Mijn draver is ook erg onzeker. Nu hij ouder is (18 jaar) is hij wel veel rustiger geworden, maar hij kan nog steeds behoorlijk stressen als hij bijvoorbeeld een tijdje niet in de binnenbak is geweest en er dan weer in gaat. Hij loopt als een mak lammetje achter me aan, maar als ik op hem zit, is hij niet bepaald de moedigste. Wel als er een ander paard bij is (in de bak of buiten). Vooral in het begin, ging hij buiten steeds staken, achteruit lopen of spontaan omdraaien. Na heel wat geduldige sessies met buitenrijden, kon ik in mijn eentje met lange teugel door het bos draven. Ik ben er gewoon steeds vanaf gestapt, heb een paar meter aan de hand met hem doorgelopen en er toen weer op en doorrijden. Op een gegeven moment was dat niet meer nodig. Zijn rijroute buiten werd bekent en hij wist wat hij kon verwachten. Geen probleem. Totdat het herfst word en alle bladeren van de bomen vallen en alles er weer anders uitziet. Dan begint het opnieuw...
Ik kon alles met hem uithalen, maar mijn zus was in het begin zelf nogal onzeker in de omgang met hem en dat pikte hij op, samen waren ze constant aan het zenuwpezen...
Ik denk dat dravers die nu als rijpaard gehouden worden, gewoon zeer zelfverzekerde berijders nodig hebben, met veel geduld. Dan komt het allemaal vanzelf goed. Zelf ontspannen als je erop zit, rustig tegen hem/haar praten en rustige hulpen. Geen gesjor, getrek, dikke sporen of de zweep erover. Zodra ze door hebben wat er van ze verwacht word onder het zadel, zijn het zeer lieve, werkwillende en trouwe paarden.