Geplaatst 2 jaar geleden kwam ik per toeval een pony tegen, een lelijke dikke shetlander. Met een verschrikkelijk mooi hoofdje!
Ik ging meteen zeuren bij mijn ouders, hij stond te koop en ik kon er zelf voor werken. Ik ben langs een boer gegaan, die ik al kende en gevraagd of de pony bij zijn pony's kon staan. Het mogt, maar dan moest hij natuurlijk wel geruint worden. Dus nog geen 3 dagen later had ik eindelijk mijn eigen pony! Na jaren zeuren, sparen. Dat was trouwens nog echt een beetje mijn pennytijd. Dus heerlijk uren lang getut met hem. Ik heb hem verkeersmak gemaakt, en wandelde bijna elke dag met hem, soms wel uren! Later ben ik er een keer op gaan zitten, ik was 13, en klein en licht. Ik reed erop, zonder zadel, of hoofdstel, alleen een halstertje. Het was mijn vriendje door dik en dun. Als ik ruzie had thuis, of er was iets anders, was hij er altijd, alsof hij het aanvoelde.
Nu, 2 jaar verder, ben ik begonnen met een paardenopleiding en heb ik mijn eigen paard gekregen, waar ik heel erg trots en blij mee ben!
Maar Rudi (Mijn shet) schoot er elke keer bij in, school, eten, omkleden, rijden en dan was het al weer donker. Ik had er gewoon geen tijd meer voor. Heb hem als 4 jarige hengst gekocht, hij is nu dus 6 jaar en ruin. Een ontzettend lief, mooi beestje, altijd vrolijk! Ik heb heel lang lopen piekeren, ondertussen zag ik hem nog maar 2 keer per week (hoogstens) Hij had daar alles wat hij nodig had, zijn dikke vriendinnen, een stal, hooi, water. Maar toch wist ik dat het niet eerlijk was. Heb hem op internet gezet, en nog geen half uur later werd ik gebeld. Een vrouw die een pony voor haar 6 jarige dochter zocht. Ze wonen aan het bos, kunnen ze fijn wandelen enzo. Paarden aan huis. Klonk perfect. Volgende dag kwamen ze kijken en hij is verkocht.
Zal je missen maatje!!
[img]
http://groups.msn.com/_Secure/0PwDCDk8R ... 7319331093[/img]
) 
! 
