Geplaatst De werktitel is eigenlijk "vervolg op het systeem" en "het systeem" is een eerder stuk geweest waar ik wel blij mee was en dit heeft een soortgelijke strekking.
Maar goed ik zeg er niet teveel over die schone taak is aan jullie:
Citaat:Haar huis is niet zo zeer haar stijl en smaak, als wel het beste wat er te maken viel van wat er was. Simpelweg omdat ze geld liever besteed aan zo effectief en functioneel mogelijk genieten. Ze wil nog zoveel meer maar kan moeilijk onder woorden brengen wat. Ze is verliefd, soms op het leven het soms op het verlangen en soms op hem.
Zoveel dingen te doen waar ze eigenlijk geen zin in heeft.
Ze vroeg ooit om inzicht en te kunnen zien wat voorbij logica ligt en te kunnen zien wat we vaak niet begrijpen. Nu ziet ze meer en kijkt met zachte ogennaar de wereld, maar stoort zich nog aan het feit dat inderdaad de meesten dat niet begrijpen.
Ze leeft met een ziekte in haar aderen en de ziekte leeft met haar. Welk van beide daar meer moeite mee heeft is nog niet duidelijk. Ironisch genoeg heeft ze vaak een gelijkwaardige levenspartner gewenst, maar had zich dit gezelschap anders voorgesteld. Het is tenminste een gelijkwaardige partner die haar veel leert. Dat is iets.
Op het randje van doorbreken naar een nieuwe werkelijkheid, waarin compleet eerlijk zijn wint over alle gepaste en ongepaste verdraaiingen van de waarheid is het lastig balanceren. Zou er een veiligheid te maken zijn waarbinnen je op wat je echt meent, begrip als antwoord krijgt? Soort van “veilige modus” op PC’s .. soort van experimentele proeftuin waar dit even geoefend kan worden voor het in het leven te implementeren.
Vang haar als ze valt want ze weet dat ze aan waanzin begint…
Hoe meer literatuur je consumeert over het denken en het zijn, hoe meer je kunt ontdekken dat psyche (emoties en gedachten) en spiritualiteit niet elkaars tegenovergestelde zijn maar elkaars verlengde. Zelf de meest grote denkers en rekenaars hebben stukken geschreven over “onverklaarbare zaken” dingen die het denken voorbij gaan. Uiteraard zijn deze als oninteressant afgedaan en is E=MC2 blijven bestaan.
(ha daar is meneer Einstein haar oude vriend weer) *
Hoe meer aan leesvoer en onderzoek hoe meer, naast gevoel en verstand, instinct een derde partij wordt. Instinct is niet je angst en zeker niet te verwarren met je woede of verdriet, het is je honger. Het is als intuïtie maar dan nog dierlijker.
Zo lijkt het dat instinct en emotie elkaar kunnen sterken en ook kunnen uitdoven (als geluidsgolven). Met je gezonde verstand kan je emoties wel oproepen of onderdrukken, maar met instinct valt niet te onderhandelen, dat is te negeren maar het blijft wat het is.
Voor de positieve mens is het tegenwoordig “winnen of leren” verliezen is er niet meer bij tenzij het om een loterij gaat. Maar wat je krijgt voor welke prijs blijft abstract. Daarbij: ruilhandel bestaat alleen in rationaliteit, logica, gewoontes en tradities (als jij de vuilnis buiten zet dan strijk ik jouw blouse, als je je bord leeg eet krijg je een toetje). Instinct en emotie trappen niet in die systematiek die hebben hun heel eigen mening over “als” en “dan”.
Breken, of voorzichtig warm maken en dan buigen? .. Zou de werkelijkheid zo dom zijn daar echt in te trappen? Zou die vatbaar zijn voor grote roze strikken en kaviaar en champagne?
Waarschijnlijk is het veel simpeler en alleen maar zo gecompliceerd als we het zelf maken. Het blijft de moeite waard om onszelf voor de gek te houden. We trekken de waarheid een smoking aan en stoppen hem een dikke sigaar in de mond en een dure auto onder zijn kont en ineens accepteren we de meest idiote pijnlijke en waanzinnige feiten. Komen we onverhoopt op een feit dat naakt is en stinkt dat de tranen je in de ogen springen, gaan we (onder het mom positief blijven !!) meteen opzoek naar een kostuum en een schoonheidssalon om dit nare gegeven weer wat flair en status te geven. En daar zijn we met zijn allen wel heel erg druk mee lijkt het.
Als je geen yoghurt lust eet het dan liever niet op, in plaats van er drie scheppen suiker in te doen. Tuurlijk het is gezond spul dat af en toe bij een gebalanceerde voeding hoort, maar die drie scheppen suiker veroorzaken meer ellende dan de yoghurt goed doet, maar we blijven geloven dat we gezond eten.
Wat de werkelijkheid dan is, dat is ook nog immer een goede vraag. Moet je het kunnen bewijzen of berekenen voor het echt waar is? Iets hoeft niet waar te zijn om het te geloven denk aan God. De werkelijkheid kent zo veel vormen en gezichten dat zij haar naam nauwelijks waard is wat mij betreft. Over fantasie is gek genoeg veel minder te vragen of te discussiëren. Gek toch?
Ze besluit tussen waken en slapen in dat het tijd is om te ontdekken of te kijken of zeggen wat normaal stil blijft of verdraaid wordt loont. Ze verlangt naar puur. Ze wil oprecht voornamelijk genieten tot in de laatste millimeter van haar lijf en geest. Dat zal wel wat leed met zich mee slepen dat op dezelfde wijze gedragen moet worden. Het zij zo.
Ze groeit en is niet van plan zich te laten remmen in dat proces. Door het verleden denkt ze dat een relatie in de sociaal maatschappelijk gewenste vorm deze ontwikkeling alleen maar zal remmen. Toch heeft ze behoefte niet aan een partner.. niet het spel dat velen liefde noemen. Dat hele toneelstuk mag wat haar betreft verdwijnen naar waar het hoort: in de kast naast het Ganzenbord en de schaakstukken. Ook al is het een leuk spel, het moet anders kunnen.
Wat ze zoekt is meer een reisgenoot al was het maar om na een heel eind samen te ontdekken dat er verschillende bestemmingen zijn vanwaar ze elkaar jaarlijks kerstkaarten sturen. Op zijn minst weet je dan waar je heen wilt en reis je niet alleen. De reis door twee breinen en de reis door twee lichamen. Verkennen en herkennen. Dat eerste kan je wel alleen maar herkenning vereist toch wel een tweede partij. Naar de uiteinden van iedere zenuw en iedere abstracte gedachten.
Wat hoop je daar te vinden?
Inzicht, nee…
Rust..
Feiten en gebeurtenissen worden meer waar en echt op het moment dat je ze naverteld. En individu wordt meer authentiek als het een spiegelbeeld krijgt. Een ontdekking of uitvinding kan alleen in je hoofd bestaan, maar is pas nuttig als meerderen de vondst erkennen. Zo hebben we misschien niet aan veel nuttige uitvindingen behoefte maar wel veel aan anderen. Zou het kunnen dat logica en wiskunde misschien hun bestaansrecht ontlenen aan het feit dat ze soms abstracte ideeën concreet kunnen maken? Dan moeten die toch nog verbeterd worden want er zijn een aantal vrij belangrijke levensvragen nog steeds onberekenbaar en onverklaarbaar.
Ik ben er van overtuigd dat er in de natuur en de wereld een constant streven naar evenwicht is en dat geen wezen of plant volkomen nutteloos is (behalve de mug dat was echt een foutje denk ik iedereen ergert zich aan die krengen). Maar wat we niet kunnen verklaren, geloven we niet. Raar.. na een paar miljoen jaar evolutie zou je er toch op moeten kunnen vertrouwen dat er heus wel een systeem achter zit. Halve volksstammen kunnen wel in een God geloven, maar niet in wonderbaarlijke genezingen door goeroes en natuurgenezers. Ze wantrouwen zelfs de houdbaarheidsdatum op een pak melk.
Is iets waar omdat je het gelooft, of geloof je iets omdat het waar is ?
Werkelijk.. ??
Wat dat aangaat waardeer ik mijn instinct, ik snap er niks van maar ik voel en weet dat het er is en het verandert nooit van mening is niet voor rekenwerk noch voor flauwekul vatbaar. Een theorie staat tot het tegendeel is bewezen toch? Dus wanneer je me niet meer gelooft accepteer dan dat wij soms niet van mening maar ook van waarheid verschillen. (Behalve als je hel en meer ellende toewens.. dan lieg ik).
* In een essay uit 1930 zegt Einstein dat hij niet kon bevatten dat 'een god' zijn wezens beloont en straft, of een wil heeft zoals we die in onszelf ervaren. En hij voegde er een mooie beschrijving aan toe van wat god voor hem was. 'Ik ben tevreden met het mysterie en de eeuwigheid van het leven en met het besef en de vage indruk van de wonderlijke structuur van de bestaande wereld, samen met het toegewijd streven naar het begrijpen van een gedeelte, al is het nog zo klein, van de Reden die zich manifesteert in de natuur.'
Albert Einstein verwoordde ooit: “de problemen waarmee we ons geconfronteerd zien, kunnen niet opgelost worden op het denkniveau waarop we ons bevonden toen we deze problemen hebben gecreëerd”. Dit geldt voor zowel mondiale problemen als de problemen op lokaal, organisatie- of persoonlijk niveau. Deze constatering leidt tot de conclusie dat het ánders moet. Anders wat betreft ons bewustzijn, onze wijze van denken en anders wat betreft het vormgeven aan ons denken; een wezenlijke transformatie. En, op voorhand beantwoorden wij de vraag óf het ook anders kan, met een welgemeend “ja”.
Tot slot een quote met een knipoog
"If the facts don't fit the theory, change the facts." --Albert Einstein