Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 12:28

[Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 12:28

Zoals je aan de titel zit is dit een horror verhaal wat ik aan het schrijven ben.
Dit verhaal is afgeleid van een orgineel verhaal wat ik ergens ooit heb gevonden, ik heb het herschreven, Omdat orgineel hoofdstuk 5 een slot hoofdstuk was, Heb ik dat hele hoofdstuk herschreven zodat het geen Slot hoofdstuk is en ik dus zelf op eigen houtje, een vervolg er aan aan het brijen ben. Ik post eerst de eerste 2hoofdstukken, vinden jullie het wat, laat het me even weten, ook zoniet, want dan weet ik over ik verder moet gaan met dit verhaal posten of niet Lachen

Hoop dat jullie het wat vinden.

Hoofdstuk 1

Dijkwachter, hadden ze op het arbeidsbureau gezegd. Ik wist het zeker. Dijkwachter, met een 'd'. Ik was op het baantje afgegaan omdat ik van de natuur houd. Vogels, bloemen, vissen in het water... ik zag mezelf al iedere dag wachtlopen op een mooie oude hollandse dijk met een smal weggetje waar geen auto kwam. Treurwilgen en knotwilgen in de berm, de zon in het water, kortom een pracht van een baan.
"Okay, ik ga mijn uitkering stop zetten. Wanneer kan ik beginnen?" vroeg ik. "Moet ik een cursus volgen of zo? Iets speciaals leren?"
"Maandag," zeiden ze. Cursussen waren niet nodig.
Leek me ook wel logisch; als wachter hoef je alleen je ogen goed de kost te geven.
Ik kreeg een adres waar ik me die maandag moest melden bij ene meneer Hangeman. 's Avonds om half acht. Nachtdienst! Ik vond het nu al spannend. Om maar eens een flauw grapje te gebruiken: overdag niet hoeven werken en 's nachts niet hoeven slapen. Die middag zegde ik mijn uitkering op.

Het huisnummer van het adres dat ik had gekregen, klopte niet. Het was een ziekenhuis. Voor de zekerheid ging ik aan de balie vragen of ze het adres kenden van de dienst dijkbewaking. Het kon niet ver weg zijn.
De portier bekeek het briefje en zei: 'Meneer Hangeman verwacht u al. U moet in de onderste kelder zijn.'

Dijkwachter. Ik weet zeker dat ze het gezegd hadden. Maar het was Lijkwachter. En ik kon hoog of laag springen, ik had 'ja' tegen de baan gezegd. Weglopen betekende dat ik geen centen zou verdienen. Cursussen waren inderdaad niet nodig. Het werk bestond uit zitten en wachten. Wachten tot het tijd was om naar huis te gaan. In de tussentijd noteerde ik welke lijken er de vrieskelder in gingen en welke naar hun begrafenis werden gebracht. Verder gebeurde er niets. Het was - alweer een flauw grapje - een doodse bedoening. Tot gisternacht.
De lift kwam zoemen omlaag naar het kelderportaal waar mijn bureautje staat.Ik had de krant al drie keer uit en ik had erge zin in een kletspraatje met de verpleger die een nieuwe dooie kwam brengen.
Toen de liftdeuren open gingen, zag ik geen brancard en geen verpleger. De lift was leeg. Omdat ik een hekel heb aan zo'n gapend gat in de wand, kwam ik overeind om de cabine naar de begane grond terug te sturen. Pas toen zag ik dat er wel iemand in de lift stond. Een lange, bleke man, broodmager. Geen wonder dat ik hem over het hoofd had gezien. Hij droeg een slobberig zwart pak. In zijn hand bungelde een polshorloge aan een bruin bandje. Het was een knol van een horloge, hopeloos ouderwets, uit de tijd dat er nog geen chips maar enorme tandraderen in zo'n ding gingen.
"Wat kan ik voor u betekenen?" vroeg ik.
Hij keek me aan met een strakke, starende blik, waar ik de kriebels van kreeg. met deze man zou ik niet graag alleen in een kamer zijn. Ik was alleen met hem in een kamer!
"Ik kom iets brengen voor Jef Alberts," zei hij. "Iets dat ze vergeten zijn."
Het was erg ongebruikelijk dat iemand een dooie een cadeautje bracht.
"Geeft u het maar," zei ik. "Ik geef het morgenochtend wel aan..."
Hij schudde beslist zijn hoofd. "Ik breng het zelf."
Het klonk als een bevel. Niet eens als een mededeling. Terwijl hij het zei, keek hij me zo eng aan dat ik hem onmiddellijk zijn zin gaf. In de map keek ik na in welke koelcel Jef Alberts lag.
"Nummer 23," zei ik. "Sinds eergisteren. Zal ik met u meelopen?"
Tot mijn opluchting schudde hij zijn hoofd. Ik dacht er niet over om aan te dringen. "Hier de klapdeur door," zei ik. "Dan is het..."
"Ik weet waar liet is," zei hij afgemeten. Voor ik het in de gaten had, was hij vertrokken, in dat pak dat alle kanten uit slobberde.

Ik zakte in mijn stoel en wachtte. Ik wachtte vijf minuten, tien minuten. Ik wachtte een kwartier terwijl ik me steeds ongeruster maakte.
Je hebt gekken die rare dingen doen met lijken. Was deze kerel er zo een? Een gek in een slobberpak die brutaalweg de lijkenkelder binnenliep?
Midden in de nacht kun je alles verwachten. Ik nam geen risico en belde de nachtportier.
Zelfs samen waren we niet heldhaftig. De portier en ik liepen min of meer achter elkaar aan - ik meer achter hem dan hij achter mij - naar de koelruimte.
Er was niemand. We doorzochten alle ruimten, tot aan de bezemkast toe. Niemand te vinden.
De nachtportier dacht eerst dat ik een flauwe grap met hem uithaalde en daarna dacht luj dat ik had zitten dromen, of me stomweg vergiste. Ik wist zeker van niet, maar dat kon ik niet bewijzen.
De rest van de nacht bedacht ik steeds ijselijker verklaringen voor de verdwijning van de bleke griezel in zijn slobberpak.

Een echte verklaring heb ik nooit gevonden. Behalve eentje die ik zelf niet geloof.
De volgende ochtend, vlak voor het einde van mijn dienst, werd Jef Alberts opgehaald voor zijn toch naar zijn laatste rustplaats. De begrafenisondernemer hoorde mijn verhaal aan en haalde zijn schouders op. "Dan kijken we toch even?"
De dode Alberts log op een rijdende brancard, keurig onder een laken.
De doodgraver sloeg het een stukje weg. Het eerste wat ik zag, was die knol van een polshorloge. Daarna zag ik het gezicht van Jef Alberts. Op het brancard lag de magere engerd. Het was hem! Het was hemzelf!
Nee, een tweelingbroer was er niet, dat wist de doodgraver absoluut zeker. Iets over een horloge kon hij wel vertellen. De weduwe was het kwijt. Nergens te vinden. En dat terwijl ze haar man beloofd had hem met het horloge te laten begraven.
Een dooie beweegt niet. Die gaat niet naar huis om zijn horloge te halen. Dat kan niet... dat mag niet!

Dijkwachter, zeiden op het arbeidsbureau. Met een 'd'. Ik zweer het.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 12:28

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 12:28

Hoofdstuk 2

Ik was naar het arbeidsbureau geweest. Ze hadden er tientallen banen, maar niet voor iemand die al een baan had.
"Bevalt de lijkwachter baan u niet?" vroeg de dame aan de balie. Ze glimlachte er vriendelijk bij, maar aan haar ogen zag ik dat ik niet mocht zeuren. Ik deed het toch.
"U had me een baan als dijkwachter beloofd," zeurde ik. Met een 'd', niet met een 'l'."
"Ach," glimlachte ze streng, "lijken breken gelukkig nooit door. Een hele geruststelling, vind u niet?"
Toen ik verder zeurde dat ik van de natuur hield, zei ze afgemeten dat de natuur ook dood ging.

Met de pest in mijn lijf zat ik die nacht aan het bureau in de hal van de lijkenkelder. De liftdeur tegenover me was al sinds tien uur niet meer open gegaan. Je hebt van die avonden dat er zelfs in een ziekenhuis niemand dood gaat. Toen ik net in de lijkenkelder werkte, was ik blij als er een verpleger met de lift naar beneden kwam om een zojuist overleden patiënt in de ijskast te zetten. Om maar eens een flauw grapje te maken: de dood bracht voor mij een beetje leven.

De laatste weken was ik blij dat het boven rustig was. De verplegers voelden zich nooit op hun gemak in de kelder. Die konden niet uit hun hoofd zetten dat er achter de klapdeuren grote ijskasten met laden vol dode mensen lagen. Bovendien had ik de laatste tijd een bezoeker die veel interessanter was: de man met de fles wijn. Snap je dat ik liever geen mensen van boven op bezoek kreeg? Drinken onder het werk is verboden, dus al die verplegers zouden een glaasje willen meedrinken en daarna hun collega's vertellen dat het beneden gezellig was. Voor je het wist moest je zo'n fles dan met tien man of meer delen. De krant had ik inmiddels al drie keer uit. Ik keek op mijn horloge. Het was iets voor enen, Ludo kon elk moment komen.

Ludo. Ik wist helemaal niet of hij zo heette, maar met zijn zwarte haar en zijn enorme neus, deed hij me denken aan iemand uit zo'n serie die ze elke dag op tv uitzenden. Wonderlijk dat ik hem nooit naar zijn naam had gevraagd. Hij trouwens ook niet naar de mijne. Ludo en ik waren... nou ja, we begrepen elkaar gewoon. En dat vind je niet veel tegenwoordig. Er werkten honderden mensen in het ziekenhuis, maar alleen met Ludo had ik echt iets gezelligs.

Om iets over enen, later dan anders, hoorde ik de klapdeuren achter me open gaan. Ludo verscheen met een brede grijns om zijn dunne lippen en een fikse wijnfles in zijn hand. Hij zag een tikje bleek en zijn stappen waren onvast, alsof hij al in zijn eentje had zitten drinken.
Ik wist niet waarom, maar sinds de nacht dat hij opeens in het halletje van de kelder stond, had ik het idee dat hij als schoonmaker werkte. Waarschijnlijk dacht ik dat omdat het niet anders kon; behalve de schoonmakers gingen alleen de doden door de klapdeur naar binnen om koel gehouden te worden en naar buiten om een plekje op de begraafplaats te krijgen.
Ludo ging op de rand van mijn bureau zitten en veegde de krant opzij.
"Nachtdienst?" vroeg ik, zoals altijd.
"Zoals altijd," antwoordde hij. Hij zag er inderdaad uit alsof hij al een leven lang in de nachtdienst zat: bleek en dodelijk vermoeid.
Ik trok de onderste la van mijn bureau open en pakte de twee glazen die daar altijd omgespoeld klaar stonden.
Ludo trok de kurk van de fles en schonk de glazen vol.
"In je eentje drinken is niks," zei hij. "Van harte."
"Van harte," proostte ik terug.
De wijn was koud, zoals altijd. Rode wijn hoor je op kamertemperatuur te drinken, maar de flessen waar Ludo mee aankwam waren altijd koud. Ik had een tijdje geleden bedacht waarom: omdat Ludo ze in een van de lege laden van de lijkenkoelkast verborg. Daarom kwam hij ook nooit met de lift naar beneden. Hij nam de achteringang, viste de gekoelde wijn uit een la en kwam bij mij drinken.
Ludo dronk alsof hij een week in de woestijn had gewandeld. Ik nam kleine slokken.

Ludo's gezelschap vond ik leuk, het idee dat er wijn was ook, maar de wijn zelf... nee. Hij was me altijd iets te dik en te gronderig. Er is een wijnmerk dat Stierenbloed heet en daar deed Ludo's wijn me aan denken. Dat was weer een voordeel van koude wijn: je proefde hem minder. Neem maar eens een slok niet gekoelde cola. Dan proef je de smaak pas goed en weet je meteen waarom je die troep zo koud mogelijk, liefst nog met ijs, moet drinken.

"Nog vakantieplannen?" vroeg ik. De vorige keer had Ludo me verteld dat hij wel eens de richting van Duitsland op wilde. Zelf had ik plannen voor een Oud-Hollandse dijkentocht. Ludo dronk zijn glas leeg en ik nam een nipje dat ik door mijn mond liet gaan, terwijl hij vertelde over zijn plannen voor een avonturentocht door berggebied.
De wijn had deze avond iets zoets, hij smaakte een beetje naar medicijnen. Ik vond hem wel lekker moet ik zeggen, alsof ik aan Ludo's smaak begon te wennen.
Terwijl Ludo enthousiast over oude kastelen op woeste berghellingen vertelde, klonk het gezoem van de lift en gleden de deuren open. Er verscheen een verpleger met een brancard. Hij stond al in de hal voordat ik mijn wijnglas in de bureaula kon laten vallen. Ludo was nog sneller dan de verpleger. Hij was in een oogwenk verdwenen. Hij was zo snel, dat ik de deuren niet eens hoorde klapperen. De verpleger had Ludo blijkbaar niet eens gezien. Hij zag mij, zag de twee glazen, keek naar de brancard waar iemand op lag die nooit meer ergens bezwaar tegen zou maken en zei: "Leuk dat je op me hebt gerekend. Een rood wijntje gaat er wel in."
Ik keek hem verbaasd aan. Dacht hij echt dat ik twee glazen had ingeschonken en daar braaf zat te wachten tot er iemand op visite kwam? Had hij Ludo niet gezien?

De verpleger pakte Ludo's glas, nam een slok en verstijfde zowat. Zijn gezicht kreeg een uitdrukking van walging.
"Gatverdamme!"
"Ja," zei ik, "ik ben ook niet dol op Stierenbloed."
"Stierenbloed? Stierenbloed?" Hij begon hoog en vreemd te lachen, gaf daarna over op mijn bureau en viel flauw.
Het was dus geen Stierenbloed. Het was niet eens wijn, wat er in de glazen zat. Het was waarschijnlijk nooit wijn geweest, waar Ludo mee aankwam. Mensenbloed was het, gekoeld op een graad of zes. Dezelfde temperatuur als in de ijskasten waar de dode patiënten bewaard worden.
Een achteruitgang bleek de kelder ook niet te hebben. Ze hebben nog naar Ludo gezocht. Ze hebben gekeken of hij misschien door een raampje binnenkwam, maar nergens een Ludo te bekennen. Het enige wat ze vonden was een vleermuis die een luchtkoker als slaapplaats had uitgekozen.
Maar bloed was het. En ik weet nu ook waarom mijn glas zo naar medicijnen smaakte. Een van de patiënten in de ijskast was vakkundig leeggetapt.

Ludo heb ik sinds die nacht niet meer gezien. En omdat ik dus geen wijn had gedronken tijdens werkuren, konden ze me ook niet ontslaan.
En ik weet het niet, maar als ik terugdenk aan mijn gesprekken met Ludo, heb ik steeds het gevoel dat ik nu pas iets zie dat me veel eerder had kunnen opvallen. Ludo had merkwaardig puntige tanden.

Dijkwachter, dat had ik willen worden. Dijkwachter, met een 'd'.

**Geplaatst**: 03-09-08 12:31

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 12:31

Hey wat grappig, dit verhaal heeft jaren terug in de griezelkrant gestaan Haha!

wat een leuk idee van je, leuk uitgewerkt ook

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 12:32

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 12:32

MarcoBorsato schreef:
Hey wat grappig, dit verhaal heeft jaren terug in de griezelkrant gestaan wat een leuk idee van je, leuk uitgewerkt ook

Dat kan! Ik heb het op een oude site gevonden, maar ik vond het zonde, dat het maar tot hoofdstuk 5 ging.

Dus zal ik doorgaan met posten?

**Geplaatst**: 03-09-08 12:45

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 12:45

Ja doe maar Haha!

Leuk tot nu toe, en verder heb ik geen tips eigenlijk... geen echte fouten enzo.

**Geplaatst**: 03-09-08 12:49

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 12:49

Dit is niet je eigen verhaal dus? Volgens mij mag dat namelijk niet hier, alleen eigen werk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 13:03

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 13:03

Maartje_M schreef:
Dit is niet je eigen verhaal dus? Volgens mij mag dat namelijk niet hier, alleen eigen werk.

zoals ik al neerzette, is dit verhaal HERschreven in MIJN eigen stijl, de hoofdstukken die volgen NA 5 heb IKZELF geschreven, omdat dit orginele verhaal wat ik HERschreven heb niet verder dan 5 ging.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 13:04

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 13:04

Hoofdstuk 3

Het was zomer. Een echte zomer met blauwe luchten boven de weilanden, de rivieren en de dijken. Zelfs de treurwilgen stonden er vrolijk bij. Het was zo'n zomer om mijmerend over een dijk te slenteren. Ik slenterde niet over een dijk. Ik zat binnen. In de lijkenkelder van het ziekenhuis. Mijmeren deed ik wel, maar het klonk als kankeren. Overdag sliep ik, omdat ik nog altijd nachtdienst had en in de lijkenkelder merkte je niets van de zomer. Om maar eens een flauw grapje te maken: het warme weer liet de doden volkomen koud.
Op zich was het natuurlijk wel verstandig dat het in de kelder niet te warm werd, want voor je het wist begonnen de overledenen weer helemaal uit zichzelf te bewegen. Toch wil ik dat nog wel eens meemaken.. zon bewegend “dood lijk”. Ik grinnikte luid.

Ik zat achter het bureau in de hal van de lijkenkelder en vroeg me af of ik de krant voor de vierde keer zou gaan lezen. Een licht gezoem kondigde de komst van de lift aan. De deuren tegenover me gleden open en een verpleger rolde een brancard naar buiten waar een erg bobbelig laken op lag. Een dood mens onder een laken ziet er precies zo uit als een levend mens onder een laken, maar wat er op deze brancard lag, leek nog het meest op een verzameling losse onderdelen.
De verpleger zag mijn verbaasde gezicht.
"Losse onderdelen," zei hij. "Deze dame is gevonden in een container, ik geloof dat er nogal wat stukjes missen."
Ik bibberde en sloeg het gastenboek open, waar ik in noteerde wie er de ijskast in ging en wie eruit werd gehaald voor zijn begrafenis.

"Jessica Harmsen," zei de verpleger. "'t Was geloof ik wel een lekker ding. Een mooie meid."
"En nu is het een dooie meid," zei ik. De verpleger glimlachte beleefd om mijn flauwe grapje.
"Een lekker stuk," vulde hij aan, "lekker..stuk." grinnikte hij luguber om zijn eigen humor.
Hij rolde de brancard door de klapdeuren naar de koelcellen. Toen hij terugkwam, keek hij me aan alsof hij iets van me nodig had.
"Moet je horen," zei hij. "Morgen hebben we een personeelsbarbecue..."
"Overdag, zeker?" vroeg ik.
"Ja," zei hij, "maar jij mag natuurlijk ook komen."
Het was niet eerlijk. Het hele personeel kon in de tijd van de baas gaan barbecueën en ik moest er een dag slapen voor opofferen.
"Maar eh," zei de verpleger, "we hebben een hele berg vlees en die kunnen we niet kwijt. Heb jij een lege la waar we het een nachtje kunnen bewaren?"
Ik bladerde door het gastenboek. Er waren vier koelcellen leeg. "Plek genoeg voor een stapel karbonaadjes, worstjes en hamburgers.
Het werd nog redelijk druk die nacht. Behalve een eindeloze hoeveelheid barbecuevlees werden er ook nog drie dooien naar beneden gebracht en in de koelcel gelegd.

De volgende avond was ik al om half elf op mijn werk. Een uur te vroeg, maar ik wilde het staartje van de barbecue nog meemaken. Het was reuze sfeervol in de tuin van het ziekenhuis. De barbecues gloeiden in de nacht, kaarsen brandden en het verplegend personeel zat aan lange houten tafels te kluiven aan geroosterd vlees. Het rook bijzonder aangenaam naar salades, pittig gekruid vlees en sauzen.
Hoewel ik niet zo'n vleeseter ben, at ik een flink stuk van iets wat waarschijnlijk lever was(?). Waarschijnlijk, want ik had de vorige avond geen lever naar binnen zien komen. Het vlees was zo lekker dat het niet eens een sausje nodig had.

Toen ik om half twaalf naar binnen wilde omdat mijn dienst begon, werd ik aan mijn haar getrokken met de vraag of ik nog een schaal vlees in de lift wilde zetten. Ik moest toch naar beneden en ik wist als geen ander waar ik wezen moest, dus het was een kleine moeite.
Omdat ik de luiste niet ben, nam ik een lege schaal mee naar mijn kelder en liep door de klapdeuren naar de koelcellen. Er heerste hier een heel ander sfeertje dan boven. Het roestvrij staal van
de deuren glansde koud in het neonlicht. Het rook er naar ontsmettingsmiddel en het was - flauw grapje – een dooie boel. De gezelligheid viel onmiddellijk van me af. Ik deed de deur van de laden 23 tot 28 open en trok la 24 naar buiten. Die was leeg(?) Net als la 25 en 26(?) In de onderste lade vond ik nog een stapeltje hamburgers en een stuk of wat worstjes. Het was zo'n beetje gedaan met het eten.

In het halletje waar mijn bureau staat, zette ik de schaal in de lift, drukte op de knop 'op' en ging op mijn stoel zitten.
Ik had het hoofdartikel op de voorpagina nog niet eens uit, toen me iets te binnen schoot. Ik pakte het gastenboek. Jessica Harmsen stond genoteerd voor la 24. De dagploeg had haar niet uitgeschreven, dus zij - of haar onderdelen - moest er nog steeds zijn. Ik hoefde niet terug te lopen naar de koelcel om zeker te weten dat er een foutje was gemaakt. La 24 was leeg. Ik had het zelf gezien. Helemaal leeg, was hij.
'Een lekker ding,' had de verpleger die haar bracht nog gezegd. Ik kreeg het erg, erg koud en op de een of andere manier wist ik zeker dat er geen lever was ingekocht voor het barbecuefeest. Plotseling voelde ik mij toch wel erg misselijk worden met deze gedachte.. Zou het een onderdeel van “Het lekkere ding” zijn geweest? Of zie ik spoken..(dat zou er ook nog eens bij moeten komen)

Ik wil dijkwachter worden. Met een 'd'. En wel heel snel !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 13:04

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 13:04

Hoofdstuk 4

Wat doe je als je midden in de nacht honger krijgt? “Normale” mensen slapen 's nachts en jagen hun honger weg met een droom over een kippenpoot of een kroket. Andere fatsoenlijke mensen die 's nachts werken, gaan naar de bedrijfskantine om iets eetbaars te kopen. Ik, als lijkwachter in het ziekenhuis, kon geen kant op. Ik werd geacht de hele nacht op de lijken in de koelcel te passen. De verplegers in het ziekenhuis konden naar de kantine om iets heel smerigs uit een automaat te halen, iets wat ze soep noemden, en waar je een half uur later snel van naar de EHBO-afdeling moest om je maag leeg te laten pompen. Ik mocht honger lijden. De verplegers konden de hele nacht lekker kaarten of studeren voor een echt vak, maar ik had alleen de krant.

Toen ik mijn krant om half een voor de zes-honderd-zessen-zestichste keer gelezen had, voelde ik een honger opkomen die even later gillend door mijn lijf gierde. Ik moest iets te eten hebben. Het hoefde niet lekker te zijn, als het maar veel was. En dan liefst veel in de vorm van kroketten.
Ik keek in het gastenboek, waarin ik bijhoud wie er de koelcel in gaat en wie eruit wordt gehaald voor zijn begrafenis. De hele nacht was er nog niemand in- of uitgekomen. Een saaie nacht dus. De doden zouden me vast niet missen, als ik even wegging om kroketten te kopen in de snackbar aan de overkant van de straat.
Ik nam de lift naar boven, groette de nachtportier alsof ik eigenlijk niet naar buiten ging, en liep het ziekenhuis uit.

Snackbar Diablo lag recht tegenover de ingang van het ziekenhuis. Het was er uitgestorven. Doodstil. Je vroeg je af waarom die tent 's nachts open was.
Het was niet zozeer uitgestorven in de snackbar als wel akelig stil.
De frietenbakker was lang, broodmager en hij droeg een pruik. Ik wist zeker dat het een pruik was en hij had ook nog eens twee enorme bobbels op zijn voorhoofd. In het kille neonlicht glansden zijn ogen geel.

"Drie kroketten voor de meeneem," zei ik, niet op mijn gemak. Om de frietbaas niet te hoeven zien, keek ik de snackbar rond. Het opvallendste was een enorme gokkast in de hoek van de tent. Gokken vond ik iets voor nerds, maar deze kast had iets. Hij had zo veel, dat ik er twee tellen later voor stond.
Over de glazen voorkant flitsten lampjes, er rolde licht van links naar rechts en de naam van de kast lichtte op als onweer. BET YOUR LIFE IF YOU DARE!
Links op het glas liep een barometertje vol en weer leeg. 'Eternal youth' stond er bovenaan de barometer en onderin 'Lost soul'. Eeuwige jeugd en verloren ziel. Ja ja. Ze verzonnen wat, tegenwoordig. En toch... die kast deed iets met me, alsof hij me zachtjes riep als een schattig piepende puppy. Toen ik mijn hand erop legde, begon er een meter te ratelen en verscheen er in rode cijfers 75 achter het glas.
Vijfenzeventig punten? Nu al? Dat was snel. Ik tastte naar een euro om de kast toch maar even - één euro en meer niet - te proberen.
"Zijn mijn punten," zei een stem achter me. Ik keek om en zag de merkwaardigste bejaarde die ik ooit had gezien.
Hij had touwig grijs haar, dat in bossen uit zijn hoofd was gevallen(zoals playdough klei ofzo). Zijn huid hing als een papieren zak om hem heen. Hij droeg kleren die je bij een skater zou verwachten, niet bij een oude man. Maar zijn ogen, die waren het merkwaardigst. Het waren niet de ogen van een opa, maar die van een jongen van achttien.
Met die ogen keek hij me zo venijnig aan, dat ik onmiddellijk een stap opzij deed en zei: "Sorry, wist ik niet."
De oude man snoof verachtelijk, liep om me heen naar de kast en drukte op een knop. Plaatjes van aardbeien, kersen en meloenen begonnen te rollen.
De barometer door omhoog naar halverwege de 'eeuwige jeugd' en ik zag 95 verschijnen.
De oude man wierp me nog een venijnige blik toe. Ik liep terug naar de toonbank.
Ja ja, dacht ik. Je gokt met je leven.
"Ja ja," zei de snackbaas, "Meneer Harmsen is fanatiek. Mosterd bij de kroketjes?"
"Graag."
Ik kon mijn ogen niet van de gokkast en de bejaarde Harmsen afhouden. De letters bleven maar licht bliksemen, ik zag de barometer op en neer gaan en de punten verschijnen. Nooit meer dan 666, trouwens.
"Servetje erbij?"
Terwijl ik me omdraaide om 'ja' te zeggen, begon de kast te gillen als een sirene. Ik draaide me met een ruk om en kreeg een tweede schrik. De oude man stond niet meer achter de kast, In zijn plaats stond een skater. Een knul van een jaar of achttien met dik, touwig haar en een woeste blik in zijn ogen. Waar was die oude man zo snel gebleven? Waar was die knul zo snel vandaan gekomen?
Ik bedacht een heel logische verklaring. De oude man speelde met zijn kleinzoon. Tuurlijk. Opa wilde jong blijven en droeg dezelfde kleren als zijn kleinkind.
De skater grijnsde woest naar de snackbaas.
"Wie kan hier niet winne?" schreeuwde hij. "Ha! Alweer achttien. Nu nog eeuwige jeugd."
De snackbaas grijnsde en het leek of de bobbels op zijn voorhoofd zijn pruik omhoog tilden. "Doorzetten, Harmsen."
"Nou en of!"
Ik wilde iets zeggen, of vragen, maar wist niet wat. Ik wilde eigenlijk heel snel weg.
"Ze denken dat ze winnen," zei de snackbaas, "maar ze verliezen altijd." Hij viste de kroketten uit het vet en deed ze in een zakje.

Toen ik weer achter mijn bureau in de lijkenkelder zat, had ik geen honger meer. Ik liet de kroketten in hun zakje liggen. Vreemd genoeg werden ze maar niet koud. De rook bleef eraf komen.

De lift kwam twee uur later zoemend naar beneden. Een verpleger rolde een brancard en een voorgoed uitgeleefd mens erop de kelder in.
"Hey! kroketjes."
"Neem," zei ik, terwijl ik het gastenboek pakte. "Wie mag ik inschrijven?"
De verpleger propte een kroket naar binnen. "Govert Harmsen, schijnt ie te heten. Ze hebben hem voor de snackbar gevonden. Hartstikke dood. Nou ja, hij was ook al stokoud."
"Harmsen?" vroeg ik, ademloos. "De ouwe of de jonge?"
De verpleger sloeg het laken weg. Op de brancard lag de man van de gokkast. Een uitgemergeld, verschrompeld lijk, dat minstens vijfhonderd leek.
Of zeshonderd-zesen-zestig, dacht ik. Het was onmogelijk. Dit was de man die ik in de snackbar had gezien, maar dan honderden jaren ouder.
"Zullen ze blij mee zijn, bij de snackbar," zei ik, om maar iets te zeggen.
"Hoezo?" vroeg de verpleger. "'De Diabolo' is al jaren dicht."
"De Diabolo?" vroeg ik stom. "Die tent heet toch Diablo? En hoezo, dicht?"
"Man, dat weet toch iedereen? Er werd gezegd dat je daar om je ziel kon gokken met de duivel." De verpleger grijnsde. "Het is een idioot verhaal, maar de mensen geloofden het, dus er kwam nooit meer iemand. Daarom is die tent dicht."

Hij sloeg het laken terug. "Welke la is leeg?"
"Achttien," zei ik afwezig.
Nou geloof ik niet in de duivel, maar toen het zonlicht door de smalle kelderraampjes scheen, veranderden de twee kroketten die over waren in een zwerm kevertjes. En die Harmsen heb ik gezien terwijl-ie stokoud was omdat hij verloor aan die gokkast. En toen hij weer achttien werd omdat hij aan het winnen was.
Uiteindelijk heeft-ie verloren. Precies zoals de snackbaas zei. De snackbaas met een pruik op en twee bobbels op zijn voorhoofd. Of bobbels, zeg maar rustig hoorntjes. En met gele ogen. Ik zou er iets om durven verwedden dat hij ook nog een bokkenpoot had. Hoewel, verwedden? Ik kijk wel uit.

Ik had dijkwachter moeten worden.

Hierna volgen mijn EIGEN GESCHREVEN hoofdstukken!!

**Geplaatst**: 03-09-08 13:08

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 13:08

euuhm volgens mij klopt dit niet helemaal .......

Citaat:
Die middag zegde ik mijn uitkering op.

Alinea 1 hoofdstuk 1. ik ga nu weer ff verder lezen Clown

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 13:15

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 13:15

whitje schreef:
euuhm volgens mij klopt dit niet helemaal .......
Citaat:
Die middag zegde ik mijn uitkering op.

Alinea 1 hoofdstuk 1. ik ga nu weer ff verder lezen

Haha volgens mij was het zei, niet ? (in me onderschrift staat al dat ik dyslectie heb, dit is dus een hele opgaaf voor me)

**Geplaatst**: 03-09-08 13:30

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 13:30

inderdaad zei, er staat ook ergens in je verhaal log in plaats van lag heb ik het idee, verder vind ik het verhaal wel grappig heb normaal nooit zo´n zin om verhalen te lezen maar wilde nu wel weten steeds hoe het afliep en wat er weer zou gaan gebeuren dus ben benieuwd naar het vervolg ik zal nog even opzoeken waar ik dat log tegenkwam

edit: sorry kan het niet meer vinden. Maar was gewoon een typfoutje.

**Geplaatst**: 03-09-08 13:34

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 13:34

Ik ben benieuwd naar jouw eigen stukken Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 13:35

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 13:35

whitje schreef:
inderdaad zei, er staat ook ergens in je verhaal log in plaats van lag heb ik het idee, verder vind ik het verhaal wel grappig heb normaal nooit zo´n zin om verhalen te lezen maar wilde nu wel weten steeds hoe het afliep en wat er weer zou gaan gebeuren dus ben benieuwd naar het vervolg ik zal nog even opzoeken waar ik dat log tegenkwam

Okee gaaf, ik zal de rest zover ook posten Lachen

ben nu tot hoofdstuk 7

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 13:40

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 13:40

mooney schreef:
Ik ben benieuwd naar jouw eigen stukken

hahaha!@ oke komen ze

Hoofdstuk 5

Dijkwachter. Dat had ik willen worden. Met een 'd'. Een rustgevend baantje in de vrijde natuur. Opletten of de rivier niet te hoog staat en of er nergens gaatjes in de dijk zijn, waar schooljongetjes hun vinger in steken.
Dijkwachter dus. Maar het werd lijkwachter in de onderste kelders van het Witte Vrouwen-ziekenhuis. En zoals het er nu uitziet zal ik nooit meer dijkwachter worden. Ik ben gedoemd voor eeuwig onder de grond te blijven. Niet omdat ik van gedachten ben veranderd, maar omdat er voor mij niets anders op zit.

Het begon met een verzakking achter in de kelder, waar de ijskasten met overleden patiënten staan.
Een foutje in de funderingen, werd er gezegd. Het ziekenhuis was op een niet al te stevige ondergrond gebouwd. Op de een of andere manier waren de heipalen te kort, of het waren er te weinig, maar het kwam erop neer dat de kelder een centimeter of vijf verzakt was. Zoiets levert scheuren in de muren op. Scheuren van meer dan vijf centimeter.
Het zou even duren voordat er iets aan de muren gedaan kon worden en tot die tijd logeerden de dooie patiënten in een bijgebouw. In ons ziekenhuis kwam je nog eens ergens als je dood was.
De lift naar de onderste kelder werd afgesloten omdat hij vijf centimeter boven de keldervloer bleef hangen. De ijskasten werden in de ontdooistand gezet.
Ik had voorlopig niets meer in de kelder te zoeken en ik had er ook niet heen moeten gaan, gisteravond. Zeker niet toen ik het gerucht hoorde dat er 's avonds lawaai uit de kelder kwam.
Waarom moest ik zo nodig mijn gastenboek uit mijn bureaulade halen? Ik had ook in een schriftje kunnen opschrijven welke dooien er de ijskast ingingen en welke er uit werden gehaald voor hun begrafenis.
Maar ik ging het officiele gastenboek halen. Misschien wel om te bewijzen dat ik niet bang was voor nachtelijke geluiden.
De lift bleef zoemend vijf centimeter boven de vloer hangen. De deuren gingen als veiligheidsmaatregel niet automatisch open, ik moest de speciale sleutel gebruiken.
Ik sprong de kelder in, waar mijn bureau stond. Een beetje scheef, een beetje stoffig.
Het was maar vijf passen naar de lade met het gastenboek, maar bij iedere stap kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik niet alleen was. Er hing een aanwezigheid in de kelder. Een onzichtbare.
Als je nacht in, nacht uit op een ijskast vol dooie mensen past, ontwikkel je een zesde zintuig. Een gevoel voor dood en leven zeg maar.
De aanwezigheid die ik voelde, was niet levend, maar dood was hij ook niet. De haartjes in mijn nek gingen ervan overeind staan.
Ik graaide het gastenboek uit de bureaula en wilde terug naar de lift, maar ik ging niet. Ik draaide me om naar de klapdeuren die naar de ruimte met de koelkasten leidt. Ik draaide me om, omdat ik geluid hoorde. Er liep iemand in de kelder.
Het was geen dapperheid die me naar de klapdeuren bracht, en erdoorheen. Ik werd naar de koelcel getrokken.
De noodverlichting brandde boven de glimmende ijskasten met hun diepe lades. Zwakke oranje lampjes die weerkaatsten in het glanzende metaal van de deuren. Ik schrok bijna van mijn eigen spiegelbeeld.
Waar ik echt van schrok, was de scheur in de keldermuur. Die was niet vijf centimeter breed en ook geen tien, hij was zo breed als een smalle gang. Inktzwart en eindeloos diep, alsof het een gang naar het hart van de aarde was, of misschien naar nog wel verder - de poort van de hel.
Roerloos keek ik naar dat zwarte gat, tot mijn ogen nog iets anders zagen. Een van de ijskasten was verzakt. De deur hing op een kier en door die kier zag ik... een lijk. Een dode vrouw in een wit gewaad.
Ze hadden iemand laten liggen! De sukkels! Een lijk achterlaten in een ijskast die niet meer vroor. Was die scheur daarom zo breed? Was het kruipende ongedierte de kelder binnen gedrongen?
Het was hoog tijd om naar boven te gaan en iemand ongenadig op zijn donder te geven. Ik deed een stap naar achteren. Een stap naar achteren die overging in achteruit deinzen, toen ik beweging in het lijk zag komen. Beweging in de benen, in de armen.
Het achteruit deinzen werd verstijving toen de vrouw overeind kwam. Zij had verstijfd moeten zijn, maar ik was het.
Ze gleed als een flard spierwitte rook van de lade, glipte door de kier in de scheef hangende deur en kwam naar me toe.
Een idiote gedachte schoot door mijn hoofd. Ze hadden geen lijk laten liggen, maar een schijndode. Een schijndode die wakker was geworden toen de koelkasten ophielden met koelen.
Een idiote gedachte was het, maar de enige logische die me te binnen wilde schieten.
"Mevrouw!" bracht ik uit. "Wat doet u hier nog? Er is hier niemand meer."
De vrouw glimlachte naar me. "Nee," zei ze, met een stem die zo zoet was dat ik hem bijna kon ruiken. "Nee, niemand meer. Wat ben ik blij dat je gekomen bent."
Dat ze blij was, begreep ik wel.
"Wie bent u?" vroeg ik, terwijl ik mijn gastenboek doorbladerde. "Bent u eh... Roos Alberts, klopt dat?"
Ze schudde lieftallig haar hoofd.
"Nee," zei ze. "Ik wacht al zo lang op iemand. zó lang. Maar niemand vond me op mijn plek onder de grond. Tot de muur open ging."
"Dus u bent niet Roos Alberts?" vroeg ik stom.
"Nee," zei ze en ze was nu zo dichtbij dat ik het gevoel had dat ze overal om me heen was. "Nee, ik ben een witte vrouw."

Het Witte Vrouwen-ziekenhuis heet het ziekenhuis waar ik lijkwachter ben. Altijd gedacht dat ze verpleegsters bedoelden met 'witte vrouwen'. Of nonnen. Maar de naam had te maken met de echte Witte Vrouwen. Vrouwen die vroeger op dit landgoed woonde, en vele moorden hadden gepleegd en vele verdwijningen op hun naam hadden. Maar hoe wist ik dat? Niemand had mij dat ooit verteld..
Het laatste wat ik me herinner was de witte vrouw die als een witte wolk om me heen hing.

Toen ze me vonden, bibberend tegen de gescheurde muur van de lijkenkelder, hebben ze me een paar dagen met ziekteverlof gestuurd.
Sindsdien droom ik van “de tijd van de Witte vrouwen”, En wat ze deden in hun tijd..
Ik denk niet dat ik terug kan naar het ziekenhuis. Ik denk dat ik niet eens meer naar het arbeidsbureau kan om mijn baan op te zeggen.

Wat er met me gebeurd is op die plek weet ik niet.

Gisteren kon ik dwars door mezelf heenkijken, toen ik voor de spiegel stond. Vandaag was mijn spiegelbeeld niet meer dan een vage mistige flard.
Mij zullen ze niet meer terugvinden. Alleen dit nachtboek zal achterblijven. Als ik naar mijn schrijvende hand kijk, zie ik alleen de pen, die uit zichzelf lijkt te bewegen. Ik ben al bijna weg.

Dijkwachter, dat was mijn droombaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 13:41

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 13:41

Hoofdstuk 6

Ik was verdoemd, Verdoemd tot het verblijven op 1 plek.. de gerestaureerde lijkenkelder..
Een week na mijn mysterieuze “verdwijning” hadden ze iemand anders aangenomen, om mijn plek in te nemen. Het was een vrouw dit keer, waarschijnlijk omdat er nu al 2 mannen verdwenen zijn dachten ze dat een vrouw het beter aan zou kunnen ofzo.

Ik hoorde haar zeggen dat ze Karin heette, toen ik haar voor het eerst zag wist ik dat ze ook had verwacht om dijkwachter met een D te worden, dat uitzendbureau hadden ze moeten sluiten!

Karin was een slanke vrouw, met rode golvende haren, donkerbruine ogen en een matte witte huid, Ook had ze altijd een brilletje op als ze aan het lezen was. Ze leek niet bang te zijn voor de doden bijna gefascineerd zelfs. Als er een lijk gebracht werd was ze er als de kippen bij en wou zoveel mogelijk achtergrond informatie met hoe diegene gestorven was waarom en wanneer, Ook leek ze een soort 6de zintuig te hebben voor “dingen” op de een of andere manier leek het alsof ze wist dat ik hier was, alsof ze me zag of hoorde, of “voelde”.

Op een koude winternacht wist ik het zeker, ze wist dat ik hier was, ze probeerde te communiceren met mij!
“Is hier iemand?” vroeg Karin zelfverzekerd. “Ik weet dat je hier bent hoor!” riep ze verbouwereerd.
Ik vroeg mij af hoe ik contact kon maken, dit had ik nog nooit gedaan tot nu toe heb ik alleen maar alles kunnen zien en horen. Zou er een manier zijn om contact te zoeken met haar?
“Och laat maar, ik denk dat je er nog niet klaar voor bent” mompelde Karin teleurgesteld.

Teleurgesteld slenterde Karin een beetje door haar kantoortje, richting de vrieskelder en weer terug, duidelijk verveelde ze zichzelf en besloot daarna maar het “lijkenboek” waar ik een kleine 2 weken geleden nog een poging had gedaan iets op te schrijven over de koeldeur van “de Witte vrouw”.
Rustig bladerde ze het door, ze vond het ook helemaal niet vreemd dat deur 24 in rook op was gegaan, de in stukken gereten vrouw, Uiteindelijk kwam ze bij de laatste bladzijde en zag dat er abrupt gestopt was met schrijven.
“Vriescel 66 de Witte Vro…hé ! ik mis een stukje” riep Karin verbaasd. “Hmm waarom heeft mijn voorganger de naam niet afgeschreven?” vroeg ze zichzelf teleurgesteld af.

Ik keek over haar schouder mee het boek in en herkende mijn handschrift, het eindigde precies op het stuk waar ik voorgoed “verdween”. Karin scheen te voelen dat ik achter haar stond en draaide zich abrupt om, ze kuchte luid. “Ik weet dat je hier bent” fluisterde ze zachtjes, “Misschien kan je een manier vinden om mij te laten weten wie je bent en wat je hier doet” ging ze verder.
Hoe hard ik het ook probeerde, het lukte mij niet om fysieke contact met haar te maken, en gaf het daarna maar op.

“PINGGG” De vernieuwde glanzende liftdeuren opende en er kwam een brancard naar binnen rollen met een witte laken erover, daarachter een verpleger die het ding voort duwde.
“Zo” grijnsde hij breed naar Karin, “Je eerste dooie” voegde hij er aan toe. Karen trok het laken opzij en zag een man rond de 22 jaar, zijn halve gezicht weg, alsof het afgekauwd was door iets. Karin haalde haar neus op en pakte het lijken-boek bladerde er in en zei vervolgens “volgens mij heb ik helemaal niets vrij!” Verbaasd liep ze met de Verpleger mee naar de “Vriesafdeling” en opende een paar laden die inderdaad vol lagen. Als laatste kwam ze bij koelvak 62 tot en met 66 aan en deed deze open. “Hmm la 66 is ook bezet staat hier, niemand heeft het nog opgehaald” voorzichtig trok Karin de la open en kwam tot verbazing te staan dat de lade toch leeg was. “Nouja doe hem hier dan maar in, ik zal het even wijzigen” zei Karing verbaasd. De verpleger deed wat hij moest doen en Karin liep met het boek in haar handen terug naar haar bureau, streepte door wat ik in mijn laatste minuut geschreven had, “Wat was zijn naam?” riep Karin luid naar de verpleger. Geen gehoor.. “Halloo ?? “ riep Karin nog een keer, nog steeds geen antwoord.
Karin liep geïrriteerd richting de “Lijken-afdeling” en zwaaide de zware deuren sacherijnig open, Tot haar verbazing was de verpleger verdwenen, maar de brancard stond er nog wel. Ze keek verbaasd naar de brancard en de koelcel die nog open stond, ze keek in la 66 en zag dat de dooie man met zijn half weg gegeten gezicht netjes in het vriesvak liggen.
Ze sloot hem en keek om haar heen, haalde haar schouders op en rolde de brancard terug naar de lift.

Had ze dan niet door dat er iets in de luchtkoker van het afzuigsysteem zat? Het was Ludo!(of hoe-die ook heet) Zie je! ik wist wel dat hij niet helemaal normaal was, Ik had gezien hoe hij zijn klauwige armen om de verpleger had gedaan en hem letterlijk die luchtkoker mee in sleurde, gezien de verpleger veel te breed was voor die luchtkoker ging het niet echt zuinig aan toe.
Ik zag hoe nu langzaam het bloed naar beneden sijpelde en het verdween in het putje op de grond. Was er maar een manier om haar aandacht te trekken!

Ik geloof dat Karin óók beter Dijkwachter had kunnen worden, met een D!!

Hoofdstuk 7 blijft even een verassing tot ik 8 heb gemaakt, want per 2 posten is leuker Haha!

**Geplaatst**: 03-09-08 13:48

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 13:48

Ik vind het wel leuk om te lezen en zie het zo voor me! Alleen persoonlijk vind ik dat je beter andere namen had kunnen kiezen dan die uit de serie, omdat zodra je die naam leest het wat minder geloofwaardig wordt en je die mensen uit de serie voor je ziet.
Veel succes en plezier me schrijven! Lachen

**Geplaatst**: 03-09-08 13:50

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 13:50

Heel leuk! Heel vermakelijk!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 13:59

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 13:59

Kev schreef:
Ik vind het wel leuk om te lezen en zie het zo voor me! Alleen persoonlijk vind ik dat je beter andere namen had kunnen kiezen dan die uit de serie, omdat zodra je die naam leest het wat minder geloofwaardig wordt en je die mensen uit de serie voor je ziet.
Veel succes en plezier me schrijven!

dat was mijn bedoeling Tong uitsteken

gezien ik een hekel aan GTST heb heb ik die namen maar zo gelaten hahaha, in de verdere stukken gebruik ik andere namen heur Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 13:59

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 13:59

Vjestagirl schreef:
Heel leuk! Heel vermakelijk!

hihi thanks! ben nu druk bezig met hoofdstuk 8 !

**Geplaatst**: 03-09-08 14:03

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 14:03

Wat een boeiend verhaal, ik blijf het even volgen.
Ook ik raad je aan om langzaam bij die GTST namen vandaan te gaan, zijn erg opvallende namen.

**Geplaatst**: 03-09-08 14:05

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 14:05

wow ook het laatste stuk is erg mooi!! super geschreven!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-08 14:06

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-08 14:06

Evelli schreef:
Wat een boeiend verhaal, ik blijf het even volgen.
Ook ik raad je aan om langzaam bij die GTST namen vandaan te gaan, zijn erg opvallende namen.

klopt
komen ook geen namen meer voor van een bekende serie lol

**Geplaatst**: 03-09-08 14:07

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 14:07

Heej Pinky, leuk verhaal! Ik heb al de hoofdstukken in 1 ruk uitgelezen!

**Geplaatst**: 03-09-08 14:24

Re: [Verhaal] Nachtboek van een lijkwachter

Geplaatst: 03-09-08 14:24

geweldig tot nu toe !

Nomineer dit bericht ×