Lusitana schreef:JessicaD88 schreef:Ik sta in de discussie als (potentiele) klant.
Je hebt dus neem ik aan geen ervaring met inrijden met pottekijkers erbij. Ik wel en kan je vertellen dat ik me heel goed voor kan stellen dat iemand de eerste tijd er geen eigenaar bij wil hebben. Niet omdat die iets te verbergen heeft, maar omdat de emotionele binding tussen paard en eigenaar het werk gewoon kan storen op allerlei manieren en dat is gewoon niet gunstig voor het paard en dus uiteindelijk ook niet voor de klant.
Ik weet niet of je wel eens hebt gezien hoe kleine kinderen zijn als hun ouders toe mogen kijken bij sport of in de klas? En hoe die ouders dan zijn?![]()
Kinderen die normaal gewoon goed kunnen concentreren en zelfvertrouwen hebben, kijken ineens constant naar de ouder, reageren op commentaar, zelfvertrouwen de grond in (of juist ego te veel opgepompt), kortom je kijkt niet meer naar het natuurlijke gedrag van dat kind bij de leraar of binnen de sportgroep.
Dat is ook zo voor een paard in een nieuwe omgeving. Ze zoeken steun bij de baas en richten zich niet meer genoeg op de africhter.
Daarbij zal de africhter de ogen altijd voelen (en wellicht wat commentaar opvangen) en dan misschien ook een stuk onnatuurlijker omgaan met het paard, bang om fouten te maken, waardoor die juist wel gemaakt worden, want paarden voelen dergelijke onzekerheid ook aan...
Kom je kijken als het paard al de routine kent en weet waar het aan toe is, dan heeft het niet zo'n invloed meer.
Iemand zei dat die de africhter thuis liet komen. Dat is ook een oplossing. Paard is gewoon in zijn eigen omgeving met een nieuwe uitdaging. Dat is een andere situatie. Het gevoel van veiligheid is er al het hoeft geen steun te zoeken.
Ik moet zeggen dat als het om simpeler dingen ging, als bv longeren, dan had ik wel graag de eigenaar erbij om het die te leren. Blijkt nl dat niet iedereen weet problemen aan de longe te voorkomen en op te lossen. Longeren is niet zo makkelijk als het lijkt.
en zo zijn er meer processen waar het belangrijk is dat je de eigenaar er in betrekt.
Maar het eindeloos herhalen van zadeltje op, voet in de beugel, leunen, been erover, en een paar stapjes doen etc is zo'n fase waar ze geen belang bij hebben omdat ze dat later nooit meer hoeven te herhalen met dat paard (als het goed is).
Je maakt mij niet wijs dat het verschil maakt voor het paard of ik langs de kant sta of niet. Dat is echt flauwekul en zegt mi meet wat over degene die met het paard bezig is. Je wekt de de indruk wekt dat ik er in feite geen mening over kan hebben, aangezien ik zelf geen ervaring heb met het inrijden van paarden. Je lijkt dan te vergeten dat het niet degene die inrijdt is die dit bepaald. Het is mijn paard en ik wil ieder moment kunnen komen kijken (of ik het doe is wat anders), kan dat niet? Laat ik mijn paard niet door diegene inrijden, zo simpel is het.

Maar goed, een grote stal begint daar natuurlijk niet aan, dat is niet haalbaar.
Die kunnen wel meer rare sprongen maken. Ook hier vind ik het juist interessant wat ik kan verwachten. Is mijn paard een bokker of niet? Is het na twee ferme bokkesprongen over of blijft die liever twee rondes lang kleine huppeltjes maken? Waarom bokt mijn paard überhaupt: vrolijkheid, ongewennigheid of gebeurt het te snel voor haar? Wat zegt de trainer er naderhand van, hoe was zijn gevoel? Of is mijn paard misschien wel een steigeraar? En in welke situaties doet ze dit?