Ik maak dit topic aan omdat ik er mij al een hele tijd niet goed bij voel en graag jullie vriendelijke mening zou willen horen.
Ik kocht deze zomer een fjordenruin, 3 jaar, zadelmak maar nog niet 100% ruitermak. Ik twijfelde heel erg op dat moment (niet aan de pony zelf, wel aan het feit van 'een eigen paard') omwille van verschillende redenen. Ik studeer diergeneeskunde, hierin kruipt veel tijd, om een piste te bereiken moeten we steeds een trailer gebruiken,... Maar mijn vriend was er wel 100% van overtuigd en tenslotte had ik al heel mijn jeugd zitten smeken achter een pony. In feite kocht ik hem een beetje nà mijn fanatiek-paardrij-periode. Nu komt het erop neer dat ik het toch wel heb onderschat het inrijden van een jong paard, de tijd die in het rijden kruipt ed. Daarnaast ben ik volwassen geworden en daarmee werd het plezier dat ik heb aan het paardrijden voor mij kleiner dan het gevaar van op een jong paard te zitten. Ik wens niet dat mensen zullen zeggen '2x nadenken voor je een dier koopt'. Daar heb ik niets aan. Zelf ben ik ook van het principe dat je 2 keuzes hebt: zorg dragen van je dieren of geen dieren houden. Uiteraard neem ik mijn verantwoordelijkheid op, hij komt absoluut niets tekort: hij staat op een erg ruime weide bij me thuis met een grote, propere stal, op tijd zijn ontworming, hoefsmid, proper eten en drinken, ik borstel hem elke dag... Maar toch voel ik mij er heel vaak schuldig over dat ik hem zo weinig rijd/ zijn werklust niet invul (want leergierig is hij alleszins). Hij staat nu nog alleen, naast onze ezels, maar mocht ik hem houden, dan komt er zeker een andere pony bij (dan zijn het twee graspony's). Ik zou hem willen verkopen indien ik weet dat hij naar iemand gaat met een even groot hart voor dieren als ik en waarbij hij niet doorverkocht wordt naar de slacht. Maar ik ben me er ook van bewust dat die kans wél bestaat als je een dier door verkoopt. Misschien herkent iemand op dit reuze-forum mijn gevoel en weet me raad te geven? Alvast bedankt