Geplaatst Onze pony's waren ontsnapt...
Om kwart over vijf werd ik gebeld met de vraag of ik ook pony's miste. Er liepen nl. drie stuks los bij het spoor.
Hmmm...niet dat ik wist, maar toch gauw halsters, touwen, brood en appels gegrepen en naar de weide gehold.
En ja hoor....er waren drie weg.
Een shet stond nog heel zielig te kijken en de drie groten hupten opgewonden door de paddock.
Gauw kijken...wie zijn er weg en hoe...hard doorgelopen naar de andere kant van de weide, waar een weg loopt en ik mensen zag staan.
Die mensen hadden de politie al gebeld en die kwam er ook aan. De treinen werden ingeseint en reden nog langzamer dan stapvoets voorbij. De pony's waren op dat moment koud 5 minuten uit de weide, maar al spoorloos uit het zicht verdwenen.
Het werd pikdonker, regende heel hard....dus gauw iemand laten posten bij het begin van de weg, zodat men niet te hard zou rijden.....en als een gek op zoek.
Het is een kleine boerenstreek en het nieuwtje ging heel rap rond. Binnen tien minuten zag je overal deuren opengaan, zaklampen rondflitsen en auto's die met de koplampen op de achterliggende weides werden gericht.
Geweldig, zoveel mensen die aan het meezoeken waren.
Uiteindelijk, na een heleboel heen en weer gefiets en gehol een sein. Ze waren gezien, notabene bij het tweede huis, 30 meter van de weide. ( het eerste huis had de politie gebeld )
Ze waren uit de weide gerend, gespot, en terwijl die mensen de politie belden doken ze bij de buren achter het huis.
Ikke als een gek weer terug op mijn fietsje...pony's renden er intussen vandoor, die hadden geen trek in vreemde mensen.
Ze gingen de weg weer op, staken de spoorwegovergang over en draafden op een fluks tempo een laan op in een woonwijk, gelukkig goed verlicht.
Tegen de tijd dat ik de overgang passeerde waren ze al 200 meter verderop en zag ik drie wiegende kontjes op een rij, van groot naar klein, in een stevig tempo uit zicht verdwijnen.
Gelukkig beschik ik over ruim voldoende stemvolume en heb ik naar mijn best luisterende pony geschreeuwd, zijn naam en het commando links en halt.
Direct ging hij van de weg af, nam de andere twee mee en stond braaf aan een plukje gras te trekken totdat ik bij hen kwam.
Gauw fiets neer gekwakt, alledrie gehalsterd en ze terug gebracht naar de weide.
Toen was het 18.00 uur.
Niet goed voor mijn hart, ik heb echt even flink in angst gezeten voor een aanrijding met auto of trein.
Maar wat fijn dat binnen tien minuten zoveel mensen met man en macht aan het zoeken waren, de treinen stapvoets gingen...
En wat goed dat mijn ponybeest luisterde naar mijn commando op zulk grote afstand.
Ze staan weer in de wei, flinke klap stroom erop.
Voorlopig maar even geen gekke dingen meer.
Ik heb geen idee hoe ze zijn ontsnapt, er waren 2 toegangshekken open waarvan eentje kapot.
Heb net de blubber maar even uit mijn haar gevist en kauw mijn koud geworden warme hap verder op.
Pffff...heb er blubberbeentjes van....
