Geplaatst Zijn blik vond de hare.
hij bestudeerde haar rustige ademhaling
haar glimlach, die zachte liefdevolle blik in haar ogen.
hoe graag hij het ook wil, zij is voor hem niet de ware.
Overspel is geen uitweg, het is slechts een vlucht
totdat iemand zijn mond voorbij praat,
iedereen praat, weer een gerucht.
alleen zij wist nergens van.
Hij pakte zachtjes haar hand.
opent zijn mond, doet hem dan weer dicht
hij wil niet wachten, ‘zien waar het schip strand’
hij moet het haar vertellen, het is zijn plicht.
Die ander, is zij dan wel wat zijn hart zoekt?
twijfels, telkens die twijfels
hoe is het zo ver gekomen, geen vooruitgang geboekt.
opent zijn mond, doet hem dan weer dicht.
haar blik is vol aandacht op hem gericht.
die zachte liefdevolle blik, verandert nu
in een pijnlijke blik, ze herkent dit in zijn gezicht
opent haar mond, doet hem dan weer dicht.
Ze kalmeert, en sluit de gedachte uit
wanneer hij zijn liefde voor haar uitspreekt
ze glimlacht, kust hem, een opgeluchte zucht
nu hij de stilte van zijn overspel doorbreekt.
Dit gedicht mag alleen met mijn toestemming gekopieerd worden.
Ik ben er zelf niet zo tevreden over, maar had even de behoefte om te dichten.
Het gedicht gaat niet over mezelf, of iemand uit mijn directe omgeving
Alle opbouwende kritiek is van harte welkom
