Het is een bekend fenomeen.
Maar iedere Fries kan en wil galopperen.
Het is meestal een kwestie van onzekerheid en balansverlies ONDER DE RUITER.
Heb het met mijn kruising Tinker x Fries ook gehad: als die dan in de galop sprong was het de verkeerde, of overkruist. Is toch wel naarmate wij vorderden en zijn leeftijd vorderde vanzelf goed gekomen.
Dan laat je die galop eens even zitten,op buitenrit laat je het qua galopperen ook eens even los voor wat het is. Dan een buitengalop, heerlijk toch?
Paard moet ook wat vertrouwen krijgen IN JOU.
Ik verzeker je dat ieder paard kan en wil galopperen, dan maar op een lang vertrouwd weggetje of pad, stukje, dan maak je ook geen kopzorgen over de juiste galop, maak het je paard het makkelijkste. Zo heb ik het mijn Jaopie ook geleerd, dat het galopperen okee was, nu kan hij vrijwel op de plek galopperen.
Hij vond het galopperen nooit eng, maar onder de man wel: balans probleem.
Het gezeik dat ik in de bak gehad heb met de juiste galop, HOU OP! Twaalf keer aanspringen 13 keer de verkeerde galop ook onder mijn instructeur een Z ruiter, om gek van te worden. Ik ben op een gegeven moment in de wei gevaarlijk korte achtjes gaan galopperen en o wat sprong hij mooi "vanzelf" om. Toen ging het mij wel dagen: hij kan alles, ik zat 'm in de weg. Daar ben ik toen gaan uitproberen"mee" en "tegen" te zitten met mijn (geringe 65 kg) gewicht).
Al die technische aanwijzingen om een paard "in de juiste galop" te krijgen zijn wel waar, het is de voorbode van wissels kunnen springen, dat je excact op het juiste moment de benen van een paard weet te besturen, maar als recreatieruiter is dat toch niet zo important?
Ik begrijp ook nooit zo, wat er zo ontzettend aan is als een paard in "de verkeerde galop" aanspringt, 9 van de 10 paarden wisselen meteen om als ze in een bocht (hoek van een bak) terecht komen.