Het is een zeer lang verhaal, en ik hoop dat ik het netjes uitgelegd krijg.
Een paar jaar geleden, kreeg ik de kans om mijn toenmalige Arabische volbloed ruin met een vriend te zetten. Waar mijn zo gezegde dromen zouden ' waar ' komen. Op wedstrijd, training, ... Zo gezegd, zo gedaan. In het begin ging het goed, de eerste twee weken. Tot ik telefoon kreeg dat mijn paard kampte met zware kolieke, de dag nadien opnieuw en ook de dag daarna weer het zelfde verhaal. Zo erg, dat hij door het oog van de naald gekropen is. Iets daarna, kwam ik te weten dat de persoon die mijn paard verzorgt. (Stal, eten, ...) af en toe wel eens vergat om mijn paard eten te geven als hij thuis kwam van een nachtje te stappen, terwijl hij meestal op vaste tijdstippen eten kreeg.
Voor mij was dat de druppel, ik verhuisde weer. De manier waarop ik mijn twee paarden ben moeten gaan zoeken is al erg genoeg om je dat te vertellen. In een weide, achter een bos met prikkeldraad met de ingang op slot gedaan. Mijn boekje van mijn Arabische volbloed was gestolen, maar toch mijn paarden kunnen mee nemen en aanvraag ingediend voor een nieuw boekje.
Blij dat ik daar weg was, die persoon die mij alles zo mooi kon laten geloven deed in het begin ook letterlijk alles voor mij. Overal naar toe rijden, mijn arabier rijden, op wedstrijd gaan... Het was te mooi op waard te zijn natuurlijk.
Iets daarna, mijn neef die tevens eigenlijk gezien wordt als mijn bloed eigen broer voor mij (hij woonde hier vanaf dat ik geboren was tot zijn 28 jaar -> Nu 3 maanden geleden verhuisd) kwam ook in contact met dezelfde persoon. Maar nooit gedacht, dat hij zo een stomme fout zou begaan. Ze besloten om samen paarden te kopen van een handelaar, hun paard werd de bruine merrie Evi. Een toen nog 3,5 jarige merrie die nog helemaal niets kende. Mijn neef, zat totaal niet in de paardenwereld. Maar het was de bedoeling om er geld mee te verdienen, zo had die zekere persoon allesinds zijn hoofd toch zo zot gekregen om het te geloven.
Evi werd zadelmak gemaakt door die persoon, mijn neef was voornamelijk bezig met haar in omgang. De afspraak werd gemaakt dat Evi er gratis stond bij die persoon zijn thuis omdat ze zo goed bevriend waren, enkele weken/maand daarna kwam er ruzie. Paard moest verkocht worden, was ondertussen al zadelmak en sprong netjes een parcour. Maar van het ene kwam het andere, en werd het uitgesteld. Om wille van dat paarden bijvoorbeeld niet verkopen tijdens winterperiode...
Nadien stelde mijn neef voor dat die persoon anders gewoon het paard aan hem terug betaalde. (1.250euro) Waarop die persoon vertelde dat hij dat zou doen wanneer hij zijn vakantiegeld zou trekken, of zijn auto verkocht zou hebben, elk excuus was goed genoeg om het uit te stellen.
Het werd erger, en ik kwam veel dingen te weten. Ik wilde niet dat mijn neef in het zak gezet werd, want ik weet hoe dingen met paarden heel erg fout kunnen aflopen. Ik belde naar de confediratie van het paard, waarop ik vroeg of het paard Evi nog op zijn naam stond. Ik kreeg het antwoord dat er wel een aanvraag was ingediend om het paard van eigenaar te veranderen (naar die zekere persoon) maar dat dat geweigerd werd omdat mijn neef hier geen papier van had ingestuurd.
Voor mij was dat duidelijk genoeg dat deze persoon niet van plan was om gewoon het paard terug te betalen, maar uit was om het paard voor hem te winnen op eender welke manier. En zo werd het erger, mijn neef ging bijna elke dag naar zijn thuis voor zijn deur staan wachten, maar niemand deed de deur open. Hij antwoorden niet op sms'en, telefoontjes, aangetekende brieven... Zelf's niet nu, op de laatste aangetekende brief begin deze week.
Eergisteren kwam ik op een andere manege in de buurt aan, waar mijn arabische ruin de eerste 3 maanden dat ik hem had ook gestaan heeft. Ik liep langs de paarden, maar 1 paard trok mijn aandacht. Een bruine merrie, met een speciaal kolletje. Ik bekeek haar goed, en iets in me vertelde me dat ik dat paard kende. Ondanks het feit dat ze niet naar me toe durfde te komen, ik bekeek de foto die ik van haar had, en keek op haar naamplaatje in de stal. ' Evi ' met haar leeftijd, ik keek naar haar andere aftekeningen en die waren exact het zelfde. Het kon niet anders, dan dat dat het paard was. Ik stelde de vraag aan iemand die daar rond liep of iemand wist van wie dat paard was, en tot mijn grootste verbazing was het de persoon die ik verwachte.
Helaas was de schok groot, ik schrok enorm. De tranen stonden in mijn ogen, van verdriet maar vooral van woede en leugens. De merrie, die zo lief was is veranderd naar een angstig paard dat moet slapen op een bed van haar eigen mest. Blijkbaar heeft deze persoon nu zoveel schulden dat zijn huis verkocht is, waardoor de paarden op de manege staan. (Uit ervaring weet ik dat je daar 220 euro per maand per paard betaald en hij heeft er 7!!!)
Ik nam dan contact op met mijn neef, en zijn vriendin. Dat bericht heeft hij vandaag pas gelezen, de foto's heeft hij helaas nog niet gezien. Ik vraag mij nu enkel maar af, hoe moet het nu verder? Het is langs de andere kant mijn neef zijn woord tegen het woord van die persoon. Maar het paard Evi, staat wel op ZIJN (mijn neef) naam, mijn neef beschikt enkel over het mutatiedocument, niet over het boekje. Gaat de manege houder niet moeilijk doen als we daar staan en het paard willen ophalen?
Mijn neef heeft geen verstand van paarden, en gaf die persoon ook de kans om zijn problemen op te lossen. Maar ik heb me er altijd wel bij betrokken gevoeld, omdat ik mijn neef van in het begin al tegensprak om dit soort stommiteit te begaan. Moet er de politie bij gehaald worden? Wat als de paarden van de persoon nu opeens in beslag genomen worden door zijn schulden, hoe gaat het dan verder?
Hier ook even wat foto's die ik stiekem gemaakt heb:

Hoe ze was.
En hoe ik haar terug voor het eerst gezien heb:

De angst is in haar ogen te lezen.
http://www.mijnalbum.nl/Foto-D8OP6EQ4.jpg
http://www.mijnalbum.nl/Foto-A3UVASRY.jpg
Haar bedje van mest...

