgen, om daarna weer even in de bak te mogen. Als er dan een uur verstreken was met uitmesten, zou ik haar nog even aan de longe nemen. Toen ik het weiland in liep, merkte ik al dat er iets mis was met mijn mooie meisje. In plaats van dat ze enthousiast op me af kwam galopperen, bleef ze zielig achterin het weiland staan, en ze keek een beetje eng uit haar ogen. Ik deed het halster bij haar om, en merkte al gauw, dat ze hartstikke kreupel liep. Ik begeleidde haar naar stal, en daar voelde ik eens goed aan haar been. Ja hoor, hartstikke opgezwollen, ze was gewoon kreupel!. Ik baalde echt als een stekker, ik wou zo graag verder, en dan werd ze kreupel!. Mijn ouders waren ook al met het slimme idee gekomen om naar de pensionstal hiernaast te verhuizen. Ik hoefde er niks extra’s voor te laten, ze hadden daar een binnenbak, dus als ik zou gaan rijden, zou dat niet alleen in de zomer hoeven, en weidegang zou niet hoeven daar, want ik had hier gewoon mijn weiland!. Zodoende stonden we een aantal dagen later voor de deur. Haar kreupelheid was minder geworden, maar nog steeds niet genezen. Ik zou haar sowieso een paar weken niet in het weiland laten, en veel met haar wandelen. Eigenlijk wandel ik niet zo vaak met haar van het terrein af, daar is ze iets te schrikachtig voor, dan schiet ze elk moment weg, en dan zit ik weer met problemen. Dus het bleef voor ons op stappen in de bak, heel saai, maar elke dag 2 keer 10 minuten stappen door de bak. Dit was bepaald niet wat ik me had voorgesteld van lekker met mijn paard bezig zijn. Op een pensionstal staan was lekker, minder verplichtingen, maar mensen vonden me niet bepaald aardig. Ik vertrouwde mijn paardje te veel, en ik moest, zodra hij genezen was, gewoon gaan rijden, niet meer zo veel longeren en dat soort dingen. Nou, misschien heb ik ze wel geloofd, want toen de kreupelheid over was, ben ik toch begonnen met het hoofdstel. Eerst vond ze het heel raar, als ik bezig was met de neusriem vastmaken, nam ze het sperriempje in mijn mond, ga zo maar door, gewoon streken waar ik heel chagrijnig van wordt, maar die zij gewoon leuk vind. Het longeren met het hoofdstel, daar vond ze niks aan, dat was het zelfde als met het halster. Toen ben ik, op aanwijzingen van iemand die me wel aardig vond, en die ik ook wel mocht, gaan longeren met een bijzetteugel. Nou, een ramp dat het eerst was!. Ik had besloten haar toch gewoon engels op te voeden, met een bit en een goed dressuurzadel, en dan kon ik later altijd nog overstappen op bitloos, als ik er weer belangstelling voor voelde. Eindelijk begon de dwang om te presteren in mij weer te prikkelen. Tundra vond het longeren met touwtjes aan haar lichaam dus nog heel raar. De bijzettouwtjes al helemaal, ze hadden maffe kleuren, waren best scherp, dus, helemaal niks voor haar. Mijn dame was inmiddels wel uitgebloed tot een mooi meisje zeg!, als ik haar zo rondjes om mij heen zag cirkelen, is ze zeker veranderd!. Eerst was het een pluizebolletje, heel mager, en vreselijk schrikachtig, nu was ze dikker, haar bouw, en dan voornamelijk haar spieropbouw was heel veel verbeterd, en ze was al wat groffer, ze was niet meer zo magertjes, het leek niet meer alsof je haar zo omver kon blazen. Ze leek ook kleiner geworden te zijn. Een mooier paardje, hou het daar maar op. Er was ook een ander kleurtje uit gekomen, misschien kwam het door de zomer, maar ze begon steeds meer te ogen naar de kleur van een Fjord, maar dan met nog een klein beetje vos er doorheen. Echt een leuk kleurtje. Maar om even verder te gaan met waar we waren, ze vond de hulptouwtjes heel raar, ze drukte haar rug op een maffe manier weg, en werd er vrij gespannen van. Met veel gesus van mijn stem, een ontspannen uitstraling en uiteindelijk ook mijn hand, is het me gelukt om haar eindelijk lekker aan het lopen te krijgen, met hulptouwtjes. Later begon ik het steeds meer op te bouwen. Een week daarvoor had ik het zadel al op haar rug gelegd, daar was ik nu verder mee aan het opbouwen. Eerst was het erop, en dan er gelijk weer af, nu moest ze ook stukjes lopen, en nu dat goed ging, mocht ze morgen gelongeerd worden met het zadel, en dat steeds meer uitbreiden, tot ik erop kan.

Ja, en op dat punt ging ik weer de fout in. Als ik zo teruglees wat er allemaal gebeurd is, ben ik nog naïever dan ik verwacht had zeg!, ik ben vreselijk. En natuurlijk al gelijk dat zadel erop, ja hoor, je hebt een pony van 4.5, verwaarloosd, en jij gaat er al gelijk, na een jaartje, een zadel op gooien?, meid, dat vraagt om problemen!.

Jij wilt meer, je krijgt meer Clown

(dit is trouwens wel alles wat ik nu heb XD).

**Geplaatst**: 23-01-08 19:42

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 19:42

Weet je wat wel grappig is, wat voor muziek je luistert, terwijl je schrijft, beinvloed je schrijfstijl, als ik bijvoorbeeld naar vrolijke muziek luister, ga ik over vrolijke dingen schrijven, nou moet ik weer even over een dipje gaan schrijven, dus ga ik Hurt van Christina Aguilera opzetten, daar ga je lekker van overdrijven Tong uitsteken

.

**Geplaatst**: 23-01-08 19:44

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 19:44

http://nl.youtube.com/watch?v=lbcltLf2VHo

Echt een mooi liedje Lovers

**Geplaatst**: 23-01-08 19:46

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 19:46

ik gaaa zooo lezen Tong uitsteken

effe bezig nog Haha!

!

**Geplaatst**: 23-01-08 19:46

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 19:46

Kirsten_S schreef:
ik gaaa zooo lezen effe bezig nog !

Oké

.

**Geplaatst**: 23-01-08 19:51

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 19:51

Voor de liefhebbers Haha!

http://www.eukanuba-eu.com/DNA/nl/nl/fi ... breed.html

**Geplaatst**: 23-01-08 20:23

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 20:23

Echt leuk verhaal Haha!

!! Sneeelll schrijven Haha!

!

**Geplaatst**: 23-01-08 20:24

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 20:24

Jaaa!

, ik ben al op pagina 11, dus ik zal wel weer even een stukje plaatsen Knipoog

.

**Geplaatst**: 23-01-08 20:25

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 20:25

Ja, en op dat punt ging ik weer de fout in. Als ik zo teruglees wat er allemaal gebeurd is, ben ik nog naïever dan ik verwacht had zeg!, ik ben vreselijk. En natuurlijk al gelijk dat zadel erop, ja hoor, je hebt een pony van 4.5, verwaarloosd, en jij gaat er al gelijk, na een jaartje, een zadel op gooien?, meid, dat vraagt om problemen!.

En die problemen kwamen, in grote getalen zelfs. Eerst accepteerde ze het zadel niet, ze begon zelfs voor het eerst te bijten, en ze haalde naar me uit. Tijdens het longeren stond ze alleen nog maar op haar achterbenen, ze steigerde dus constant, zelfs als ik haar liet stappen, stond ze op haar achterbenen. Als andere mensen op dat moment in de bak waren, kreeg ik de schuld dat hun paarden even niet meer aan de teugel liepen. Allemaal van die ruiters hoe ik totaal niet wou worden, arrogant, en met een goed paard die hoog in het dressuur nog met 2 vingers in zijn neus een proef reed. Ok, dat was misschien wel overdreven, maar zo dachten die mensen. Zo dachten veel buitenstaanders over de dressuursport, het zag er allemaal zo simpel uit, maar het is soms een nog grotere inspanning dan springen!. Als je een paard had wat het nog wel redelijk kon, dan viel het wel mee, maar een paard die niet echt natuurlijke aanleg had voor dressuur, kon heel pittig worden (zie Tundra). Ze bleef maar bokkend en steigerend door de bak rennen, tot ik het opgaf. Ik heb daar misschien een uur staan koukleumen, en zij bleef maar rennen, en steigeren, en bokken, en ook al deed ik niks, het leek naar mij toe gericht. En het werd alleen nog maar erger!. Ik mocht niet eens meer bij haar in de buurt komen, terwijl mijn ouders haar gewoon konden borstelen, en aaien, en mijn moeder kon haar zelfs longeren!, maar als ik in de buurt kwam, ging het mis. Ik moest elke keer huilen, wat had ik nou fout gedaan!?. Ik wou haar knuffelen, haar dicht bij me houden, haar in ieder geval zien. Maar als ik ook maar in een straal van 10 meter vlakbij haar was, werd ze ineens onhandelbaar. Dit was al de 10e dag dat ze zo tegen me deed, en ik begon steeds meer zelfvertrouwen te verliezen. Ik zat maar thuis, niks te doen. Toen ik op een dag tegen de rand aan zat, tegen de rand van totale verdrietigheid, ging ik toch maar even langs stal. Iemand zag mijn betraande ogen, en vroeg me wat er aan de hand was. Ik vertelde haar het hele verhaal, vanaf het begin af aan, tot nu, tot het eind eigenlijk. Ze luisterde begripvol. Dus hoe lang heb je nu alles bij elkaar niet meer gereden?. Sinds ik Tundra heb, en dat is alweer een jaar geleden. Dus je hebt een jaar geen paardenrug van dichtbij gezien?. Ik schudde mijn hoofd. Ze gooide de teugels van haar schimmeltje in de handen, en zette zelf een cap op mijn hoofd. Ook kreeg ik van haar een zweepje toegereikt. Ik denk dat je wel goed kunt rijden, ga maar rijden, ik kijk wel even, Flower is heel braaf. Flower was een leuk appelschimmeltje, leuk karakter, zag er leuk uit. Een beetje klein, gedrongen gebouwd, een beetje dik, stond dag en nacht op het weiland, echt een heerlijk karakter, wel met het benodigde pit. Het rijden ging vreselijk. Ik kreeg de slag niet te pakken, ik was gewend aan mijn vorige verzorgpaard, een grote Fries die enorm hoog opgooide, en Flower maakte kleine rotpasjes, had geen schoft dus ook een relatief plat zadel, en ze was nogal vlug. De Fries was altijd wat slomer geweest, maar wel ontzettend lief. Liever dan Tundra op dit moment in ieder geval. Vanuit hier, hoorde ik Tundra haar stal kapot maken. Toen ik klaar was, ging ik dan ook even naar haar toe. Ik gaf een schop tegen de boxdeur aan, en zij vloog gelijk naar achteren. Nu moet je echt ophouden hoor!, schreeuwde ik naar haar. De eigenaresse van Flower klopte op mijn schouder. Je moet dit niet zo aanpakken, zal ik haar even in de bak zetten?, dan gaan jullie gewoon een spelletje doen, wat is jullie leukste spelletje?. Ik ga op de grond zitten, en zij komt naast me liggen of duwt me omver of zoiets, maar nu doet ze alleen maar dingen als steigeren en bokken als ik op de grond ga zitten, als ik dat doe, is dat met gevaar voor eigen leven. Heb je dingen die dat kunnen oplossen?, vroeg ze geïnteresseerd. Ik kan een join-up doen, maar daar heb ik momenteel niet zo veel aan, ze steigert alleen maar, dus ik krijg haar niet vooruit. En als je nou in plaats van een longeerlijn een zweep gebruikt, zolang je haar niet aanraakt moet dat geen probleem zijn, en je vertelde me dat ze een afschuw heeft voor zwepen. Dat is zo, maar schend ik daardoor niet ons vertrouwen?. Wat heb je nou te verliezen meid?, kom op zeg!, ik haal haar wel voor je uit stal, en de rest doe je zelf. Iemand die zo kort door de bocht was, had ik nog nooit meegemaakt, ze bepaalde gewoon voor me wat ik deed.

Nou, domme ik heb haar dus ook nog gevolgd, en wat ik had voorspeld gebeurde, ik heb daar gestaan met gevaar voor eigen leven. Het begon nog niet zo erg, maar ze werd steeds heftiger, en op een gegeven moment kon ik de bak niet meer uit, gelukkig hebben we er uiteindelijk toch maar wel een oplossing voor gevonden!.

Ik stond daar, een beetje te trillen met de zweep in mijn handen, paard voor mijn neus, heel arrogant keek ze uit haar ogen, en ze bleef maar staren, ze stond stil, ik stond stil, en ze bleef maar staan. Toen schraapte ze met haar hoef, en schoot ze via opzij weg. Ik liet haar draven door mijn stem te gebruiken en ondertussen de zweep achter haar kont te zetten. Ze draafde met haar gespierde nek rondjes om me heen, met heel goed achterbeengebruik, en ze liep ook nog eens goed over haar rug. En dat terwijl dit eigenlijk een van onze “spelletjes” was. Geweldig, dat ze ook zo kon lopen als ik haar niet met honderd touwtjes bijzette, of haar zo insloot dat ze wel goed moest gaan lopen. Vreselijk vond ik het eigenlijk, dat ik haar met vlijmscherpe touwtjes moest laten lopen voor ze een beetje normale bewegingen ging maken. Of ze maakte al normale bewegingen, maar ik wou ze nog beter hebben, en ik was blind voor dingen die ze wel goed. Ik zette nogmaals de zweep achter haar kont, en toen ze tekenen van vermoeidheid ging vertonen, stopte ik met mijn aanwijzingen. Ik liet de zweep op de grond vallen. Ze kwam automatisch naar me toe stappen, dus ik wist al dat er iets niet goed was. Ik had ook nog een kort zweepje, die ik voor de zekerheid nog in mijn hand had. Als ze vervelend ging doen, gaf ik haar gewoon een klap. De eigenaresse van Flower zag net te laat dat ik die nog in mijn handen had, en Tundra zag het helaas ook. Ze moest gedacht hebben dat het niet zo werkte, dus begon ze te steigeren, toen ze vlak achter me stond. Ik was doodsbang, dus sloeg ik met het zweepje wat om me heen. Ik raakte haar tegen het hoofd, een paar keer zelfs, en zij raakte daardoor weer gestrest, waardoor ze achterover klapte. Ik schrok heel erg, er klonk een doffe klap, en zij bleef even op de grond liggen. Toen ik wou gaan kijken, stond ze echter snel op, en galoppeerde ze zachtjes bij me weg. Ik pakte de lange zweep, en sjokte met mijn schouders omlaag de bak uit. Tundra stond in een hoekje te zielepoten, ik had haar een klap gegeven, iets wat ze nog nooit had meegemaakt. Ze had wel eens een corrigerend tikje gehad, maar ik had haar nog nooit geslagen, niet met opzet in ieder geval. Ik drong bij de eigenaresse aan dat dit ook geen opzet was, maar ze was diep teleurgesteld in me. Als jij nou dat zweepje gewoon niet had meegenomen, waren jullie weer beste maatjes geweest, je bent nu weer terug bij waar je ooit was, helemaal aan het begin, ik zou mezelf schamen als ik jou was!. En zo liep ze weg, mij met tranen in mijn ogen achterlatend.

Domme ik, waarom ging ik ook alweer met dat zweepje naar binnen?, oh ja, voor mijn eigen veiligheid, maar door dat zweepje ben ik juist in gevaar gebracht!. Les 1, doe geen domme dingen waarvan je weet dat je paard er te slim voor is. Ik had Tundra niet zo slim ingeschat, dat ze zó slim was dat ze wist dat dit een zweepje was, en dat ze daarmee geslagen werd, had ik niet van haar verwacht. Maar nu had ze totaal geen greintje vertrouwen meer in me, en ik had geen zin om weer een jaar spelletjes met haar te doen, tot ze me weer een beetje vertrouwde, zo veel dat ik verder kon met het longeren. De dierenarts was er gistermiddag achter gekomen waarom ze in godsnaam bij mij zulk gedrag vertoonde, heel simpel, pubergedrag, mijn moeder was groter, en de rest van de mensen die met haar in contact waren gekomen ook, en ik was jonger, kwetsbaarder, dus vond ze mij een goed doelwit om eens lekker vervelend op te gaan doen.

Het bleef alleen maar slechter gaan, als ik langsliep, terwijl mijn moeder haar aan het borstelen was, bracht ik zelfs mijn moeder in gevaar!. Ik bleef dus ver uit de buurt van de stallen, zelfs van de hele pensionstal, je kon mij daar niet meer vinden. Op een dag kwam mijn moeder apetrots thuis. Ze had op Tundra gereden!. Het ging zo goed de laatste tijd, met het zadel erop, dat ze er gewoon al op kon rijden!. Het sturen ging nog wat moeilijk, en de rem werkte nog niet helemaal, maar ze was apetrots, dat ze er wel op had gezeten. Dat veranderde voor mij de hele zaak. Ik was woedend op mijn moeder, ik had haar gevraagd langzaam, stapje voor stapje, te beginnen met het zadel, maar ik wou er wel gewoon zelf voor het eerst op!. Mijn paard, nog nooit onder het zadel geweest, onder de man in ieder geval, werd voor het eerst gereden door mijn moeder. ’s Avonds hadden mijn ouders er nog een heel gesprek over, mijn vader vond het niet kunnen, en mijn moeder bleef aandringen dat ik haar gevraagd had haar paard zadelmak te maken, terwijl dat helemaal niet zo was!.

**Geplaatst**: 23-01-08 20:27

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 20:27

Maar ik ga nu, ik ga een film kijken! Haha!

.

Doeii! Lovers

, ik spreek sommigen van jullie morgen wel Tong uitsteken

.

Natascha ben jij er morgen ook weer?, ja hé? Tong uitsteken

.

**Geplaatst**: 23-01-08 20:31

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 20:31

WOOOOOOOOW
WAT EEN LANGE TEKSTEN
NOU DIE GA IK MORGEN WEL LEZEN =)
IK GA NU AFSLUITEN EN DAN DOUCHE EN DAN BENEDEN TV KIJKEN!!

LOVE JULLIE Lovers

**Geplaatst**: 23-01-08 20:31

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 20:31

meeer meer meer Haha!

!!

**Geplaatst**: 23-01-08 20:32

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 20:32

Nou...
Ik heb me toch een partijtje lekker gereden vandaag Lovers

Wat was ze lief en braaf zeg.. Bloos!

Nog wel beetje frisjes maar ze liep heerlijk.. Knipoog

**Geplaatst**: 23-01-08 20:33

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 20:33

Leuk Jane ! Eindelijk weer Haha!

**Geplaatst**: 23-01-08 20:34

Re: Manege Belle Epoque bokkers! [Deel 4!!!]

Geplaatst: 23-01-08 20:34

Kirsten_S schreef:
Leuk Jane ! Eindelijk weer

Jaa pff.. heeft een tijdje geduurd hoor.. Ach gut

Maarja ik ben der nu gewoon van het begin af aan meteen iets korter want anders neemt ze gewoon een loopje
met me .. en daar heb ik echt geen zin meer in..
Van de zomer kan ik daar weer naar toe gaan werken,,