Geplaatst Ik houd mijn dier met de gedachte: hij is jong en moet gewoon paard kunnen zijn. Dit betekent voor mij: dag en nacht in het land met soort- en leeftijdsgenoten, max 3 maal per week iets doen met mensen, waarvan maximaal 1x een wandelingetje om aan verkeer en alles te wennen, de andere dagen gewoon een beetje poetsen en knuffelen.
Mijn verzorger is helemaal weg van mijn paard en vreselijk lief. Maar het liefst gaat hij elke dag heen om te poetsen, te rommelen etc. Logisch ook, want mijn paard ís erg leuk (al zeg ik het zelf
) Ik vind het heel moeilijk om te zeggen: "nee dat wil ik niet hebben", omdat ik dat banketstaaf vind en het lijkt dan net of ik hem helemaal voor mezelf wil houden enzo.Ik vrees ook dat er een stukje jalouzie komt kijken in mijn geval. Ik werk vrij veel en heb geen vaste werkdagen/ tijden en heb dus vaak gewoon niet alle dagen tijd, met mijn studie ernaast (daarom heb ik een jong dier genomen, dat lekker op kan groeien zonder al teveel onnodige bemoeienissen van mij). De verzorger gaat dan wel elke dag en dat zie ik terug in de opvoeding. Hij gaat dingen doen die ik hem met veel beleid en geduld heb afgeleerd. Ik heb dus ook het gevoel van "Ja hallo, het is míjn paard!" Daarnaast wordt het paard steeds minder enthousiast wanneer ik of de verzorger kom. IMO een teken dat het hem wel even wat minder kan etc.
Wellicht is het handig erbij te vermelden dat dit mijn eerste eigen paard is. De verzorger heb ik erbij genomen zodat ik met een gerust hart ooit op vakantie kan gaan en dat ik dus niet eindeloos op zoek moet naar iemand die ik voldoende met hem vertrouw.
Zijn er hier mensen met soortgelijke ervaringen en wat zouden jullie in mijn situatie doen?! Hoe ga ik brengen dat ik liever heb dat hij minder naar mijn paard toe gaat?! ik vind het zo sneu om zo de "eigenheimerige paardeneigenaar" uit te gaan hangen. Een vaste dag afspreken is dus ook moeilijk, door mijn werk en studielast... Ik vind het zo moeilijk! :s
.
