Bokt.nl

Rowdine schreef:

Verleden of geen verleden, ik vind je reacties bijna walgelijk.
Het liefdesleven gaat de kinderen geen bal aan? Nee idd, ze is een 16 jarige, dus bijna volwassen en haar moeder gaat er vandoor met een andere kerel? Ik zou werkelijk waar furieus zijn!
Het gaat ts wel degelijk aan omdat de gezinssamenstelling hierdoor substantieel veranderd, en dat zou ik als kind mijn ouders altijd kwalijk nemen, in wat voor omstandigheden dan ook.
Als 16 jarige ben je puber, en dan ga je overal tegenin. Maar ik ben bijna twee keer zo oud als ts, woon al een hele tijd op mezelf, maar als ik zoiets hoor over/van een van beide ouders dan ga ik toch ook eens goed nadenken over de normen en waarden van dat familielid en of ik daar wel zo graag mee om wil gaan.
Behandel anderen zoals je zelf ook behandeld wil worden; ik weet zeker dat als het verhaal vice versa zou zijn geweest, moeder ook niet blij zou zijn geweest, ongeacht de daaraan voorafgaande situatie.

De juiste volgorde: Scheiden en dan naar een nieuwe vent vertrekken. Ik vind een dergelijke situatie ronduit respectloos en zelfs beschamend. Bah.

Urielle schreef:

Rowdine schreef:

Verleden of geen verleden, ik vind je reacties bijna walgelijk.
Het liefdesleven gaat de kinderen geen bal aan? Nee idd, ze is een 16 jarige, dus bijna volwassen en haar moeder gaat er vandoor met een andere kerel? Ik zou werkelijk waar furieus zijn!
Het gaat ts wel degelijk aan omdat de gezinssamenstelling hierdoor substantieel veranderd, en dat zou ik als kind mijn ouders altijd kwalijk nemen, in wat voor omstandigheden dan ook.
Als 16 jarige ben je puber, en dan ga je overal tegenin. Maar ik ben bijna twee keer zo oud als ts, woon al een hele tijd op mezelf, maar als ik zoiets hoor over/van een van beide ouders dan ga ik toch ook eens goed nadenken over de normen en waarden van dat familielid en of ik daar wel zo graag mee om wil gaan.
Behandel anderen zoals je zelf ook behandeld wil worden; ik weet zeker dat als het verhaal vice versa zou zijn geweest, moeder ook niet blij zou zijn geweest, ongeacht de daaraan voorafgaande situatie.

De juiste volgorde: Scheiden en dan naar een nieuwe vent vertrekken. Ik vind een dergelijke situatie ronduit respectloos en zelfs beschamend. Bah.

Dat zijn JOUW normen en waarden, die kun je anderen niet opleggen En bovendien heb je de andere kant niet gehoord dus kun je helemaal niet oordelen over het verhaal.
Persoonlijk vind ik het dan weer 'bijna walgelijk' dat jij je familie zou laten barsten omdat hun normen en waarden niet overeen blijken te komen met de jouwe, maar dat komt omdat ik trouw aan je familie belangrijk vind, dat kan ik jou ook niet opleggen

Een familielid, ook een vader en een moeder, zijn niet alleen dat, ze zijn ook personen op zich, met eigen gedachten, wensen, gevoelens en dromen. Als je een klein kindje hebt zullen de meeste ouders ervoor kiezen om die ondergeschikt te maken aan hun kind maar TS is al 16, zal over enige jaren zelf het huis verlaten en dan zitten die moeder en vader daar ongelukkig bij elkaar terwijl het blijkbaar niet meer werkt samen.

Misschien was de moeder helemaal niet zeker van haar zaak en is de zaak gewoon voortijdig op de spits gedreven, was de bedoeling ook helemaal niet om twee relaties naast elkaar te blijven houden. Je zet je huwelijk en gezinsleven niet zomaar opzij zonder dat je zeker bent dat het gaat werken met je nieuwe partner natuurlijk en dat kun je niet weten als je die persoon nauwelijks kent. Zonder dat je die kant van het verhaal hebt gehoord is het onduidelijk wat er is gebeurd.

xsophiee schreef:

Als ik vraag waarom mijn moeder wou scheiden haalt ze de stomste argumenten aan die je maar kan bedenken. Ze haalt enkel oude koeien uit de sloot en die oude koeien waren echt kleine stomme dingen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat ze in haar midlifecrisis zit en wou vluchten uit haar vaste leven en X gewoon gebruikt aangezien hij een goede vriend was maarja wanneer gaat ze inzien wat ze gedaan heeft..

xsophiee schreef:

Mijn punten lijden er wel duidelijk onder. Veel meer onvoldoendes dan normaal, vooral bij blokwerk omdat ik mij niet goed kan concentreren. Ik zit in het vijfde jaar humane wetenschappen, ASO (België) en het is een pittig jaar dus het is heel vervelend. Iemand tips?

Rowdine schreef:

Trouw aan je familie zijn strookt natuurlijk totaal niet met het verhaal van ts.
Ik ben ontzettend trouw en loyaal aan familie, maar vreemdgaan en er met een andere man vandoor gaan is gewoon verraad. Je moeder verlaat je gezin voor een andere vent, daarin is geen enkele vorm van trouw zijn in te bekennen als je t mij vraagt. (Ja, de moeder is trouw aan der eigen gevoel, maar is dat niet een beetje egoïstisch?! Je kan immers ook even wachten totdat je gescheiden bent).

Ik vind het prima dat mensen scheiden als het niet gaat, dat is in veel gevallen ook een stuk beter dan plastisch bij elkaar blijven, maar op een dergelijke manier, tja dan zou ik ook m'n kont tegen de krib gooien.

Ts is 16, natuurlijk heb je er dan moeite mee dat je moeder een ander heeft en dat zij 'geforceerd' wordt daar zomaar mee om te gaan.
Ik zou lekker de tijd nemen, en doen wat goed voelt op het moment dat jij dat wil. Je moeder is tamelijk egoïstisch geweest, dus ook jij mag voor jezelf kiezen!

Kinke schreef:

maar Urielle, moet de TS dan maar juichend die nieuwe man verwelkomen in haar leven? Het is toch logisch dat het tijd kost om aan dat idee te wennen. Als die moeder slim is dwingt ze het niet af bij haar dochter. Je kunt je dochter niet op commando maar van een nieuwe partner van je moeder laten 'houden' of leuk vinden.

Jennyj01 schreef:

Kinke schreef:

maar Urielle, moet de TS dan maar juichend die nieuwe man verwelkomen in haar leven? Het is toch logisch dat het tijd kost om aan dat idee te wennen. Als die moeder slim is dwingt ze het niet af bij haar dochter. Je kunt je dochter niet op commando maar van een nieuwe partner van je moeder laten 'houden' of leuk vinden.

Dat zegt toch niemand. Maar de dochter trekt overal de handrem op. Negeren is de meest agressieve vorm van geweld. Ze geeft aan niet goed te zijn in de communicatie. Wil op school niet praten, wil niet met de moeder praten, vind de reactie van haar vriendinnen niet goed. Tja wat en hoe wil je het dan wel?
Als je iets in je leven anders wil zul je aktie moeten ondernemen en aangeven wat je wil.

Kinke schreef:

maar Urielle, moet de TS dan maar juichend die nieuwe man verwelkomen in haar leven? Het is toch logisch dat het tijd kost om aan dat idee te wennen. Als die moeder slim is dwingt ze het niet af bij haar dochter. Je kunt je dochter niet op commando maar van een nieuwe partner van je moeder laten 'houden' of leuk vinden.

Urielle schreef:

Kinke schreef:

maar Urielle, moet de TS dan maar juichend die nieuwe man verwelkomen in haar leven? Het is toch logisch dat het tijd kost om aan dat idee te wennen. Als die moeder slim is dwingt ze het niet af bij haar dochter. Je kunt je dochter niet op commando maar van een nieuwe partner van je moeder laten 'houden' of leuk vinden.

Natuurlijk niet, dat kost tijd, als het al gebeurt, maar dat betekent niet dat alle contact maar geblokkeerd moet worden met de moeder. Er is toch niks mis met het zeggen: 'Mam, ik heb het zelf nu ook gewoon even ontzettend moeilijk met alle veranderingen, ik wil jou graag nog zien maar wel graag alleen en even zonder moeilijk gedoe.' Komt moeders dan alsnog met haar vent op de proppen dan kan ze altijd nog zeggen: 'Mam, dit was niet de afspraak, dit is echt nog te emotioneel beladen voor me.'

x_MAARTJE schreef:

Lieve TS,
Ik heb lang getwijfeld of ik zou reageren, maar ik ga het toch doen. Ik ben inmiddels 21, maar 6 jaar geleden zijn ook mijn ouders uit elkaar gegaan doordat mijn moeder verliefd werd op iemand anders. Ik kan me dan ook heel erg goed verplaatsen in alle emoties die er waarschijnlijk op dit moment in jouw lichaam zitten. Je bent boos op je moeder, waarom moest ze nou verliefd worden op iemand anders dan jouw vader, en had ze dat niet kunnen bedenken voor ze kinderen maakte en hier jou mee op zadelde. Je bent boos op de nieuwe vriend van je moeder, want hoe durft hij je moeder van jou en jouw familie af te pakken. En misschien ben je ook wel boos op jezelf (Dat speelde bijvoorbeeld bij mij ook).

Ik had ook moeite met de nieuwe vriend van mijn moeder (Er zijn tijden dat ik hem het HBZ (hangbuikzwijn) noemde waar mijn moeder bij was). Ik heb mijn moeder onder andere hiermee ongelofelijk veel pijn gedaan.
Maar nu, ik en zij zes jaar verder zijn, zie ik hoe gelukkig hij mijn moeder maakt. Mijn moeder heeft al die tijd met mijn vader een masker op gehad en dat masker heeft ze eindelijk af gezet.
Natuurlijk zijn er ook dingen tijdens de scheiding die niet allemaal even chique gegaan zijn, en mijn zusjes en ik hebben daar veel pijn en verdriet van gehad. Verdriet dat wij zonder scheiding niet gehad hadden. Maar zonder de scheiding was mijn moeder haar hele leven ongelukkig gebleven, en hoe kan ik zelf nou leren hoe ik gelukkig moet zijn als mijn eigen ouders dat niet zijn?

In mijn verhaal is alles natuurlijk wat makkelijker verlopen dan dat op dit moment in het jouwe gebeurd, je moeder probeert je in jouw ogen te chanteren. Probeer diep bij jezelf naar binnen te kijken en te beschrijven wat je voelt. Dit kun je opschrijven. Alleen door aan je moeder te vertellen hoe jij je voelt bij de hele situatie kan ze hierop anticiperen. Als jij haar rustig uitlegt dat je het moeilijk vind om haar en X samen te zien, heeft zij dat te accepteren, maar dat betekend ook dat er stapjes vanuit jouw kant moeten komen. Als X inderdaad degene is die je moeder gelukkig gaat maken zul jij ook stapjes richting hem moeten gaan zetten. En dat betekend niet dat je happy family moet gaan spelen met een man die helemaal geen familie van je is! (Pfoe wat kan ik kwaad worden als iemand het over de vriend van mijn moeder heeft en zegt dat het mijn "stiefvader" is, nog steeds, want hij is mijn papa niet en gaat het ook niet worden. Nu kan ik echter inzien dat hij dat ook niet wil)

Maar je zult hem ooit wel moeten accepteren als deel van je leven. Je hoeft hem niet aardig te vinden, hij hoeft je vader niet te vervangen, het enige wat jij moet doen is hem met menselijk respect behandelen.

Het kan zijn dat jij uit boosheid (die volledig terecht is) dingen gezegd hebt die je moeder hebben gekwetst (net als ik dat toen der tijd deed) en dat dit haar manier is om tot jou door te dringen. Ik zeg niet dat dit een goede manier van je moeder is, in tegendeel, ik vind het verschrikkelijk machtsmisbruik. Maar de situatie gaat niet beter worden als je boos blijft en dit alleen maar voor jezelf en het internet houdt.

Schrijf op wat je voelt, wat je echt voelt, niet wat je zou moeten voelen volgens alle reacties boven mij, of mijn reactie. En geef die brief aan je moeder. Laat je moeder alleen met de brief en vraag haar om je te bellen als zij er klaar voor is om alleen, zonder X met jou te praten.
Wellicht dat het ook helpt om een brief aan X te schrijven, waarin je hem kunt vragen om wat meer afstand omdat je er moeite mee hebt hem te zien als nieuwe vriend van je moeder.

Lieve TS, ik hoop dat je wat kunt met dit verhaal en met deze ideeën. En ik hoop dat als je je hoofd wat leger hebt je kunt focussen op dingen die belangrijk zijn als je 16 bent. Lol maken met vriendinnen, huiswerk maken met tegenzin en genieten van jouw passie voor paardrijden. En niet langer het idee hebt dat je de zorgen van iemand veel ouder dan jij hoeft te dragen.

estja schreef:

Ik denk dat je nu echt teveel verwacht van een 16 jarige die midden in een achtbaan van gevoelens zit.