Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, Neonlight, Sica, NadjaNadja, C_arola
Ik bedoel: vrede zul je er nooit mee krijgen natuurlijk
Astor schreef:Ja echt verwerken zal natuurlijk niet.... En vrede er mee krijgen ga ik zeker ook niet krijgen.
Maar bij mij was het ook dat ik meer de negatieve dingen heb onthouden (overlijden van mijn ouders, crematie etc)
Terwijl nu de leuke dingen meer naar boven komen door het bekijken van de filmpjes etc.


Broccoli schreef:Wat ik me wel afvraag is in hoeverre je het verliezen van je ouders, zeker als je zo jong bent, echt verwerkt.Ik bedoel: vrede zul je er nooit mee krijgen natuurlijk



Kirsten_S schreef:Iriis_ schreef:Jaa opzich is het wel al heel leuke om gewoon op vreemd terrein te rijden natuurlijk.. En die hindernissen zagen er ook niet heel hoog uit. Wat ik alleen wel een beetje spannend vind eraan, is dat je dus helemaal geen les krijgt dan? Toch.. Je gaat helemaal zelfstandig de baan op dacht ik?
Jaaa je gaat gewoon het parcours af, dat kan achter elkaar met. een ander .je kan gewoon stoppen of volte maken wanneer je wilt. Als je maar kijkt of er niemand achter je aan komt.
Astor schreef:Wilde het eigenlijk voor me houden. Maar er is inderdaad niks om me voor te schamen. Had er nu gewoon echt behoefte aan.
En dit had ik vroeger totaal niet en toen wilde ik het ook echt niet. Maar het was nog gewoon te vers.
En nu ben ik wel zover om er echt over te praten en het beter te verwerken. Want met het laatste heb ik erg veel moeite.
Elja schreef:Broccoli schreef:Wat ik me wel afvraag is in hoeverre je het verliezen van je ouders, zeker als je zo jong bent, echt verwerkt.Ik bedoel: vrede zul je er nooit mee krijgen natuurlijk
Iedereen gaat er anders mee om. Daarbij speelt natuurlijk ook mee wat de situatie was en bovenal hoe oud je bent. Ik was 18 en al behoorlijk zelfstandig. Ik heb mijn moeder amper zien lijden en heb mij er meteen bij neer kunnen leggen. Ik geloof in het lot, iets gebeurt om een bepaalde reden en blijkbaar was 12 maart de dag dat het oke was dat mijn moeder mij losliet.
Ongeveer één keer per maand heb ik het een dagje heel zwaar dat gepaard gaat met huilen en afzondering van mijn omgeving, maar verder heb ik eigenlijk nergens last van. Het zal de leeftijd wel zijn geweest en het feit dat ik best veel mensen uit mijn omgeving heb verloren, wat het loslaten makkelijker maakte.
Ook heeft je eigen instelling er heel erg veel mee te maken. Ik ben een open persoon, praat graag over persoonlijk dingen en daardoor is het rouwproces vergemakkelijkt. Mijn moeder verliezen is absoluut het zwaarste wat ik ooit heb meegemaakt, maar het heeft mij de persoon gemaakt die ik nu ben en ik ben heel blij met mezelf. Ik sta sterk in mijn schoenen, ben ambitieus en ik weet dat mijn moeder ontzettend trots zou zijn.
Geloven in de toekomst is denk ik iets dat heel erg belangrijk is met rouwen.

Iriis_ schreef:Ik wil wel gaan eigenlijk.... Met z'n 2en lijkt mij ook super leuk! Ik kan alleen niet echt op zaterdag want dan zou ik vrij moeten vragen van m'n werk. En op vrijdag zou ik dan helemaal zelf met de trailer moeten rijden van m'n mama kan niet mee