Jij zelf kan toch ook niet wonen in een schuurtje, tussen de schuttingen, zonder een maatje of lekker een sprintje te trekken, of wel?
TIP: Kijk over een halfuur maar even naar Hart van Nederland op rtl4, daar komt een stuk over een pony in een bejaardetehuis


. Daar is de mens al de fout mee ingegaan en daar krijg je sociaal gestoorde dieren van vaak. Ik kan vanachter mijn laptop niet beoordelen over hoe en wat van dit desbetreffende paard, maar het klinkt me allemaal iets te 'romantisch', ja. Een paard is geen mens. Een paard blijft een paard. En ja, ik heb ook een hele connectie met mijn paard. Kan je hele verhalen vertellen. Ik heb hem als jonkie gekocht en zelf ingereden. Hij gaat ook nooit meer weg, hij blijft tot zijn dood bij ons........ Maar ik blijf hem wel als paard zien. Daarmee respecteer ik hem juist, vind ik, want ik kan zijn innerlijk, zijn uiterlijk en zijn natuur niet los zien van elkaar. Ik (en mijn dochtertje) geniet(en) enorm van hem, maar we genieten ook enorm van zijn momenten als paard in de groep buiten. Die vriendschappen met de andere paarden zijn nog veel mooier om te zien, als ik heel eerlijk ben. Ik breng er echt tijden door, op dat weiland, om daar alleen al uren naar te kunnen kijken..... Om je soms heel even een klein onderdeeltje te voelen van die kudde.