Bokt.nl

Citaat:

Ik laat me meevoeren door de zachte muziek die uit de boksen komt. Avril Lavigne haar zachte stem verteld me hoe ze zich voelt. Met een lied, met zang. Ze kan zingen als ze zich niet goed voelt. Ze kan mooie dingen creëren waar andere mensen zich beter door voelen… Ze heeft de gave om haar slechte gevoel om te zetten in iets wat niet alleen zichzelf, maar ook andere mensen beter doet voelen. Een beetje vrolijker door haar “peptalk” begin ik te schrijven… Te typen eigenlijk. In mijn ogen stonden tranen. Ze zijn opgedroogd op het moment dat ze over mijn wangen rolde. Maar ik voel ze nog steeds op mijn huid. Ken je dat? Wanneer je zachtjes gehuild hebt. In stilte, zonder iemand bij je in de buurt. Krampachtig je best doen om vooral niet te veel geluid te maken. Geen tranen om aandacht maar tranen omdat het pijn doet vanbinnen. Omdat je je niet fijn voelt. Stille tranen die niet uitnodigen tot hulp. Want dat heb je niet nodig… Je hebt enkel stilte nodig. Als er dan niemand in de buurt is, laat je ze gewoon lopen, je gaat verder met wat je bezig was. Leid je gedachten af van dat wat je deed huilen. De sporen die de tranen nalaten geven een trekkerig gevoel. Je kan ze een half uur later nog steeds voelen. Je kan voelen dat je gehuild hebt, dat je geleefd en gevoeld hebt. Dat trekkende gevoel heb ik nu onder mijn oogleden en nog lichtjes op mijn wangen. Alsof de tranen er nog op liggen… Misschien liggen ze er ook nog wel in gedachten. Misschien trek je je er in zekere zin aan op. Je hebt gehuild, dan komt alles toch goed?

Maar soms, soms gaan dingen niet zoals je wil. Of zoals je hoopt. Soms gaan ze helemaal anders… We ervaren dat als verkeerd maar gaat het dan wel werkelijk fout? Dingen zijn toch zoals je ze interpreteert en “anders” hoeft toch niet per definitie “fout” of “slecht” te betekenen? Dat zijn toch geen synoniemen voor elkaar? “Anders” is toch datgene dat ons wegen laat zien. Het gene wat er uit springt, wat we niet begrijpen en wat ons er toe zet om te onderzoeken. Het geen dat er voor zorgt dat we iets willen begrijpen.

Maar “anders” boezemt soms ook angst in. Het laat ons zien wat we niet zijn. In sommige gevallen confronteert het ons uitgerekend met die waarheid die we liefst niet onder ogen wilde zien. Als we in een spiegel kijken en we zien iets dat “anders” is dan raken we innerlijk in paniek. Dan voelen we ons niet goed en misschien worden we zelfs boos. Want “anders” zorgt er voor dat we niet meer weten wat zal volgen. Dat we onze toekomst niet langer kunnen inschatten en dat maakt ons kwetsbaar. Dat kwetsbare is wat ons bang maakt.

Maar wat doe je als je in de spiegel kijkt en “anders” is niet iets waar je meteen de vinger op kan leggen. Het is een blik in je ogen, een houding van je lichaam. Wat als “anders” in houd dat je mogelijkheden niet daar liggen waar jij ze wilde? Wat als “anders” in houd dat je dingen moet opgeven waar je enorm om gaf? Wat als anders betekent dat je een vriendin de kans zou moeten geven om verder te groeien… Zonder jou aan haar zijde? Mag je dan huilen? Mag je dan bang zijn voor wat komen zal? Heb je dan het recht om te vrezen voor die toekomst die zo onzeker is?

Ik probeer mijn aandacht weer op iets te richten… Op… Ja, op iets “anders”. Waarom is “anders” soms slecht en soms goed? Waarom kan het niet of zwart, of wit zijn? Waarom moet het grijs en dus verwarrend zijn? Kunnen dingen niet voor een keer simpel zijn. Gewoon duidelijk. Je bent goed of slecht, je bent zwart of wit. Niet een beetje van beide. Dat is van twee walletjes eten. Dat is niet eerlijk!

Ik zucht even en speel een beetje met het hoekje van een papier dat onder mijn toetsenbord uit komt. Wat als “anders” betekent dat je dromen voor altijd dromen zullen blijven. Of net dat uitgerekend die dromen waarvan je hoopte dat ze dromen bleven, werkelijkheid worden? Wat als “anders” niet alleen slecht maar ook goed brengt. Hoe kan je dan nog oordelen? Hoe kan je dan bepalen of “anders” goed of slecht is. Misschien moet ik het maar met hoofdletter gaan schrijven. Anders… Dan lijkt het een beetje op een naam die men kan geven aan een persoon. Want Anders heeft alle eigenschappen van een mens. Het is sensibel, veranderlijk en iedereen heeft er zijn eigen mening over afhankelijk van in welke situatie je Anders ontmoet.

Als je Anders als persoon ziet kan je hem of haar ook aanspreken. Maken we er eigenlijk een hem of een haar van? We zullen er een haar van maken. Enkel vrouwen zijn in staat om zo ver te denken dat zelfs de simpelste woordjes zo verschrikkelijk moeilijk zijn. Dus we maken er een haar van. Als je Anders dus als een persoon ziet, kan je haar uitschelden. Haar vertellen dat je het absoluut niet eens bent met de gang van zaken. Dat ze je met rust moet laten en dat je niet wil dat ze in je buurt komt. Dat ze weg moet blijven van je relatie, van je vriendschap, van je kunnen en al helemaal van je dromen! Dat ze daar helemaal niets te zoeken heeft. Dat ze je spiegelbeeld niet mag beïnvloeden want dat dat niet eerlijk is. Dat ze uit je gedachten moet blijven en nog meer; van je gevoelens!

Als je heel erg boos bent, dan kan je een boksbal op hangen en een tekening maken van Anders, en dan teken je haar zoals je over haar denkt. Op die manier kan je je afreageren, je stress, je verdriet, je pijn, je woede. Zonder daarmee echt je omgeving te raken. Dat zou een mooie oplossing zijn.

Maar als je dan weer wakker word en het realisme weer de overhand neemt. Dan weet je heel diep vanbinnen wel dat, hoe je ook over “Anders” denkt. Of je het nu een leeg woord vind of een gehele persoon met de daar bij horende complexheid der gevoelens en grijze gebieden. “Anders” staat altijd voor verandering. Mensen doen het niet goed met verandering. Eigenlijk zijn we niet meer dan gewoontedieren. We hebben onze dagelijkse routine nodig en van het moment dat je die bedreigt. Bedreig je, voor ons gevoel, ons hele zijn. Onze geliefden, onze omgeving, onze gevoelens, onze dromen… Ons leven. Als je dat bedreigt komt er weer die instinctieve overlevingsreactie. Dan vechten we, vechten tegen de bierkaai.. Boter aan de galg smeren. Kortom, iets doen wat niet mogelijk of nutteloos is.

Daar boven op komt nog eens, dat “verandering” in werkelijkheid net zo complex is als “Anders”. Ik kan je nu wel het hele verhaaltje “waarom” op nieuw gaan vertellen. Maar ik betwijfel ten zeerste of daar echt behoefte aan is. Elk persoon die dit met enige aandacht gelezen heeft kan zelf wel bedenken waarom ik zeg dat “Verandering” net zo complex is als “Anders”. Alleen ben ik er van overtuigd, dat beide onderschat worden. Men spreekt de woorden dagelijks uit. Let er maar eens op bij jezelf, hoe vaak per dag je de woorden “Anders” en “Verandering” gebruikt of denkt. Alsof ze niets betekenen, niet meer dan een lidwoord of een werkwoord. Een deel van een zin. Zonder die woorden zou het niet compleet zijn. Ze vullen aan, maken een geheel. Maar als ze dan ineens heel dicht bij ons komen. Als dat grijze gebied ineens neigt naar het zwarte, het “foute” “verkeerde” of “slechte”. Pas dan gaan we ons druk maken over de betekenis. Dan maken we er zelfs personen van.

Maar hoe je er ook over denkt, hoe zeer je je best ook doet om het te begrijpen. Om er een theorie over te vormen. Uiteindelijk zijn “Anders” en “Verandering” niets meer of minder dan een deel van het leven. Als je die twee probeert te ontrafelen, te begrijpen, probeer je in werkelijkheid het leven te ontrafelen. Een wijze man zei ooit dat het leven ons niet gegeven is om te zien als mysterie en te ontrafelen, maar om te leven. Daar kwam het in ieder geval op neer. De man in kwestie zal het voornamelijk gaan om het begrijpen van zijn zin en niet zozeer om het letterlijk herhalen van de zin. Wat ik dus eigenlijk wil zeggen… Mezelf probeer te vertellen met een grote omweg waarvan ik jullie laat meegenieten. Is dat proberen te begrijpen waar “Anders” en “Verandering” nodig zijn hetzelfde is als proberen te begrijpen waarom men leeft. Waarom uitgerekend jij het leven hebt gekregen dat je hebt. Dat zijn geen dingen die we moeten begrijpen. We moeten ze accepteren en er van leren. Die ervaring moeten we gebruiken. Tranen mogen rollen, we hebben ze niet gekregen om ze te verbergen, gedachten mogen denken, we hebben ze niet gekregen om ze niet te gebruiken. Maar het mag nooit je leven leiden… Dat moet jij doen…