Hallo medebokkers!
Ik heb zojuist een kort verhaal geschreven.
Het gaat over een paard dat ik ken.
Ik heb afscheid van hem moeten neem na een zwaar jaar, omdat ik een eigen paard kreeg.
Elke keer weer krijg ik behoorlijke down-momenten omdat ik hem zo mis.
Gisterenavond heb ik een goed gesprek gehad met een vriendin.
Hierdoor heb ik een soort verhaaltje (dus geen gedicht!!) geschreven om mijn gevoel in te uitten.
Ik ben benieuwd naar jullie mening, ik wil weten of het jullie raakt, of het een goed/mooi verhaaltje is.
Het is dus geen gedicht, lees het gewoon normaal!
(Als dit verkeerd staat, sorry! Ik had echt geen idee waar ik dit zou kunnen plaatsen en aangezien het over een paard gaat heb ik het hier gezet.)
Lieve Nabor,
Ik mis je.
Dat weet je.
Je ziet het in mijn ogen.
Je hebt me altijd geholpen.
In de tijd dat ik het echt moeilijk had.
Maar jij had het ook zwaar.
Al je vertrouwen weg.
Maar ook het mijne was ver te zoeken.
We hebben gevochten.
Elke keer opnieuw het verschrikkelijke moment.
Je was boos, maar vooral bang.
Mensen werden boos op jou.
Onwetend wat er aan de hand was.
En nog steeds.
Mensen laten hun angsten voor jou zien.
Je begrijpt het niet.
Waarom bang zijn voor jou?
En je wordt weer boos.
Boos van onbegrip.
Ze moesten eens weten.
Wat jij hebt doorgemaakt.
Ze hebben geen idee.
En elke keer zie ik het weer gebeuren.
Ik wil het ze het liefst vertellen.
Ik wil kwaad op ze worden.
Ze moeten zich eens normaal gedragen.
Niet alleen aan zich zelf denken.
Maar jou proberen te begrijpen.
En dat is moeilijk.
Een dier begrijpen.
Eigenlijk is het net een kind.
Elke keer.
Als ik zie dat iemand het niet begrijpt.
Dat ze jóu niet begrijpen.
Springen de tranen in mij ogen.
Ik zie precies het eerste moment weer voor me.
Ik voor jou stal.
Je was geslagen.
Je wilde niemand in je stal.
En daarom stormde je op me af.
En het volgende moment stond je achterin je stal.
Mij angstig en boos aan te kijken.
En ik stortte in.
Waarom deed je dit?
Wat maakte je zo bang?
Ik herleefde even het moment van een paar weken daarvoor.
De aanval van een hondje.
Wat was er met hem?
Wat is er met jou?
En waarom gebeurd dit zo vlak achter elkaar?
Je bleek te zijn geslagen.
Met veel hulp heb ik samen met jou gevochten.
Je vertrouwen zien terug te winnen.
Ik heb er veel tijd en tranen in gestoken,
Je veel gepoetst en gereden.
En heerlijk op je gegaloppeerd.
En dat alles mis ik.
Maar het meest nog de tranen.
De tranen van geluk, dat het me was gelukt.
En de tranen van de heerlijke momenten van ons in galop.
Die tranen heb ik niet meer.
Ik heb afscheid van je moeten nemen.
De tranen zijn veranderd in tranen van gemis.
Als ik je zie.
Als ik over je praat.
Elke keer weer.
De tranen van gemis.
Laatst bijgewerkt door Fnanne op 15-08-08 08:58, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: [TAG] in titel gezet.