Geplaatst: 29-01-09 17:41 Koop je een paard als sportartikel of als levend wezen en een maatje.
De mensen die het paard zien als een leuk sportartikel die willen ermee rijden , stallen het paard ook gericht op dat rijden en als dat rijden niet meer kan dan is het paard dus niet meer geschikt als sportartikel en moet hij maar weg.
Ik krijg in zulke situatie dan ook een hele nare smaak van uitspraken zoals : ik kan hem niet onderhouden. Nee hallo als hij nog wel "heel" was geweest had je hem ook kunnen betalen , maar nu er niet meer mee te rijden valt WIL je hem gewoon niet meer betalen. DAT is dus duidelijk afdanken imo.
Of zo'n uitspraak als : ik kan het paard geen goed leven bieden , want hij kan bij mij nauwelijks naar buiten. Paard wordt weggedaan en een nieuw paard komt op zijn plekje te staan , dat die OOK nauwelijks buiten komt is dan ineens niet erg , dat is ook heel selectief aan de behoeftes van je paard denken , achterbaks vind ik dat. Je beseft dus wel dat je manier van huisvesting niet deugt , maar doet het met een ander paard net zo hard weer. Dat is dubbel egoïsme.
Ik vraag me dan af , als die mensen heel graag kinderen wilden want ja dat is zo leuk om met die koters te gaan voetballen.
En dat kind blijkt dat na een paar jaar helemaal niet te kunnen door een ongeluk handicap ofzo. Doen ze die dan ook maar weg ? Want het voldoet immers niet aan hun wensen en verwachtingen. Maar hee wacht eens , dan kunnen ze hun verantwoordelijk wel ineens nemen...
Als je ervoor kiest om een levend wezen in huis te halen , is dat niet alleen voor nu maar ook voor later. Mensen met liefde en verantwoordelijkheidsgevoel beseffen dat het niet altijd leuk en aardig zal zijn , maar de ouderdom en problemen onherroepelijk toe zullen slaan. Als je op dat moment daar even bij stilstaat en tot de conclusie komt dat je dat dier met problemen niet meer "in huis" wilt hebben , BEGIN ER DAN NIET AAN !
Het is geen tennisracket....
Of net zoals een stukje hierboven , dat iemand geen geld heeft om 2 paarden te onderhouden. Dat kun je toch ook bedenken op het moment dat je die 2e aan wil gaan kopen ?
Begin er dan niet aan ! Gun het dier dan de mogelijkheid van een ander baasje , die WEL profiteert van de beste jaren maar OOK een pensioen teruggeeft.
Het gaat niet om het "recht" van de eigenaar op een goed sportartikel voor hun hobby , het gaat om het recht van het paard op een goede verzorging , ook op latere leeftijd. Heb je geen goede plek voor een paard maar alleen een achtertuintje van 5 bij 5 , begin er dan niet aan.
Heb je wel een goede plek voor het paard maar geen zin om ook voor het dier te zorgen als het niet bereden kan worden , begin er dan niet aan.
enz. enz.
Die arme dieren doen jarenlang hun stinkende best , bouwen hun pensioen op , en als ze daar op terug moeten vallen dan wordt het ineens onder hun neus weggekaapt en moeten ze verkassen. Dat is dan OF afdanken OF ze hebben hun hele leven op een minder paardvriendelijke plek gestaan en de eigenaar bedenkt nu ineens dat dat eigenlijk wel beter kan...en het peerd wordt elders gedropt.
Op zich fijn voor het dier hoor als het mazzel heeft en goed terechtkomt en dan eindelijk EINDELIJK wèl lekker wat vrijheid krijgt , maar wel jammer dat een nieuw paard dan ook weer zo'n hokjes bestaan krijgt tijdens zijn goede jaren , en op de oude dag ook weer niet in een vertrouwde omgeving door kan brengen omdat het dan ineens wel belangrijk is om buiten te kunnen lopen , en het dier "kapot" ook nog moet wennen aan een heel ander bestaan...jammer dat het dier daar niet al langer van mocht genieten.
Het is gewoon heel dubbelop , aan de ene kant kan het goed zijn als je zelf de regie in handen houdt , aan de andere kant wordt het paard natuurlijk wel afgedankt want het is niet meer de nr. 1 hobby van het baasje.....
zo erg kan het toch niet zijn?
) 'm waarschijnlijk wel tot het laatste houden,
. 
), mijn paard 17 zal zijn, vind ik echt geweldig. Het lijkt me geweldig om samen met haar oud te worden. Ik heb voor haar gekozen en ik heb haar enorm lief, haar geluk en gezondheid zijn afhankelijk van de keuzes die ik maak, ik kan niet tegen het idee dat er ooit iemand anders zal zijn die over haar bepaald. Want, arrogant als ik ben, ben ik ervan overtuigd dat zij bij mij het beste af is. 
