Bokt.nl

Citaat:

Pennyverhaal (maar dan écht gebeurt).

Huilend zit ik in de stal, langs mijn lieve warme verzorgpony. Kelly kijkt me aan, ze snapt niet dat haar verzorgstertje zo raar in dat hoekje zit te stuiptrekken. Ze komt een stapje dichterbij. Ik voel haar warme adem in mijn nek. “Oh meisje, waarom dan toch? Waarom nou juist wij?” Vanochtend was nog zo anders. Alles was nog zo goed. Waarom is het toch zo ineens omgeslagen.
Ik ging vanochtend vrolijk op weg naar mijn verzorgpony. Rijbroek aan, appels en wortels bij me. Ja, dat was alles wat ik nodig had! Zolang ik Kelly maar kon verwennen. Ik had mijn fiets gepakt, en vrolijk zingend was ik onderweg gegaan.
Eenmaal bij Kelly aangekomen, had ik mijn fiets weg gezet en was het woonhuis binnen gegaan. Daar trof ik Thé en Marie aan, veel minder vrolijk dan anders. Wat zou er aan de hand zijn?

Even later liep ik weer naar buiten. Ik was helemaal ontdaan door wat ik gehoord had. En hier zit ik nu, huilend in de stal bij ‘mijn’ Kelly.
“Waarom moeten we toch uit elkaar?” Ja, ik weet wel waarom, maar waarom nou juist nu? Nu het net zo goed ging! Kelly loopt eindelijk mooi ontspannen, met de achterhand er goed onder. En we hebben zon band met elkaar gekregen de afgelopen anderhalf jaar…
“Die stomme fabrieken ook! Ze brengen alleen maar onheil! Waarom willen ze nu juist hier gaan vestigen?”, roep ik uit. Ik sta op, en sla mijn armen om mijn meisje heen. Mijn meisje… Die ik straks moet missen.

Nu twee uur later heb ik een rustige buitenrit achter de rug. “Het zal wel een van mijn laatste zijn”, denk ik verdrietig. Waarom moeten die fabrieken toch ook juist hier gaan vestigen. Waarom moeten ze toch ook uit Nijmegen weg. “The en Marie moeten waarschijnlijk naar een bejaardenhuis, voor hen zal het nog wel veel moeilijker zijn”, denk ik bij mijn eigen. Zij zijn straks niet alleen het paard kwijt, maar ook hun huis. Marie’s ouderlijk huis. Het zal allemaal plat moeten. “Ik mis straks alleen het paard, en er zijn nog genoeg andere paarden, ik moet me niet zo aanstellen!” Denk ik bij mijn eigen. Maar met geen enkel ander paard heb ik ooit zon band gehad als met mijn mooie welsh’je. Er heeft nog eerder een paard zo naar mij gekeken en gehinnikt als Kelly nu doet. Nog nooit heeft een paard mij zo gevolgd en vertrouwt als zij doet.

“Waarom raak ik altijd al mijn dierbaren kwijt? Eerst mijn lieve hondje Kim nu mijn pony…” vraag ik mijn beste vriendin, en naamgenoot van mijn paard. Zij weet het ook niet. We praten nog wat verder over jongens en school, maar ik ben er met mijn hoofd niet echt bij. Een uurtje later, en na een aantal ondoordringbare stiltes, stap ik op. Het is goed geweest, ik ben doodop. Het enige waar ik nu nog naar verlang is mijn trouwe bedje.

Nachts kan ik niet slapen. Hoe moe ik ook ben, ik geraak maar niet in slaap. Ik kan mijn gedachten maar niet afwenden van mijn paard. Een aantal uren later kom ik op een ingenieus plan, ik vraag gewoon aan Thé of ík het paard mag hebben!
Zo dus de volgende dag, zondag vandaag. Weer vroeg op, en op naar mijn paard. Met een nare kriebel in mijn buik, ga ik toch hoopvol op weg naar Thé. Ik verwacht dat hij nee gaat zeggen, maar natuurlijk hoop ik toch op een ja.
Ik zet mijn fiets weg, en loop zenuwachtig twijfelend naar binnen. “Kan ik dit nou wel maken om het zo te vragen?” vraag ik mezelf af. Snel zet ik de twijfels uit mijn hoofd. Als ik nú twijfel durf ik het nooit meer.

Een uurtje later loop ik de deur weer uit. Voor mijn gevoel is het gesprek niks niet goed gegaan. Thé had me maar raar aangekeken toen ik het vroeg. “Maar ja, het is natuurlijk ook raar voor hem. Ik verzorg het paard immers pas anderhalf jaar”. Vandaag ga ik maar niet rijden, ik ben veel te zenuwachtig voor wat Thé als antwoord gaat geven…

Nu een week later, heb ik nog steeds geen antwoord gehad op mijn vraag naar Thé. Ik krijg nu steeds meer het idee dat hij nee gaat zeggen. Even zenuwachtig als elke keer loop ik de woonkamerdeur door. Ik wens Thé en Marie goedendag, en ik kom er rustig bij zitten. Thé begint meteen met een serieus gesprek; “We zijn tot een conclusie gekomen.” “Oh oh, denk ik bij mijn eigen. Nu komt het… Ik mag de pony niet…”denk ik bij mijn eigen. “We willen de pony meegeven aan iemand die van haar houdt, en er alles aan doet om haar goed te onderhouden”. “Zie je wel, denk ik. Ze vinden dat ik niet de juiste persoon ben”. “We denken dat jíj die persoon bent.” “Jij mag de pony straks dus meenemen”. Ik kan me maar net inhouden om ze heel hard om de nek te vliegen. Naar mijn gevoel loop ik helemaal rood aan… Ik had dit niet meer verwacht. Ik had me eigen al helemaal voorbereid op een nee, als antwoord.

Nu inmiddels een paar maanden verder, heb ik werk gevonden! Het geluk lacht me weer toe. Ook al moet ik daar hard voor werken. Een paard kost natuurlijk niet niks; voer, stalling, hoefsmid, het komt allemaal niet aanwaaien! Ook zit ik nog met mijn school. Een zware MBO opleiding. Dit gaat zeker niet makkelijk worden. Maar ik kan het! Want het gaat hier natuurlijk wél over Kelly!

Ook heb ik een stalling plek gevonden. Bij Haske. Een hele aardige vrouw, waar ik heel lang haar shetten heb verzorgd. Ik ben wel erg bang dat Kelly niet in de groep opgenomen gaat worden… Maar volgens mijn vriendin Rianne, die nog steeds voor Haske’s shetten zorgt, gaat dat allemaal goed komen. Dit werkt het grootste deel van mijn zenuwen wel weg.

Het is inmiddels begin Augustus. Voor September zal ik Kelly over moeten zetten. Ik begin steeds meer twijfels te krijgen over mijn nieuwe stalling met haar. Het zal zo anders zijn. Ik zal haar nooit meer zo makkelijk uit de wei kunnen krijgen. Er zal altijd iemand bij moeten zijn, want die shetten zijn wel ontsnapmonsters! En dat zint me totaal niet…
“Ik zou haar veel liever bij Lambert stallen, waar ik stage loop” denk ik bij mijn eigen.

Dát brengt me op een idee. Ik pak mijn telefoon en bel Lambert op. “Zou ik Kelly bij jullie kunnen stallen?” Klinkt het even later uit mijn mond. Na een kort gesprek, wil Lambert er het eerst met zijn vrouw, Els, over hebben. “Niet meer dan logisch”, denk ik bij mijn eigen.
Een aantal dagen later, bel ik Lambert weer op. Ik krijg een goed antwoord, Ik mag Kelly bij hem stallen! Helemaal blij ga ik naar mijn paard.

Een paar dagen laten ga ik op naar Lambert, koeien melken. Mijn stageperiode bij hem is inmiddels al een paar maanden om. Maar ik vind de koeien zo leuk, en ik vind het zo gezellig bij Lambert, Els en William, dat ik terug blijf komen!

In de ochtendpauze stel ik de vraag, die mij al een paar dagen kriebels in mijn buik geeft. “Wat willen jullie als stallings kosten?” Als antwoord krijg ik; “Daar hebben Els en ik het nog niet echt over gehad”. Ze kijken me aan en Els begint te grijnzen. “Kom maar in ruil ervoor hier werken” Zegt ze. Verbaast kijk ik haar aan. “Dus ik hoef niks te betalen?” Vraag ik. “Nee”, Zegt Lambert.

En zo bracht ik mijn paard een week of twee later, naar Lambert toe. Ik kreeg mijn eigen ruimte om al mijn spulletjes neer te leggen. En Kelly kreeg haar eigen wei. En zo had ik meer geluk in mijn leven, dan dat ik ooit had dúrven dromen!