Bokt.nl

Annie_ schreef:

nee heb niet echt ambities
vindt het maar een gedoe
zal wel endruance willen rijden
omdat jastrade dat ook echt leuk vind
dressur vind ze eigelijk niet veel aan
ze is meer van het springen ze heeft ook L gesprongen
maar daar ben ik niet zo van

Annie_ schreef:

Ieuuw ik doe nooit aan een fan dag

Nataschaa schreef:

Okee, het begin.
Niet lachen, en niet schelden..
Iets liefs zeggen graag, maar daar heb ik niets aan.
Dus zeg wat je vind. (Maar niet lachen of belagelijk maken)
(Btw, tekst is na mening geschreven, dus ik wil geen comentaar op de inhoud, het gaat om om de schrijf styl en of het prettig leest)

Okee, komt ie.

Niet lachen hea..
:


Donderdag 27-12-07

Lief dagboek,

Het was afgelopen zondag(23) toen ik aan het wachten was op de bus om naar Mick te gaan. Ik liep het station op toen ik me bedacht dat je leven helemaal niet bijzonder hoeft te zijn om mooi te zijn.
Ik zat bij de bus halte en keek wat heen en weer. Ik was te vrede. Ik was voor het eerst zins tijden weer gelukkig met mijn leven. Overal waren mensen, die aan het wachten waren op hun bus, mensen die onder weg waren. Mensen die onderweg zijn. We leven alle maal samen en allemaal langs elkaar heen.

Het was afgelopen zondag toen ik onderweg was naar Mick. Ik ging bij hem slapen. Het was bijna als een van de eerste date’s. Bijna dan. Toen ik binnen kwam was het net als altijd. Het voelde wat ongemakkelijk, maar het was niet anders. Ik maakte ene babbeltje met zijn moeder. Over niets. Over kerst gala, of het leuk was, en dat het zaterdag avond zo druk was geweest bij Echnaton, of er iets zou zijn geweest.

Hij pakte een biertje en schok voor mij een wijntje in. We gingen naar boven. Hij ruimde zijn bankje op zodat we konden zitten. Dat was wel het eerst rare. Normaal zouden we gewoon lang uit op bed gaan liggen. Vroeger. Ik, die al op bed zat, ging toch maar op de bank zitten toen Mick die zo mooi had opgeruimd.
Daar zaten we dan. Met zijn tweeden, op de bank. Kijkend naar de tv. We keken een of andere serie over de broer van Willem Alexander (ben even zijn naam kwijt) en Mabel. Mick dacht dat het een film was en ik wist het niet. Dus keken we, in de verachting dat we naar een film keken tot het eind.

Maar voor het eind was het al begonnen. Ons begin.