Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-09-14 05:43

Als je opa en oma de eigenaren van je paard zijn

Geplaatst door de TopicStarter : 14-09-14 05:43

Ik heb altijd jarenlang op maneges gereden. Mijn oma reed vroeger ook, en toen het weer begon te kriebelen, is ze een paard gaan leasen op de manege. Meer dan een jaar lang reden we altijd samen vrij op zondag. Na wat problemen met het leasepaard en de overeenkomst werd de beslissing genomen.. we gaan een eigen paard kopen. Stal zoeken, een weekend paarden uitproberen, keuze snel gemaakt. Juni 2008 kwam Urbi bij ons op stal, ik was toen bijna 15.

Paard had nog niets gezien in zijn leven en vond alles eng. Het enige wat ik kon was zorgen dat m'n kont boven het paard bleef. Het eerste jaar was rijden één groot gevecht. Bij mijn oma was dat minder een probleem omdat zij minder druk op hem hoefde/kon zetten (in de les deed ze veel meer basis dan ik, ik moest hem 'rond' rijden, en ronder, en ronder, en ronder..). Anyway, dat is een ander verhaal. Aan het begin hadden we tijden en dagen netjes verdeeld, zij één dag meer omdat ik op school zat.

Na ongeveer twee jaar kreeg Urbi een trap, was niet echt kreupel maar liep ook niet fijn. Hij ging steeds meer in verzet tijdens het rijden. Na enkele maanden hakkelen, verschillende dierenartsen en een duidelijk unhappy paard, eindelijk naar de kliniek. Dit was het begin van een hele historie aan gezondheidsproblemen. Daardoor werd het een stuk belangrijker dat hij buiten kwam, de mogelijkheid daarvoor was klein op stal, we moesten er dus vaak heen. Oma vond dat ik niet vroeg genoeg uit bed kwam in het weekend, dus die ging altijd de ochtend doen. Behandelen, tijdje rust, weer aan het werk.. elke keer ging er weer iets mis. Mede door dit en omdat ik intussen ouder was, begon ik meer te leren over de 'juiste' manier om met paarden om te gaan. Ik heb een sprong gemaakt naar NH, bitloos.. ik begon een relatie op te bouwen met dit paard, en hem te trainen ipv alleen te rijden. We maakten sprongen vooruit. Toen we na maanden rust en behandeling weer mochten rijden moest dat zonder zadel, dat kon hij nog niet verdragen. Voorheen kon ik dat niet met hem, nu ging het prima. Zomer 2011 ging ik op vakantie toen we net een maand bezig waren met rijden en oma moest dus zonder zadel rijden.. Je raadt het al, de 3e keer rijden schrok hij, sprong opzij, ze viel en brak haar schouder. Door wat complicaties is dit nooit goed geheeld en dit waren eigenlijk de laatste keren dat ze op hem gereden heeft.

Ongeveer rond dit punt begonnen er wrijvingen te ontstaan. Het voorgenoemde niet vroeg genoeg gaan.. Iets niet genoeg doen, of volgens haar niet zoals de dierenarts zei dat het moest. Dat stalgenoten hier een paar keer opmerkingen over maakten hielp niet. Discussie over hoeveel dekens, beenbescherming wel of niet, het voer, het zadel. In het kort, kwam zij altijd met 'maar die heeft gezegd dat' en werd er naar mijn argumenten niet geluisterd. Sommige dingen ben ik gewoon zelf gaan doen, en vertelde haar daar dan niks over. Zoals de beenbescherming niet omdoen, zelf dingen kopen voor de training die ik wilde doen. Ik kwam steeds verder in mijn training, we konden nu steeds meer het bos in, zelfs soms alleen van stal weg rijden, ik leerde hem vanalles qua grondwerk. Eind 2012 kreeg hij de diagnose arthrose, wrsl door overcompensatie. Ik heb me hierin verdiept en kwam bij het rechtrichten, longeren en werk aan de hand. Ook hier verbeterden we uiteindelijk. Mijn oma heeft nooit geweten wat ik allemaal met/voor dat paard gedaan heb, en de sprongen die we maakten. Zij interesseerde zich er niet voor, wilde alleen maar weten of ik gedaan had wat de dierenarts zei (zó vaak longeren en zó vaak rijden en voor zo lang) en ik voelde niet de nood het haar te vertellen. Hoe ouder ik werd, hoe meer we langs elkaar heen leefden.. en ik had vaak ook geen flauw idee wat zij allemaal met hem deed. Als we het ergens over hadden dan was het een kwestie van de verzorging - waarbij zij wilde dat er allemaal nutteloze dingen gedaan moesten worden en dan boos werd op mij als ik dat niet deed. Manen knippen bijv. of vragen 'maar poets je hem dan nooit?' (dat deed zij 's ochtends altijd al)
Ik begon twijfels te krijgen over onze dierenarts/hoefsmid. Dit viel bij mijn oma in een zwart gat, zij wilde liever de 'professionals' vertrouwen want die doen het immers altijd zo goed. Hoe kan het nou dat ik iets beter zou weten? Altijd als ik iets postte over mijn paard kreeg ik een heleboel comments met 'dit paard is kreupel, waarom rij je er nog op?' Hoe meer ik probeerde uit te leggen dat de dierenarts gezegd had dat we het zo moesten doen.. hoe verbaasder iedereen was. Ik begon ook te twijfelen, is het wel goed wat we aan het doen zijn? 'Helpt' het hem echt wel, al die training? Er miste altijd iets wat ik bij andere paarden wel zag (nl. het voorwaarts willen lopen), maar qua lichaamsgebruik verbeterde hij wel stukje bij beetje. Intussen hadden zowel paard als ik geen lol meer in wat we aan het doen waren, alleen als ik hem aan het spelen kreeg. Hij had zo veel pijn dat hij eigenlijk helemaal niet meer wilde lopen. Hij is zelfs een paar keer omgedraaid in het bos en heeft geprobeerd terug naar huis te gaan, iets wat hij nooit gedaan heeft en al helemaal niet van de andere paarden WEG. Ik zei soms wel tegen oma dat hij niet wilde en slecht liep, maar dat hij niet kreupel was (/leek), want zo was het ook, dan zei ze 'oh' en dat was het. De laatste maanden heb ik zelf steeds meer geminderd, meer werk in stap gedaan en nog maar kleine stukjes draf of galop.

Deze zomer ging ik stage lopen bij Ylvie Fros. Ik wilde hem per se meenemen, ik dacht dat de training die ik hem gaf nodig was en dat hij zonder dat snel achteruit zou gaan. Ik hoopte dat ik iets zou leren waarmee ik hem kon helpen. De eerste keer dat ik dit opperde was het meteen nee, en geen discussie. Wat gemail en argumenten later, waarbij alles niet goed genoeg was voor hem, zouden ze komen kijken naar de stal. Toen werd het eindelijk ja, en was het nog een hele discussie over de datum.. Last minute moest er een trailer komen want anders kon hij niet gaan (???)

Maar, uiteindelijk stond hij er. Meegedaan aan een (stap, draf en een rondje galop) clinic, minder werk dan ik normaal met hem deed, dus dat was goed. De eerste les met Ylvie zei ze meteen dat hij niet zo lekker liep. Dus ik zijn hele historie vertellen.. Toevallig kwam Steffi van der Laarse over een paar dagen langs voor een aantal van haar paarden, ik kon hem wel door haar laten checken. Toevallig eigenlijk geen tegensputtering van oma, behalve dat zij het niet ging betalen. Nou, prima. Steffi kwam, hoorde het verhaal, zag hem een paar rondjes lopen, onderzocht hem.. en vertelde me dat dit paard niet te behandelen was. Hij had al op zo veel plekken pijn (rug, spronggewricht), en de arthrose was al zo ver gevorderd in beide voorbenen, en niet alleen in één gewricht, zijn hele benen waren stijf, en de rest van zijn lichaam kon dit al lang niet meer compenseren. Dit had onze dierenarts nooit zo uitgesproken. Wat ik al een jaar lang dacht was in ieder geval meteen duidelijk: zo kon het niet langer.
Later die dag kwam oma langs, ik vertelde wat ik gehoord had.. en zij zei letterlijk 'nee hoor, dat is niet zo, onze dierenarts zei x and x'. Ik dacht, niet mee discussiëren, van mij wil ze het toch niet horen, ik laat het wel even bezinken. Ze vroeg aan mij, betekent dit nu dat je niet meer gaat rijden? En ik zei ja, natuurlijk wel.. omdat ik vrijwel zeker kon zeggen dat ze hem mee naar huis zou nemen als ik nee had gezegd. Het 'rijden' dat we nog gedaan hebben zijn hele fijne buitenritten geworden, in echt bos, waar we allebei heel erg van genoten hebben. Naast wat werk aan de hand in stap heb ik niks meer met hem gedaan.

Intussen vond oma weer dat ik helemaal niet goed verzorgde (hij stond van half 10 's ochtends tot half 10 's avonds buiten, kreeg 4 keer per dag eten in netten zodat hij er lekker de tijd voor zou nemen en ik mestte elk dag zelf zijn stal op en top uit), want verzorgen betekent 10 keer borstelen en gras laten eten (terwijl hij al te dik was en thuis alleen maar op de wei stond zodat hij naar buiten kon) en 10000 rondjes laten lopen, of zeg maar liever rondgesleurd worden, in de bak (dit had of dierenarts of fysiotherapeut ooit eens geopperd nadat 2 keer per dag x rondjes longeren te veel werd, en dat werd voor mijn oma het 'werk' wat hij moest en zou doen). Na 4 weken moest hij dus terug naar huis om weer opgehokt te worden.. We moesten die dag toch terug naar de kliniek, dus ik ging mee. Heb aan onze dierenarts voorgelegd wat Steffi gezegd had en hem rechtuit gevraagd of hij nog een toekomst zag voor dit paard. Zijn antwoord was 'maar het plan was toch al alleen nog maar buitenrijden?' (oftewel, volgens hem deed het paard toch niet 'echt' meer wat, terwijl hij altijd alleen maar gezegd heeft, doorgaan zoals je nu doet, en als hij zich echt vervelend voelt dan hoeft het niet zo heel erg, maar dat was meer ivm cushing en spierproblemen dan de kreupelheid in de voorbenen), maar hij moest wel toegeven dat hij het me eens was: een toekomst is er niet echt meer. Nadat hij wegliep vroeg oma boos of ik dit soort gesprekken niet even aan wilde kondigen, waarop ik heel eerlijk geantwoord heb dat ze dan toch niet geluisterd had.. Na onderzoek opperde de dierenarts nog een keer in te spuiten en te kijken of dat nog hielp, waarop mijn oma vroeg wanneer hij dan weer mocht draven.. In de auto verklaarde ze dat ze hem zelf wel ging verzorgen en dat ze me niet meer hoefde te zien. Ik ben op de trein gestapt in de buurt van de kliniek en ben weer terug gegaan naar stage.

Ik bleef nog 2,5e week, dus ik heb uiteindelijk een mailtje gestuurd dat ik vond dat hij met pensioen moest. Hierop kwam een klaagzang terug hoe ik allemaal zulke slechte keuzes had gemaakt voor hem (vrijspringen, wat de dierenarts gezegd had wat ik moest doen omdat hij dan wel liep, hem in de clinic rijden, wat nog niet eens half het werk was wat hij normaal deed..), dat ze zo veel voor me gedaan hadden (lees: geld/spullen geven en het paard betalen) en dat ze hem zelf wel ging verzorgen want dat wilde ik immers niet meer. Geen woord over een paard dat pijn heeft. Ik heb nog één poging gedaan, mijn visie uitgelegd, gezegd dat ze aan het paard moest denken, dat ik boos was dat het duidelijk mijn paard helemaal niet was omdat ik nu niks meer te zeggen had, dat ik gewoon alleen maar bijrijder geweest was. Hierop schreef ze terug 'ik ga hier niet op reageren'. Oke, bedankt oma, duidelijk. Bij terugkomst thuis heb ik alle spullen die van mij waren uit de kast gehaald. Die avond kwam ze hier thuis (bij mijn ouders) naar boven stampen om de sleutel van de kast op te eisen, met de woorden 'IK heb me altijd een bijrijder gevoeld'. Dit is het laatste contact wat we gehad hebben.
Ook op mijn ouders was ze boos, die hebben een poging gedaan wat te mediëren tussen ons maar die moesten uiteindelijk ook toegeven dat er met oma niet te praten valt. Na een gesprekspoging enkele weken later kwam mijn moeder huilend thuis.. dat is dus erg goed gegaan.

Ik ben nog een aantal keer bij Urbi gaan kijken op de wei. Hij ziet er verder goed en tevreden uit, daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Ik heb alleen geen flauw idee wat er nog met hem gedaan wordt. Toen ik op vakantie was heeft de staleigenaresse hem gereden.. en ik hoop met al mijn hart dat dit nu niet weer het geval is. Plus dat hij nu weer ruim 10 uur per nacht op stal moet staan en maar uren per keer naar buiten mag.. Wat funest is voor een arthrose paard. Ik heb het echt van me af moeten zetten: het is HUN paard, ik moet me er niet druk om maken want ik kan er toch niks mee. Maar het is wel 6 jaar mijn paard geweest.. het paard wat me alles geleerd heeft wat ik nu weet, waardoor ik van manegelesser naar ruiter en trainer ben gegaan.. En nu heeft hij na alles wat hij heeft moeten doorstaan, ook door mij, nog steeds niet wat hij verdient. Dat vind ik het moeilijkste van het hele verhaal.

Mijn opa is overigens altijd met mijn oma mee gegaan, hij is overal bij en doet veel qua verzorging maar houdt zich verder op de achtergrond. Zo ook hierin. Ik weet niet of hij het er wel mee eens of niet. Communicatie tussen mij en mijn oma is duidelijk niet goed.. ik ben nu 21 en wordt nog steeds behandeld als een naïef kind wiens meningen niets waard zijn. Of misschien geeft ze liever mij de schuld dan toe te geven dat het toch echt klaar is? Volgens mijn ouders heb ik het zo niet goed aangepakt, maar ik weet niet hoe ik het anders had moeten aanpakken. Als we hier eerder waren aangekomen, bij de discussie, dan was hij misschien eerder wel van stal verhuisd, van dierenarts gewisseld, had hij nooit zo veel 'verkeerde' stappen gemaakt en nooit zo veel schade opgelopen. Alles wat ik geprobeerd heb voor hem is te laat geweest, nadat het al kapot was. Ik ben gigantisch vooruit gegaan samen met hem, mijn oma is blijven hangen waar ze was. Ze heeft geen flauw idee van alles wat ik voor hem gedaan heb, alles wat ik voor hem geleerd en geprobeerd heb.. (en niet dat dat allemaal goed is, ik had veel eerder moeten zeggen dat het genoeg was maar de dierenarts zei immers hoe meer lopen hoe beter..) zij heeft alleen maar gezien wat ze denkt dat zij gedaan heeft (rondjes lopen en zijn benen insmeren met één of ander spul, nadat hij al bulten op zijn koten had staan). Op het eind heeft ze nooit gezien hoe slecht hij was, want ik deed alle training en alles wat sneller ging dan stap. Bij het longeren bij de dierenarts zei ze de keer daarvoor nog 'bij mij loopt ie altijd meer door'. Ja, maar dat was een half jaar geleden (en dat doorlopen werd bereikt door 30 minuten lang met de zweep rond te zwaaien). Werk aan de hand vond ze maar kunstjes, dat was geen echte training. Zij had geen vertrouwen in wat ik deed omdat ze er niks van begreep.. en zij en opa hebben nooit geprobeerd meer te leren, dus ze verpestten eerder al het werk dat ik erin stopte (qua netjes meelopen, niet direct in eten duiken, licht reageren op druk). Vertrouwen is al lang geleden verdwenen en misschien is het verbazend dat we het zo lang volgehouden hebben, want volgens haar deed ik constant te weinig van alles.. en zij deed niks nuttigs en dat wist ik.

Lang verhaal, en dat is nog niet alles, maar ik moest het gewoon even uitschrijven en vertellen. De mensen dichtbij mij zijn natuurlijk een beetje voorzichtig met het uiten van kritiek, dus ik zou graag willen weten wat jullie hier nu van vinden. Heb ik het verkeerd? Is oma echt niet mee te praten? Moet ik nog een poging doen om dit op een of andere manier recht te trekken en zo ja, hoe dan? Ik zou zo graag willen dat het paard het beter krijgt, maar ik betwijfel heel erg of dat nog mogelijk is, want ik weet niet hoe ik hun moet laten beseffen dat wat hij nu heeft niet goed genoeg is. Een echte relatie heb ik nooit gehad met mijn opa en oma, die zien vooral dingen geven (geld, spullen, ontbijt als je blijft slapen) als 'liefde', respect, waardering voor wie je bent en gelijkwaardigheid zijn ver te zoeken. Daar gaat het me niet zozeer om, maar de familiedingetjes (feestdagen en verjaardagen) worden zo toch wel heel ongemakkelijk en dat is voor niemand leuk. Ik weet het niet meer. Bedankt dat je dit hele stuk gelezen hebt..

**Geplaatst**: 14-09-14 07:35

Re: Als je opa en oma de eigenaren van je paard zijn

Geplaatst: 14-09-14 07:35

Tja, het probleem bij jullie zit hem duidelijk in de communicatie en jullie zijn allebei koppig. Maar het blijft nu eenmaal het paard van je oma en als zij de mening en het advies van de dierenarts belangrijk vind, dan vind ik dat je dat moet respecteren en niet zelf van alles moet gaan loslaten op het paard.
Het probleem tussen jullie zal in het midden liggen, maar als het zo moeilijk voor je is en steeds een groter issue, dan zou ik het proberen los te laten en de verzorging van het paard in z'n geheel teruggeven aan je oma. Het moet geen familieruzie in spé worden.

**Geplaatst**: 14-09-14 08:21

Geplaatst: 14-09-14 08:21

Ik zie dat je student diergeneeskunde bent? In de zin dat je straks zelf ook dierenarts bent? Welk jaar zit je en wat is jouw proffesionele mening over het paard?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-09-14 15:31

Geplaatst door de TopicStarter : 14-09-14 15:31

Cayenne schreef:
Tja, het probleem bij jullie zit hem duidelijk in de communicatie en jullie zijn allebei koppig. Maar het blijft nu eenmaal het paard van je oma en als zij de mening en het advies van de dierenarts belangrijk vind, dan vind ik dat je dat moet respecteren en niet zelf van alles moet gaan loslaten op het paard.
Het probleem tussen jullie zal in het midden liggen, maar als het zo moeilijk voor je is en steeds een groter issue, dan zou ik het proberen los te laten en de verzorging van het paard in z'n geheel teruggeven aan je oma. Het moet geen familieruzie in spé worden.

Het verschil is alleen dat ik wel bereid ben om te luisteren en stappen te zetten.. en zij niet. Ik kan heel koppig zijn maar ik kan ook 'weggeven'. En ja, uiteraard, dat hebben mijn ouders ook gezegd. Maar het was toch wel 'mijn paard', weet je, zo voelde het voor allebei aan het begin en nu er conflict is blijkt het dat ik er helemaal naast sta. Als ik niet zelf een paar beslissingen had genomen dan had hij nu nog met vette rotstraal rondgelopen. Hij had pads en packing voor, het stonk een uur in de wind (wat een dierenarts op stal ook zei, dit MOEST behandeld worden, maar opa en oma kozen er voor de makkelijk voor om maar niet naar die dierenarts te luisteren), er zat een gleuf van 3 cm diep en het scheurde geregeld uit tot aan de kroonrand. Ik heb gevochten om die pads en packing eraf te krijgen (waarbij opa en oma het allemaal onzin vonden en de hoefsmid het allemaal niet zo ernstig vond) hebben, ik heb hem dagelijks behandeld tot het helemaal dicht gegroeid is. Voor het eerst groeide er weer een normale straal op en hij liep ook veel comfortabeler (duh). Of zelf maar minder dekens omdoen omdat hij zich kapot staat te zweten. Oma vind nl dat hij het koud heeft als zijn vacht niet warm aanvoelt. Vacht isolerend? Nah, dat is niet zo, hij heeft dekens nodig! Erover praten? Ho maar. En zo zijn er wel meer dingen. Ik heb nooit zomaar gekke dingen gedaan met hem, echt wel een doordachte beslissing.

Wat moeilijk voor me is, is dat ik aan de kant gezet wordt omdat oma liever niet nadenkt hierover.. Loslaten is wat ik nu doe, maar ik zou natuurlijk liever hebben dat het opgelost wordt.. Maar hoe?

zimbabwe schreef:
Ik zie dat je student diergeneeskunde bent? In de zin dat je straks zelf ook dierenarts bent? Welk jaar zit je en wat is jouw proffesionele mening over het paard?

Ja, ik moet nog 3 jaar. Ik vind dat het haast dierenmishandeling is om dit paard nog te vragen om iets te doen waar hij zelf geen plezier in heeft (als hij aangeeft buitenritjes nog leuk te vinden, dan is dat prima) en dat is op dit moment vrijwel alles. Ik wist allang dat het klaar was, dat er geen 'beter' meer zou komen, maar omdat de dierenarts bleef zeggen dat we door moesten gaan (enkel met af en toe een beetje schuchter zeggen dat het zeker geen sportpaard meer zou worden en dat we daar wel genoegen mee moesten nemen), bleef ik ook hoop houden dat er op een gegeven moment iets zou veranderen. Je zag het aan heel zijn lopen, maar omdat het zo'n lief paard is bleef hij het toch doen. Pas toen de dierenarts bij stage zei dat al zijn gewrichten al bewegingsvrijheid misten realiseerde ik me hoe erg het echt was. Onze dierenarts had overigens al een half jaar geen been meer opgepakt of een buigproef gedaan ofzo, alleen maar gekeken hoe hij liep, en in zijn lichaamsgebruik zat dankzij al mijn werk wel verbetering. Wat natuurlijk niet helpt als zijn benen al kapot zijn.. DA zei ook dat hij 'op mijn positieve verhalen af ging', ik was natuurlijk gigantisch blij als iets weer een klein beetje beter ging. Voor een lange tijd realiseerde ik me niet wat een groot waarschuwingsbord het was dat hij niet meer WILDE lopen. Ik zei dit altijd wel, hij wil gewoon nog steeds niet, alleen als we naar buiten gaan een beetje, hij wordt wel wat beter maar we blijven altijd ergens hangen omdat hij dat niet wil doen. Dan zou je toch denken dat er als dierenarts wel een belletje gaat rinkelen als je dat elke keer weer hoort en elke keer ziet dat hij idd, nog steeds niet wil, dat het paard er geen lol meer in heeft? Aan het begin werd Urbi nog boos als ik hem tegen zijn wil in naar voren dwong, chagrijning gezicht en dan uit protest opeens een sprong naar voren maken of gaan rennen, en toen zei de dierenarts ja, hij doet wel wat dominant hè. Later (doordat de relatie tussen mij en paard veranderde en hij meer last kreeg) deed hij dit niet meer, hij zei niet duidelijk nee meer.. hij deed het gewoon niet meer, alles maar half. Iedereen die ik dit verhaal vertelde zei overigens direct dat er iets goed mis zat en dat dit niet normaal was, maar omdat de dierenarts daar niks over zei dacht ik van wel..

Laatst bijgewerkt door Awarance op 14-09-14 15:46, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 14-09-14 15:40

Re: Als je opa en oma de eigenaren van je paard zijn

Geplaatst: 14-09-14 15:40

Ik vind je best ondankbaar eigenlijk

Koop straks lekker je eigen paard (en dan niet bij opa en oma om geld zeuren)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-09-14 15:48

Geplaatst door de TopicStarter : 14-09-14 15:48

[***] schreef:
Ik vind je best ondankbaar eigenlijk

Koop straks lekker je eigen paard (en dan niet bij opa en oma om geld zeuren)

Waarom ben ik ondankbaar? Omdat ik graag iets beters wil voor het paard?

Dat is het punt juist. Geld is het enige wat ik ooit van hun gekregen heb. Daar kom je alleen niet ver mee.

**Geplaatst**: 14-09-14 15:53

Geplaatst: 14-09-14 15:53

[***] schreef:
Ik vind je best ondankbaar eigenlijk

Koop straks lekker je eigen paard (en dan niet bij opa en oma om geld zeuren)

En ik vind jou reactie nogal kortzichtig nietwaar.

Ts, dit is dus het gevaar als je een paard gaat delen en al helemaal met een familielid.
Hoe moeilijk het ook is, ik zou het los gaan laten en afstand nemen.
Ze wil niets en je probeert het al zolang dus stop ermee Hoe moeilijk het ook is.
Tuurlijk geef je om het paard maar helaas schijnt het niet anders te zijn.
Vroeg of laat word er weleens een keer iemand goed wakker

**Geplaatst**: 14-09-14 15:54

Geplaatst: 14-09-14 15:54

Ik denk dat dit ook een beetje de generatiekloof is... Oudere mensen vertrouwen nu eenmaal alle "professionals" blind..

Mijn advies, laat het rusten als je geen familieruzie wilt. Wil je je gelijk halen/ toch de zorg voor het paard blijven dragen dan kun je denk ik aan je water aanvoelen dat het niet goed komt tussen jullie.

**Geplaatst**: 14-09-14 15:56

Geplaatst: 14-09-14 15:56

[***] schreef:
Ik vind je best ondankbaar eigenlijk

Koop straks lekker je eigen paard (en dan niet bij opa en oma om geld zeuren)

Wat een rare opmerking, waarom zou ze dat zijn? Ik vind ts helemaal niet ondankbaar overkomen, maar als iemand die jarenlang wat met een paard heeft opgebouwd en daar veel om geeft. En helaas heeft haar oma, die veel minder met het paard doet en wel de eigenaresse is, hele andere ideeën over hoe om te gaan met het paard zonder zich echt in het dier te verdiepen. Ik snap haar frustraties wel, heb het zelf ook in mindere mate meegemaakt. Gevalletje van; je hebt mensen met paarden en je hebt paardenmensen...

**Geplaatst**: 14-09-14 15:56

Geplaatst: 14-09-14 15:56

Is het een optie om het paard te kopen?
Dat is volgens mij de enige mogelijkheid om voor het paard te blijven zorgen, en ook om er voor te zorgen dat het goed blijft gaan met het paard.

**Geplaatst**: 14-09-14 15:59

Geplaatst: 14-09-14 15:59

ik vind eigenlijk dat je alles op je oma gooit en niet naar je eigen fouten kijkt, hoe je het wend of keert het is haar paard. ook al voelde het je eigen paard.ik zou proberen om een goed gesprek aan te gaan met je oma om te kijken of jullie er uit kunnen komen

**Geplaatst**: 14-09-14 16:03

Geplaatst: 14-09-14 16:03

Wie betaalt de hoefsmid, veearts etc? Doe jij dat, TS, of doet oma dat?
Je kunt niet bij iemand in de portemonnee kijken. Wellicht speelt het kostenplaatje ook mee.

**Geplaatst**: 14-09-14 16:05

Geplaatst: 14-09-14 16:05

Ik vind het overkomen als 1 grote klaagzang.. In plaats van dit met je opa en oma te bespreken zet je het op internet. Als je het moeilijk vind om je grootouders duidelijk te maken hoe jij het graag anders zou willen, waarom print dit niet uit en laat je het ze lezen.
Misschien dat zij dan ook gaan nadenken over hoe het anders kan.. Nu kom jij (misschien mede door je studie) over alsof je alles beter weet. Natuurlijk wil je het beste voor het paard, opa en oma waarschijnlijk ook.
Maar aangezien zij de eigenaren zijn bepalen zij wat er gebeurt.
Lukt het je niet om zij te overtuigen dat het anders kan/ moet dan is het misschien verstandiger om, hoe moeilijk ook afstand te nemen.

**Geplaatst**: 14-09-14 16:08

Geplaatst: 14-09-14 16:08

Inderdaad, paard kopen dan kun je zelf beslissen wanneer het genoeg is, houden van is ook loslaten.
En iedereen die ts aanvalt dat ze klaagt, zij was een jaar of 14 toen dit paard er kwam en beginnende ruiter. Nu is ze volwassen en heeft veel bijgeleerd, ook in omgang met en training van het paard. Oma is hetzelfde gebleven maar dat is gaan wringen en terecht. Dus je kunt ts niet kwalijk nemen dat ze volwassen is geworden en door schade en schande denkt zoals ze denkt, ondankbaar vind ik haar zeker niet, wel betrokken bij het lot van het paard en ik denk dat je de juiste keuze hebt gemaakt om je terug te trekken.

**Geplaatst**: 14-09-14 16:40

Geplaatst: 14-09-14 16:40

Ik snap heel goed dat het heel lastig is dat je weet dat "jouw" paard veel pijn heeft en ongelukkig is, maar dat de betalende "Eigenaar" toch nog veel heil in ziet en er van alles van vraagt en verkeerd behandeld in jouw ogen. Ik hoor in jouw verhaal eigenlijk dat jij vindt dat het paard afgemaakt zou moeten worden, of begrijp ik je nu verkeerd?

Ik heb in mijn leven twee keer een gezamenlijk paard gehad, ik doe het nooit meer. Ik heb in beide gevallen slechte ervaringen, ieder op een andere manier (een op ongeveer hetzelfde als jouw verhaal) en een over geld...

Veel sterkte ermee.

**Geplaatst**: 14-09-14 16:40

Geplaatst: 14-09-14 16:40

Eerlijk gezegd word ik een beetje misselijk van je verhaal.
Ik lees alleen maar wat oma in jou ogen fout doet en wat jij (in jou ogen) bijzonder goed doet.

Het feit blijft dat het paard van je grootouders is.
Vooral de zin ' geld is her enige wat ik ooit van ze gekregen heb 'gadverdamme (sorry).
Je hebt jaren op hun paard mogen rijden en jaren Door gedramd dat alleen jou visie de juiste was en daar betaal je nu de rekening voor.

In mijn ogen heb je dit zelf zover laten komen.

Probeer eerst naar jezelf te kijken voor je wijst naar je oma.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-09-14 16:53

Geplaatst door de TopicStarter : 14-09-14 16:53

Loslaten is wat ik nu probeer te doen. Ik merk alleen dat het toch een beetje in mijn achterhoofd blijft hangen. Onze familie is vrij close, feestdagen doen we altijd samen, en oma heeft er ook een probleem van gemaakt voor mijn ouders. Ik weet en snap niet waarom en ik vind het belachelijk dat ze het op mijn ouders afschuift als ze een probleem met mij heeft. Vooral dit zou ik graag opgelost willen, zodat we wel gewoon normaal bij elkaar kunnen zijn. Ik zou zelf het liefst lekker weggaan (als ik een kamer vind zal ik ook niet meer vaak terugkomen bij mijn ouders, waar opa en oma ook wonen en het paard staat) en er niks meer mee te maken hebben, maar dat kan niet zonder mijn ouders dan ook pijn te doen.

@Vilar - Nee, dat kan ik niet betalen. Onderhoud mss nog wel maar als er dan iets mis gaat heb ik een probleem. Ze stoppen er nu overigens hoeveelheden geld in, dat wil je niet weten, allemaal voor slechte stalling met de verkeerde voorzieningen, dierenartsbezoeken waar natuurlijk niks uit komt, orthopedische hoefsmid die met de mooiste ijzers geen arthrose kan laten verdwijnen.. (Dit beslag heeft hij al sinds voor de diagnose, geholpen hebben ze dus zeker niet). Het zou hun bakken met geld schelen om een beter plekje voor hem te zoeken waar hij wel wat aan heeft en niet meer te proberen hem beter te maken.
@Cayenne - Dat betalen zij uiteraard. Als 14-jarige had ik helemaal geen geld, en ik heb nu eigenlijk nooit kunnen werken omdat er zo veel tijd (dagelijks 2 tot soms wel 5 uur + reistijd vanuit Utrecht, daar is school en heb ik een tijdje gewoond) in het paard ging zitten, dus geld heb ik nog steeds niet. Zij vinden idd dat ze zo veel voor me gedaan hebben, maar dat is alleen maar qua geld. Waar ik overigens nooit om gevraagd heb, het paard was hun idee. Het was trouwens iets heel anders geweest als ze het paard voor mij gekocht hadden, maar het was net zo goed voor hun.

@miszblueeyes - Welke fouten van mijzelf moet ik volgens jou naar kijken dan?

@flitzz - Ik heb geprobeerd om er met hen over te praten. Ik heb mijzelf 'open gezet' en een hele eerlijke mail gestuurd, tot twee maal toe, waar ik echt mijn best voor heb gedaan om dit goed neer te zetten. Ik heb er met mijn vrienden over gepraat, met mijn ouders, op stage. Of ze zijn geen paardenmens en begrijpen de situatie niet, of ze vinden het zielig voor het paard, of ze zijn er een beetje sprakeloos van. Vandaar dat ik het op internet zet, niet om te klagen, maar als 'wat vinden jullie hier nu van?' Het is al niet gelukt, mede ook doordat er over de jaren zo veel kleine irritaties zijn ontstaan waar nooit echt over gepraat is (dat kon toen ook al niet). En ja, in sommige daarvan heeft oma ook gelijk, maar dat is lang geleden en intussen ben ik een heel ander persoon, en dat ziet ze niet. En juist, iedereen wil het beste voor het paard, maar het alleen maar willen is niet genoeg. Intenties maken de wereld niet..

@zimbabwe - Nee, dat is niet zo, maar er moeten wel dingen drastisch veranderen voor hem om zich beter te voelen. Hij is nog vrij jong en heeft zelf echt nog wel plezier in het leven, op de wei staat hij er heel happy bij, dat is het probleem niet, mentaal is het een heel sterk paard. Zijn lichaam kan alleen niks meer aan.

Ik zou heel graag dingen een keer goed uitpraten. Dit was ook mijn bedoeling van de mails die ik gestuurd heb, maar daar is oma niet op in gegaan. Ook mijn ouders moesten toegeven dat als oma ergens boos over is, ze niet wil praten, alleen maar boos op je wil zijn. Zoals ik al zei, ook op mijn moeder is ze boos en de poging van mijn moeder om te gaan praten viel ook in het water. Een vicieuze cirkel dus, plus de discussie van wat is nou het beste, naar wie moeten we luisteren.. Waar oma hele andere ideeën over heeft dan ik. Een gesprek moet toch echt van twee kanten komen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-09-14 17:01

Geplaatst door de TopicStarter : 14-09-14 17:01

moyra schreef:
Eerlijk gezegd word ik een beetje misselijk van je verhaal.
Ik lees alleen maar wat oma in jou ogen fout doet en wat jij (in jou ogen) bijzonder goed doet.

Het feit blijft dat het paard van je grootouders is.
Vooral de zin ' geld is her enige wat ik ooit van ze gekregen heb 'gadverdamme (sorry).
Je hebt jaren op hun paard mogen rijden en jaren Door gedramd dat alleen jou visie de juiste was en daar betaal je nu de rekening voor.

In mijn ogen heb je dit zelf zover laten komen.

Probeer eerst naar jezelf te kijken voor je wijst naar je oma.

Het spijt me heel erg dat ik niet van iemand kan houden alleen omdat ze me geld etc. geven. Ik heb liever een connectie, een goed gesprek, dan al het geld in de wereld. Ik word graag gezien zoals ik ben, niet zoals het idee dat iemand van mij heeft. Voor oma ben ik een kleinkind wat ze kan verwennen, dan ja, natuurlijk is dat soms fijn, maar ik heb 10000 keer liever dat ze me ziet als een volwassene met een persoonlijkheid en een mening.

Ik heb niks niet doorgedramd. Ik heb altijd goede argumenten naar voren gebracht, ze informatie laten lezen en laten zien, alles onderbouwd wat en waarom ik iets wilde, zodat het juist NIET was wat 'alleen ik wilde'. Oma's argumenten kwamen uit één of ander idee wat zij heeft over een paard, namelijk dat het een kind is, en aan de andere kant dat hij voor je behoort te werken. Er werd niet gediscussieerd, mijn ideeën werden afgewimpeld met 'maar die zei dit en dit (en dat wil ik liever geloven dan jou)' en de mooiste 'als je het niet doet zoals ik het wil ga ik het zelf wel doen'.

Ja, ik heb dit zelf zo ver laten komen, omdat ik eerder niet het conflict wilde aangaan. Ik had dit al jaren geleden moeten doen. De realisatie dat wat we (ja, ik ook) aan het doen waren verkeerd voor het paard was gaf voor mij de doorslag.

Als ik alleen had willen klagen over mijn oma was dit een heel ander verhaal geworden..

**Geplaatst**: 14-09-14 17:03

Geplaatst: 14-09-14 17:03

dingen achter houden voor de eigenaar..het is je oma paard. alles wat jij doet is heilig en goed.en alles wat je oma doet is allemaal slecht. hoe je het wil wenden of keren jij heb er niks over te zeggen.. het is je oma keus om de da te vertrouwen.

**Geplaatst**: 14-09-14 17:09

Re: Als je opa en oma de eigenaren van je paard zijn

Geplaatst: 14-09-14 17:09

Heb je het geld en de cadeaus van je oma aangenomen? Zo ja, dan snap ik je probleem niet. Dat had je ook kunnen laten natuurlijk en ipv daarvan eerlijk tegen je oma zijn en haar vertellen dat je liever een goed gesprek met haar hebt. Je kunt niet cadeaus aannemen en achteraf gaan klagen.

**Geplaatst**: 14-09-14 17:17

Geplaatst: 14-09-14 17:17

Het is een vervelend verhaal, zeker als iemand koppig is en blijft en niet open staat voor de mening van een ander. Feit blijft, zoals meerdere mensen hier al zeggen, dat het paard van je oma is en niet van jou. Helaas kun je een emotionele band niet op papier zetten, waardoor je eigenlijk geen poot hebt om op te staan.

Je kunt niet veel meer doen dan of het eens worden met je oma (zeer onwaarschijnlijk) of je handen er vanaf trekken.

Hoe dan ook; heel veel sterkte, het is een rotsituatie. :(:)

**Geplaatst**: 14-09-14 17:27

Geplaatst: 14-09-14 17:27

Wat ik hier lees:

Paard is van opa & oma, heeft vrij erge artrose en is eigenlijk niet meer bekwaam om te rijden of om enige arbeid te verrichten.
Natuurlijk horen we hier het verhaal van één kant maar ik vind dat de TS juist wél naar het welzijn van het paard kijkt.

En ja, je had het misschien anders kunnen brengen.
Je had misschien al eerder kunnen opperen dat paard slecht in zn vel zit en dat je op jouw kosten graag een second opinion had willen doen.
Ik lees dat ie inderdaad later is gecheckt en dat arbeid werd afgeraden.

Wat ik dan niet snap; na deze diagnose ben jij wel buitenritten gaan maken terwijl afgeraden werd om nog op het paard te stappen, laat staan het paard zich te laten inspannen.
Of heb ik dit verkeerd gelezen?

Ik geloof wel dat je oma koppig is, ze wil wel het beste voor t paard maar luistert blind naar de dierenarts.
En als je een paard 6 jaar lang hebt verzorgd/gereden/een band mee hebt opgebouwd, is het niet makkelijk om je handen er vanaf te trekken.

Is het een idee dat je het even laat zoals het is en even de lieve vrede bewaard om daarna nog eens een rustig gesprek met je oma aan te gaan?
Uitlegt dat je niet alleen je eigen visie door wilt drammen maar ziet dat t paard niet happy is en adviseert er een andere dierenarts naar te laten kijken.
Gezien je studie ben je niet helemaal een leek op dit gebied.
Succes

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-09-14 17:39

Geplaatst door de TopicStarter : 14-09-14 17:39

Ik heb niks 'achtergehouden'. Ik ben op een gegeven moment gestopt met discussie voeren. Zij wist uiteindelijk ook dat ik nooit meer beschermers gebruikte en is dat toen ook steeds minder gaan doen, de dekens was ze wel eens boos over omdat ze vond dat hij het koud had, maar dan wees ik op de temperatuur die het zou worden of deed ik de volgende keer met dezelfde temp weer even een dikkere deken op en dan was het weer oké. Zij wist wel wat ik deed, maar nooit de extentie daarvan, want ik praatte niet meer over welke keuzes ik maakte.

En daarnaast mis je het punt. Het WAS 'ons' paard. Hij is gekocht als 'ons' paard. Uiteindelijk bleek idd dat ik er helemaal niks over te zeggen had, en ja, zij betaalt dus dan heeft ze daar haar gelijk in. Alleen als dat even wat eerder duidelijk was gemaakt, dan was ik er heel wat eerder mee gestopt, of had ik met een heel ander idee dingen gedaan, nl als bijrijder en niet als eigenaar. Qua verzorging en verantwoordelijkheid was het namelijk mooi wel mijn paard, als er iets moest gebeuren heb ik daar ook voor op mogen draaien, zoals in de stromende regen voor naderend onweer het paard van het land gaan halen, ik kon niet zeggen ja sorry ik kan niet. Ik heb er ook gigantisch veel tijd en moeite in gestoken. Ik heb er dingen voor opgegeven, nl. al mijn vrije avonden, een studentenleven, extra activiteiten of een weekendje weg moesten altijd met mijn oma besproken worden, en niet alleen 'ja, sorry, dan ben ik er niet, goed?' Dingen die je niet zo snel doet voor een paard dat niet van jou is. Pas als er conflict is blijkt opeens dat het toch mijn paard niet is. DAT is waar ik moeite mee heb. Een bijrijdpaard kun je mee stoppen als het blijkt dat het niet lekker gaat met de eigenaar, een eigen paard heb je die optie niet bij. Die optie, die keuze, heb ik dus ook nooit gehad tot mijn oma vond dat het kon. ZIJ heeft overigens gezegd dat ze het zelf ging doen, het is niet eens mijn keuze geweest om ermee te stoppen, ook al had ik dat wel in mijn hoofd om te zeggen, dat ik ermee zou stoppen als er niet iets zou veranderen. Die kans heeft ze me nooit gegeven.

Ik klaag ook niet over dat geld en cadeaus, lol. Ik klaag (of eerder, voel me niet fijn bij) wat er mist NAAST dat. Wat door deze situatie alleen maar duidelijker is gemaakt. Ja, ik heb het gevoel dat mijn opa en oma niet echt om me geven. Als dat kinderachtig klinkt, so be it, en misschien zie ik het allemaal te rooskleurig in dat waardering en respect voor een persoon nodige dingen zijn in elke relatie en moet ik gewoon blij zijn met wat ik wel krijg? Ja, dan ben ik misschien ondankbaar, maar het gaat mij om meer dan materialistische zooi.

@Valentijn - Die DA heeft aangeraden om hem in te laten slapen. Zij vond niet dat hij een kwalitatief goed leven kon lijden met hoe hij er nu bij stond, vooral omdat hij leven in een echt kuddeverband waarschijnlijk niet meer zou kunnen bijbenen. Een paddock paradise idee, wel in de kudde maar zonder afstanden af te moeten leggen, bleek uiteindelijk als de enige optie die nog te proberen was. Uiteraard zouden we dan heel goed moeten blijven kijken hoe hij zich voelt, en als hij aangeeft dat het niet meer kan of gewoon duidelijk niet meer meekomt, daar dan ook naar luisteren. Dat geeft hij alleen absoluut niet aan, alleen dat werken niet meer oké is. Met dit idee ben ik ook naar buiten gegaan - als hij niet wilde, dan gingen we niet. Hij bleek juist heel erg plezier te hebben hierin, thuis vond hij het altijd spannend maar hier hadden we echt mooi dicht bos, waar hij zelf de keuze maakte om voorop te willen lopen. We gingen een heuveltje op, hij koos ervoor om naar boven te draven. Oortjes naar voren en gefocust op waar we heen gingen. En ja, elk beetje arbeid wat hij doet brengt schade aan aan zijn benen, dat is niet meer te voorkomen, maar als hij er dan zo veel plezier in heeft vind ik dat geen ramp. Ik heb deze hele rit geen been hoeven te geven, en het grootste deel heeft hij voorop gelopen, het is dus ook niet zo dat hij bij het andere paard wilde blijven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-09-14 17:43

Re: Als je opa en oma de eigenaren van je paard zijn

Geplaatst door de TopicStarter : 14-09-14 17:43

In ieder geval bedankt voor al jullie berichtjes en advies. Het laten rusten ga ik sowieso een tijdje doen, discussie over het paard zit er op dit moment zeker niet in, maar vooral voor de rest van de familie moet er toch iemand op een geven moment een stap zetten. Ik heb alleen geen flauw idee hoe of wat dat zou moeten gebeuren..

Ook als je het er niet mee eens bent wil ik dat graag horen, maar dan wel vanuit begrip voor hoe de situatie is en niet zoals JIJ hem ziet. Ook (ver)oordelen kan constructief.

**Geplaatst**: 14-09-14 17:50

Geplaatst: 14-09-14 17:50

Ik vind je oma overkomen als iemand die erg betrokken is met haar paard.Dat jij een andere visie er op hebt is jammer.
Het zal je bedoeling niet zijn,maar in je verhaal kom je mij als een ik weet alles beter en wat drammerige puber over.
Ik denk dat oma dat ook voelt zo,van verdorie ik heb zoveel voor haar gedaan en niks is goed.
Misschien moet jij je oma's kant eens gaan bekijken.
Helaas of gelukkig heeft iedereen een andere visie op het houden van paarden .
Nu wijs je erg op de fouten van Oma en je eigen gelijk.Draai de boel eens om en bekijk eens wat je zelf fout heb gedaan ipv oma na te wijzen.Als je zelf niet overkomt als type ik weet alles beter dan neemt oma misschien toch nog advies van je aan of kan je beter overleggen.
Het is natuurlijk ook zeer spijtig voor je ouders die nu ongewild tussen twee vuren in zitten.

Nomineer dit bericht ×