Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, Neonlight, Sica, NadjaNadja, C_arola
En ik ken zeker ook niet iedereen, want veel mensen hebben ook nog bijrijders enzo. Maar omdat het zo groot is, kun je met de leuke mensen omgaan, en de mensen die je minder liggen, kun je wat makkelijker ontlopen dan op een kleinschalige stal. pmarena schreef:De stalhouder bepaald de regels , en als die dingen wil veranderen , is hij vrij om dat te doen. Hij is immers de baas , het is ZIJN terrein.
Citaat:Op basis van gewoonte en afspraken mag je wat van elkaar verwachten. De pensionhouder kan niet eenzijdig tornen aan ingesleten gewoontes of mondelinge of schriftelijke afspraken.
Carline schreef:Ik heb zelf enkele pensionpaarden staan, en heb een contract, waarin staat dat de prijs maar 1x per jaar mag verhoogd worden, en dat dit een maand voordien moet meegedeeld worden. Heb dit echter nog niet toegepast.
Ik heb wel een streng stalreglement waar bijvoorbeeld staat dat ik het rantsoen bepaal. Want in het begin deed ik alles om mijn klanten te plezieren, zodat het ene paard koliek deed omdat ik het moest overvoederen, terwijl een ander paard vel over been werd ("nee hoor, dat zijn de ribben niet die je ziet, da's het vet op de ribben", zei ze dan). Heb zelf nog nooit op pension gestaan, zou er moeite mee hebben denk ik, maar ben ook geen goede pensionhoudster, ik hou teveel van de paarden. Soms wil ik nog verder gaan hierin vanuit paardenwelzijn: externe lesgevers enkel toelaten na mijn goedkeuring (er komt er hier één die een goed paard verknoeid heeft door teveel te eisen), of sporen verbieden (ikzelf ben nogal NH-minded, en de ruiters met sporen die ik ken, hebben totaal niet de capaciteiten om er deftig mee te rijden), maar heb dan wat schrik voor de reacties van de pensionklanten die ik niet wil verliezen (al zijn die wijzigigen dan niet op hen van toepassing). Moraal van het verhaal: ik kan goed om met pensionpaarden, helaas niet altijd met de eigenaars, al ben ik nog zo selectief...
Citaat:De kwaliteit van een pensionstal wordt vaak afgemeten aan de hoeveelheid brok die er wordt gevoerd. Dat ruwvoer de basis is en brok slechts een eventuele aanvulling, weten heel veel eigenaren helemaal niet. Als ze in de wei lopen met een goede laag gras, willen ze nog brok voeren. Wil je hem dood hebben? Ik bepaal hoeveel ik voer en wat, tenzij hier afspraken over zijn gemaakt. Krijg er nooit moppers over want de paarden zien er goed uit en hebben genoeg energie. Is er toch een keer wat, dan kan dat uiteraard overlegd worden. Dat betekent niet dat het altijd ingewilligd wordt. Een paard dat ik stuiterend aan de hand heb, maar die ohz niet vooruit te branden is, ga ik echt niet meer krachtvoer geven. Dat zegt nl. niks over de energie maar wel iets over het werk dat van het paard gevraagd wordt. Gelukkig heb ik dit type eigenaren niet op stal staan. Deze mensen kijken naar hun paard en vragen nooit wat hij te eten krijgt. Ze zijn blij met mij en ik met hun. Het is erg belangrijk dat je bij elkaar past.
Citaat:Tuurlijk beslis je dat ergens wel zelf

moonfish13 schreef:Carline schreef:Ik heb zelf enkele pensionpaarden staan, en heb een contract, waarin staat dat de prijs maar 1x per jaar mag verhoogd worden, en dat dit een maand voordien moet meegedeeld worden. Heb dit echter nog niet toegepast.
Ik heb wel een streng stalreglement waar bijvoorbeeld staat dat ik het rantsoen bepaal. Want in het begin deed ik alles om mijn klanten te plezieren, zodat het ene paard koliek deed omdat ik het moest overvoederen, terwijl een ander paard vel over been werd ("nee hoor, dat zijn de ribben niet die je ziet, da's het vet op de ribben", zei ze dan). Heb zelf nog nooit op pension gestaan, zou er moeite mee hebben denk ik, maar ben ook geen goede pensionhoudster, ik hou teveel van de paarden. Soms wil ik nog verder gaan hierin vanuit paardenwelzijn: externe lesgevers enkel toelaten na mijn goedkeuring (er komt er hier één die een goed paard verknoeid heeft door teveel te eisen), of sporen verbieden (ikzelf ben nogal NH-minded, en de ruiters met sporen die ik ken, hebben totaal niet de capaciteiten om er deftig mee te rijden), maar heb dan wat schrik voor de reacties van de pensionklanten die ik niet wil verliezen (al zijn die wijzigigen dan niet op hen van toepassing). Moraal van het verhaal: ik kan goed om met pensionpaarden, helaas niet altijd met de eigenaars, al ben ik nog zo selectief...
Ik vind het nogal krom.
Wel lesgevers toestaan van buitenaf, maar wel eerst selecteren wie er wel of niet het terrein op komt.
Net als het feit dat jij het rantsoen bepaald, het is toch niet jou paard?
Zelfde verhaal met sporen, het is toch niet jou paard?
Ik zou nooit op zo'n stal gaan staan, mijn nekharen gaan er van overeind staan.
Net als stallen waar bitten, dekens, scheren en ijzers niet toegestaan zijn.
Je paard zal maar ijzers of een deken nodig hebben, dat mag dan gewoon niet.
Ik vind dat de keuze van de eigenaar, niet van de stalhouder.
Mindim schreef:Maar het zijn je paarden niet Carline, ook al staan ze in jouw achtertuin. Mensen betalen jou om ze daar te laten staan.
Als een ph mijn paard eigenlijk als het hare beschouwd kan dat wel tot problemen leiden. Het is fijn dat een ph goed om je paard denkt, maar de pensionklant heeft toch het laatste woord aangaande het paard of je het er nu mee eens bent of niet.
Mindim schreef:Maar het zijn je paarden niet Carline, ook al staan ze in jouw achtertuin. Mensen betalen jou om ze daar te laten staan.

Citaat:Ik kan nl. wel zelf bepalen wat ik m'n eigen paarden voer!