Bokt.nl

Elja schreef:

Hé meiden,


12 maart 2010 is alweer even geleden, maar ik denk er nog elke dag aan.

Het was 's ochtends 08:30 uur en ik voelde me niet zo lekker dus besloot nog een keertje om te draaien in bed tot m'n moeder mij belde. "El, kan je ibuprofen en water brengen?".
Ze sliep één verdieping onder mij en had sinds ze terug was van vakantie een enorm hese stem en het werd met de dag erger. Vandaag had ze last van koorts en diarree.

Ik kwam naast haar zitten en heb nog leuk met haar zitten praten of koetjes en kalfjes. Ze leek zich iets beter te voelen, maar ik moest toch maar bellen voor een ambulance want het ging niet goed. Ik liep de deur uit en ze zei "Wacht even.. Ik hou van je!, en ik zei "ik hou ook van jou, mam".

Ik had het ziekenhuis gebeld of er een ambulance gestuurd kon worden, maar helaas: de klachten waren niet ernstig genoeg. Daarna direct naar onze huisarts gebeld en op het moment dat ik de symptomen doorgaf hoorde ik een gil vanuit de badkamer. Ik rende meteen naar boven en daar lag ze: bewusteloos en met stuiptrekkingen op de stenen vloer in de badkamer. De dokter zou er binnen een kwartier zijn en ondertussen belde ik de conciërge van mijn school op, Paul. Hij zei dat ik rustig moest blijven, omdat ik nog de enige was die dat kon. Dat advies heb ik de rest van de dag in mijn hoofd gehouden.

Na een kwartiertje stond de huisarts op de stoep en hij ging mijn moeder bekijken. We moesten haar alleen eerst uit de badkamer zien te krijgen voor meer ruimte. Toen kwamen we erachter dat ze half verlamd was..
Dr. Meijer, onze huisarts belde met Neurologie van het ziekenhuis om te vragen hoe en wat. Geen twijfel dat er een ambulance moest komen: mijn moeder had zojuist een hersenbloeding gehad.

De twee heren van de ambulance waren er in no-time en moesten nog bloed afnemen voordat we naar het ziekenhuis zouden gaan en haar aankleden, wat nog een behoorlijke klus was. Het scheelde dat mijn moeder bijna niets weegt dus ze lag snel op de brancard in de ambulance. Ondertussen had ik kleren voor haar gepakt zodat ze flitsend het ziekenhuis uit kon komen zodra ze weer bij bewustzijn was.

Maar dat gebeurde niet..

Op de eerste hulp gingen ze een CT-scan van haar hersenen maken. Ik zag drie dokters om haar heen staan en wist niet wat er allemaal aan de hand was. Voordat ze het scanapparaat onder mocht moest ik haar oorbellen en ringen afdoen en ging ik in een apart kamertje zitten. Daar kwam een maatschappelijk werker van het ziekenhuis bij mij zitten en legde uit wat er zojuist gebeurd was, voor zover hij dat kon. Hij kon het niet en stelde mij niet op m'n gemak. In plaats daarvan stelde hij vragen zoals "denk je dat ze blijft leven?". Daar was ik zeker van en zei dat het allemaal wel mee zou vallen aan gezien ze nog wel kon praten, maar niet uit haar woorden kon komen en het daarom wel niet zo ernstig zou zijn.

Guess I was wrong.

De dokter van Neurologie, een vrouw met bruine haren riep mij erbij. Mijn moeder lag weer in het kamertje en ik mocht bij haar komen zitten, niet wetende dat.. De dokter vertelde dat mijn moeder thuis een hersenbloeding heeft gehad en toen ze haar onder de scan schoven er koorts kwam opzetten en er nog een bloeding plaatsvond.
De dokter zei: "Het kan een paar uur duren, een dag, maar niet langer dan een week". Waarop ik zei "Dan heeft het zo moeten zijn".
Ze vonden mijn reactie allemaal heel sterk en ik wou dat mijn moeder dat heeft kunnen horen. Zij heeft mij tenslotte gevormd tot de persoon die ik nu ben.

Ze kreeg een eigen kamer op de afdeling Neurologie, kamer 406. Daar heb ik uren naar haar zitten staren. Mijn vriendinnen Martine en Yvonne waren binnen een uur bij me en de familie kwam al snel binnendruppelen. Ook mijn moeders beste vriendin Adri en haar dochter Christa kwamen eraan. Na een paar uur was Sjoerd er ook, degene met wie ik nu alweer bijna 7 maanden samen ben. Ik durfde niet even weg te gaan om wat te eten, wat ik die dag nog niet had gedaan, omdat ik bang was dat ze dan zou zijn overleden als ik weer terug was.
Toen kwamen er twee zusters die het bed moesten verschonen vanwege de diarree. Ze vertelden mij dat er wel een kans was dat ze van de bewegingen zou overlijden waardoor ik besloot dat het niet hoefde. Toch werd ze verschoont en er was niets aan de hand.

Ik ben even naar buiten gegaan in mijn eentje en had een milkshake gedronken, toen mijn grootste verslaving. Die verslaving is inmiddels ingeruild voor roken. De appel valt niet ver van de boom, zeggen ze.
Op het moment dat ik weer terug was bij mij moeder leefde ze nog. Wel had ze heel erg veel moeite met ademhalen en leek het soms alsof het over was, maar dat was niet zo want na twee tellen geen adem, ademde ze rustig weer verder.

Uren gingen voorbij en om 17:30 uur waren mijn familie, Adri & Christa en vriendinnen weer weg. Yvonne zou kleding halen, wat eten en daarna weer terugkomen. Sjoerd bleef mij me en een aantal andere kennissen van ons.

Ik knuffelde met Sjoerd en Joy, een kennis van ons keek mij aan. “Het is voorbij.” Ik had het gemist en geloofde het niet. Mijn moeder hoestte wat oud bloed op en inderdaad, ze was er niet meer. Om 19:36 uur is ze overleden en ben ik mijn moeder, mijn beste vriendin kwijtgeraakt.
De familie en Adri & Christa kwamen er weer aan. Er werd aan ons uitgelegd wat er precies gebeurd was en we konden rustig afscheid van haar nemen. Maar niet te lang want de zaken voor de uitvaart moesten al direct geregeld worden.

Ik was op dat moment 18 jaar, nog maar net op weg naar het volwassen zijn en moest dit in mijn eentje zien te regelen. Geen vader die hulp kon bieden en familie waar ik achteraf geen steun van heb gekregen. In het begin hebben zij mij geholpen met de financiële zaken, maar daar bleef het bij want emotionele steun kreeg ik alleen van mijn vrienden. Wie ik dankbaar ben, want zonder hen zou ik er nu niet meer zijn.
Het is zo onwerkelijk, maar ik heb het meteen al een plaatsje kunnen geven. Als er één ding is waar ik in geloof, dan is dat het lot. De dag brengt je wat er moet gebeuren. Blijkbaar heeft het dus zo moeten zijn.

De weken erna leefde ik in een totale roes. Ik dacht nergens aan en huilde veel. Zoveel dat ik op een moment niet meer kon huilen, de tranen waren op. Mijn geluk zocht ik op feestjes, heel veel feestjes. Dat heeft mij zo uitgeput, maar tegelijkertijd heb ik mezelf beter leren kennen.
Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn moeder denk. Vrijdag 12 maart 2010 staat in mijn geheugen gegrift en dat zal nooit veranderen. Mama, bedankt voor al je liefde, ik mis je..

Kirsten_S schreef:

Melisjeee, kan je zaterdag hobbelen ? Moet wel kijken waar ik je op kan pikken, het oor ofzo , weet niet meer helemaal hoe ik bj je huis moet kkomen haha !

Broccoli schreef:

Pfff. Ik wacht op telefoon van de kliniek. Ik ga vragen of ze met spoed een plekje kunnen regelen. 't Gaat niet zo goed meer met me.

Ik moet het ergens kwijt. Voel me eigenlijk heel bezwaard om het hier te schrijven. Bang dat jullie me maar een aansteller vinden..