Ik ben heel erg benieuwd naar ervaringsverhalen van Bokkers die op 'latere' leeftijd hun 1e paard hebben gekocht.
Sinds 3 jaar verzorg ik een geweldige KWPN-er, waarbij ik 4x in de week rij. Hij is fantastisch en we groeien samen (langzaam) steeds verder.
Het is echter een manegepaard en er rijden dus meer mensen op. Hij heeft ook een eigenaar en komt nooit buiten de manege (m.u.v. een buitenrit in de zomer).
Het lijkt me stiekem wel erg leuk om echt een stapje verder te gaan en een eigen paard te kopen
. Om daarmee wat vrijer te doen in mijn doen en laten en ook eens echt te kunnen starten met wedstrijden. Maar dan komt dus de afweging wat te doen... Er gaat dan immers heel wat wijzigen met betrekking tot verantwoordelijkheden, tijd, geld, et cetera... Die afweging ben ik nu voor mezelf aan het maken.
En wat erbij komt; ik ben gek op dit paard, maar ik zal hem niet kopen. Dat betekent dus ook een afscheid...
Ik ben heel erg benieuwd naar positieve en negatieve ervaringen van mensen die op latere leeftijd hun eerste paard hebben gekocht.
En dan het liefst van mensen die (net als ik) een fulltime baan hebben.
Dus die niet als kind al gewend zijn aan een 'paardenritme', maar op latere leeftijd hebben moeten wennen daaraan.
Hoe is dit gegaan? Viel het tegen? Viel het mee? Waar loop je tegenaan? Wat is juist fantastisch?
Gewoon om eens te lezen hoe dit bij jullie verlopen is
aangezien ik paard ook niet geheel kon negeren.) 
) Ik vond het een pittige overgang en heb soms nog een opgejaagd gevoel over wat ik allemaal nog "moet". Meestal gaat het beter als ik mezelf even help herinneren dat dit nu mijn lifestyle is (maar ja ik ben dan ook al wel heel oud haha dus wellicht toch wat minder flexibel...).
