Bokt.nl

Citaat:

PROLOOG




“Don’t ask me what’s wrong tonight, cause I can’t explain what I’m feeling.”


Soms heb je van die momenten dat je het even niet meer weet, dat je alles tegelijk voelt. Verdriet, opluchting, woede, medeleven. Alles wat je maar kan bedenken, en het voelt zo ontzettend tegenstrijdig. Je kan er niets tegen doen, want de reden zit dieper. Je kunt er niet tegen vechten, want je weet niet welke partij je moet kiezen. De enige oplossing die er is, is het te accepteren. Accepteren dat dingen gaan zoals ze gaan, en dat er wel een reden voor is. Het leven gaat door, je kan niet stilstaan, je kan de tijd niet stopzetten, want het leven stopt niet omdat jij dat wel doet. Ga je niet boos maken, omdat jij denkt dat je het anders had kunnen doen, en omdat jij denkt dat het je eigen schuld is. Want dat is het niet. En maak je ook niet boos om de tijd die je aan iemand verspild, wetende dat het toch niet voor eeuwig is. Wat heb je er aan? Je verspild alleen nog maar meer tijd aan woede. Geniet van het leven dat voor je ligt, een nieuw begin. Accepteer het verleden, dat kan je toch niet meer veranderen. Niemand kan tijdreizen, dat kan alleen in verhalen. En denk eens na, als je 1 onbenullig dingetje zou veranderen uit je leven, zou je waarschijnlijk heel anders in het leven staan.

Het is over met Ruben, de wat ik ooit dacht man van mijn leven. Met hem zou ik oud worden. We hadden een geweldige relatie, maar hij had iets te verbergen. Iets dat mams jaren geleden toen ik op mijn nieuwe school kwam al zag, vanaf een foto! En wat heeft hij me gekwetst! En wat heb ik hem gehaat! Ik geloofde in het begin ook niet dat ik ooit nog wat in hem zou gaan zien. Iemand die je tot op het bot kwetst, zal je toch nooit weer aankijken? Wel dus. Maar het rare is dat hij nooit zijn excuses heeft aangeboden voor zijn gedrag.

Ik kan wel gaan treuren om de anderhalf jaar die ik aan hem heb verspild, maar daarom zijn die anderhalf jaar wel gebeurd. Ik kan wel treuren om hoe ik me heb laten kwetsen, maar als dat niet was gebeurd, was ik waarschijnlijk niet de persoon geweest die ik nu ben. Ik heb geleerd met teleurstellingen om te gaan, en het te accepteren. Ik ben er niet trots op dat ik het zover heb laten komen, maar ik kan er ook niets meer aan veranderen. Het leven gaat door, vandaag ga ik helemaal overnieuw beginnen. Ik ga het leven weer zin geven!

Citaat:

DEEL I ROOS

Hoofdstuk 1

I see a light in the sky
Oh, it's almost blinding me
I can't believe
I've been touched by an angel with love

Let the rain come down and wash away my tears
Let it fill my soul and drown my fears
Let it shatter the walls for a new sun...

De directeur komt binnenstappen. ‘Dit is toch 2F?’
‘Dat klopt, komt u de nieuwe leerlinge brengen?’ De klas kijkt nieuwsgierig op.
‘Ja, als u mij toestaat?’
Een verlegen meisje stapt de klas binnen, aangestaard door 28 paar grote ogen.
‘Dit is Roos Verbeek, ze is nieuw in jullie klas, wees een beetje lief tegen haar.’ Met deze woorden vertrekt de directeur weer uit de klas.
‘Ik ben mevrouw Haan, ik geef Engels en ik ben je mentor,’ Stelt ze zich voor aan Roos: ‘misschien kun je de klas iets over jezelf vertellen?’
‘Uhm, nou ik ben Roos Verbeek, ik ben 13 en ik kom van het Borgercollege. Maar dit leek me een leukere school.’
‘Dankjewel Roos, je mag daar wel gaan zitten, bij Fleur en Iris.’

Al snel was Roos goed bevriend met Fleur en Iris, en ook de rest van de klas accepteerde haar. Roos voelde zich op haar gemak bij 2F. Maar er was één meisje waar ze echt een hekel aan had, dat was Manon. Manon deed altijd zo verschrikkelijk overdreven, en ze had op iedereen wel wat aan te merken, vooral de wat minder populaire mensen moesten het ontgelden. Manon had in de klas vriendinnen, die haar helemaal geweldig vonden, en dat beaamde ze alleen maar. Ze vond zichzelf perfect. En als ze met een jongen praatte, lachte ze altijd zo uitbundig dat iedereen mee kon genieten, en zat ze constant aan haar haar. Gelukkig was Roos niet de enige die een hekel aan haar had, ook Fleur en Iris konden Manon niet uitstaan.

‘Hoe ze ook aldoor met Ruben zit te flirten! En hij lijkt het nog leuk te vinden ook. Sorry hoor, maar hij is toch echt veel te knap voor haar!’ Merkte Roos op.
Fleur en Iris keken elkaar veelbetekenend aan.
‘Waar maak je je druk om?’
‘Om Manon, het kreng. Ze laat geen enkele jongen heel voor ons!’
Iris begon te lachen.
‘Ben je verliefd Roos?’
‘Nee, hoezo?’
‘Omdat je je zo druk maakt om dat geflirt van Manon. Natuurlijk is dat irritant, maar haar gedrag vinden wij erger dan dat ze met die jongens flirt.’
‘Nou, maar Ruben is toch een leuke jongen?’
‘Niet mijn type hoor!’
‘Je bent dus verliefd?’ Vraagt Fleur toch wel erg nieuwsgierig.
‘Uhm, weet ik veel. Niet met vlinders in de buik ofzo. Ik vind hem gewoon leuk.’
‘Oké.’ Iris en Fleur begonnen te giechelen.
‘Maar niets zeggen hoor!’
‘Natuurlijk niet, daar zijn we toch vriendinnen voor?’
Roos glimlachte.

Die dag kwam Roos helemaal vrolijk thuis.
‘Zo zo! Jij bent vrolijk! Was het leuk op school?’ Roos’ moeder is blij haar dochter zo te zien. Ze had Shirley’s dood nog maar net verwerkt, en na het drama dat zich voor had gedaan op het Borgercollege, ziet Roos er eindelijk weer een beetje gelukkig uit.
‘Ja, we hebben zo’n lol gehad!’
‘Mooi zo! Wanneer nodig je Fleur en Iris eens uit?’
‘Weet ik niet, maar ik ga nu eerst paardrijden hoor!’

Roos pakt een glas en een pak ijsthee, schenkt drinken in, drinkt het op en rent dan naar boven om zich om te kleden. Ze pakt haar rijbroek uit de kast, en zoekt twee gelijke sokken van de grond, T-shirt aan. En ze rent weer naar beneden. Haalt haar bodywarmer van de kapstok en schiet in haar leren laarzen.
Als ze in de stal is, doet ze eerst de radio aan. Ze haalt Angelo uit de stal, en zet hem op de poetsplaats. Roos graait wat borstels uit de kist en begint keihard met de radio mee te blèren. De bruine ruin schrikt van Roos’ onstuimige gedrag en doet een paar passen opzij.
‘Hoo, sorry jongen.’ Klopt Roos hem op de hals.
Vrolijk gaat ze weer door met poetsen. Keihard meezingend met U2’s Beautiful Day
Ze legt het zadel op Angelo’s rug en doet hem het hoofdstel in.
Ze pakt haar cap en zet die op haar hoofd. En zonnebril zou ook slim zijn, door de droogte is het zand in de buitenbak helemaal droog geworden en witter dan normaal. Het stuift en de weerkaatsing van de zon doet pijn aan haar ogen. Ze zet haar sportzonnebril erbij op.
Even later zit ze op haar paard te genieten.
Met een grote lach op haar gezicht draaft ze de bak rond. Voor het eerst sinds het ongeluk dat ze weer geniet van de zonnestralen, de bloemen, de bladeren die weer aan de bomen groeien. De lammetjes die in de wei met elkaar spelen.
Ze heeft even geen zin om serieus met Angelo aan het werk te gaan, dus gaat ze de bak maar uit.

‘Maaaaam! Ik ga even een buitenritje maken hoor!’
‘Is goed, doe je wel voorzichtig?’
‘Jaaaaa!’
‘Heb je je telefoon bij je?’
‘Yo!’
In een flinke draf gaan ruiter en paard het dorp uit. Aan het eind van die weg kan ze linksaf de dijk op.
Ze komen verschillende fietsers tegen, het stel trekt veel bekijks.
Roos geniet en zet eenmaal op de dijk aan tot een flinke galop, wetende dat hier geen ander verkeer is. Met een gigantische lach op haar gezicht galoppeert ze over de dijk, de schuimvlokken vliegen haar om de oren. Het paard heeft de oren naar voren gespitst van plezier.
Onderaan de dijk kijkt een fietser op van het geroffel van paardenhoeven. Hij krijgt kippenvel van de harmonieuze combinatie die over de dijk galoppeert. Het meisje doet hem denken aan zijn dochter, die al maanden ziek op bed ligt en dolgraag weer wil rijden.
Roos neemt Angelo terug naar draf, het schuim zit overal, op zijn borst, op Roos’ kleren, tussen de benen van het paard en onder het zadel. Even op adem komen.
Anderhalf jaar geleden was Roos hier voor het laatst, met Shirley aan het rijden. Ze was alweer vergeten dat er toen al aan de dijk werd gewerkt, maar de dijk was langer geworden, Roos besloot te kijken waar de dijk nu heen liep. In stap vervolgde ze haar pad, paard en ruiter moesten even op adem komen. Na een minuut of tien komt het einde in zicht. Roos krijgt een donkerbruin vermoeden waar de dijk nu straks op uitkijkt, en draaft er nieuwsgierig naartoe. Dan hoort ze in de verte een ambulance, maar er is niets te zien. Dan ziet ze het. Het is het kruispunt. Waar ze een jaar geleden gewoon 2 minuten later hadden moeten komen. En zwaar gevoel bekruipt haar. Roos wordt misselijk, en vraagt haar paard stil te staan.
‘Hoo, jongen… eventjes wachten.’
Ze slikt, en bedenkt wat haar moeder een paar weken geleden nog zei: ‘Vroeger had ik een keer een vaas kapot gemaakt thuis, ik was alleen thuis en wachtte angstig af wat mijn moeder zou zeggen als ze thuis kwam. Ik zou wel een flink pak rammel krijgen. Maar toen mijn moeder thuiskwam zei ze alleen maar dat het niet erg was. Op de vraag of ik dan geen straf kreeg, zei ze alleen maar dat het toch al gebeurd was, straf zou daar niets aan veranderen.’
Het is waar wat ze zei, je kan wel boos worden om het verleden, en wetend dat het anders had kunnen gaan als Shirley en ik later weg waren gegaan, maar dat kan je niet meer veranderen, het is gebeurd, dat moet je accepteren.
Ze aaide Angelo door zijn glimmende zwarte manen, en draaide zich om. Een kleine glimlach verscheen weer op haar gezicht. Ze galoppeerde terug over de dijk en kwam opnieuw de fietser tegen, hij zwaaide.

Terug in de stal zadelde ze Angelo af, hij was bezweet. Ze deed hem zijn deken weer op, en zette hem weer in de stal. Toen ze haar zadel terug in de zadelkast ging, viel haar een briefje op, dat ze daar nog nooit eerder had zien liggen. Het zat onder het stof en moest er dus al een hele poos liggen. Roos pakte het op en vouwde het open.
“The thing about life is, it has always undeveloped pictures in the future. X Shirley”
Dat moet ze hier hebben neergelegd toen ik het even niet meer zo zag zitten met Angelo. Ze glimlachte, Shirley zag toekomst in ons als combinatie, dat zei ze altijd. Gelukkig ben ik doorgegaan. Het heeft nu misschien een beetje een andere betekenis, maar het briefje zal voor altijd heel waardevol zijn.
Moe maar voldaan ging Roos weer naar binnen en stapte onder de douche.

‘Roos! Schiet je op? Ik heb het eten bijna klaar!”
‘Ja, bijna klaar. Drie minuten!”
Toen Roos aan tafel schoof lag er een gevulde envelop van Justitie in haar bord. Vragend keek ze naar haar ouders.
Die gaven te blijken dat ze ook niet wisten van wie dit was.
Roos pakte haar mes, maakte de envelop open en haalde de brief eruit.
Haar ogen vlogen over de regels. De brief bleek het oordeel van de rechter op papier over de zaak met het Borgercollege. Oud nieuws, ze wist allang dat ze een vergoeding van 750 euro kregen, plus alle kosten van het schooljaar. Roos had het Borgercollege allang achter zich gelaten, maar de zaak hebben haar ouders aangespannen omdat de hele school van het gepest wist, zelfs de leraren, maar er werd niets mee gedaan. Om mogelijke pestgevallen van hetzelfde te behoeden, hebben Roos’ ouders een zaak tegen de school aangespannen.
‘Roos, wij gaan vanavond weg hè?’
‘Oh ja? Waarheen?’ Vroeg Roos verbaasd.
‘Naar de Wouter en Dorien.’
Wouter en Dorien waren de ouders van Shirley en vrienden van Roos’ ouders. Roos komt er zelf maar zelden, ze vind dat ze er niets meer te zoeken heeft nu er geen Shirley meer is.
‘Oh leuk! Doen jullie ze de groetjes van mij?’
‘Doen we, maar je moet zelf binnenkort ook weer even heen gaan, zullen ze heel erg leuk vinden! Vroeger was je er ook bijna elke dag.’
‘Hmm, ja. Moet ik weer eens doen ja.’
‘Voer jij vanavond de paarden nog even?’
‘Ja, natuurlijk.’

Citaat:

Hoofdstuk 2

“The tears fade away slowly, however the pain remains constantly.”

‘Stop! Stop! Hé yo! Idioot! Ik kan je niet bijhouden zo!’
Het meisje voor haar draaide haar hoofd om en stak haar tong uit terwijl ze een L vormde met haar hand.
‘SHIRLEY! KIJK UIT!’
En schelle schreeuw klonk.
Daarna werd het donker voor Roos’ ogen. Ze viel in een eindeloze put.

Zwetend wordt Roos wakker. Ze slaat haar ogen op naar het plafond. Hijgend nog van angst.
Goddank was het een droom.
Ze stapt uit bed, het laminaat was koud onder haar voeten.
Een glas water zou haar goed doen.
Op de overloop staart ze rustig uit het raam.
Het is begin september, de paarden staan vredig in de wei, in het prachtige schijnsel van de maan. Het is een heldere nacht en de maan is weer rond.
Een lach verschijnt om Roos’ gezicht.
Ze gaat weer liggen en sluit haar ogen. Het beeld van de paarden voor haar ogen, hoe mooi het was.
Dan schrikt ze; de droom was dan niet echt, Shirley is er niet meer! Al een jaar lang niet meer.
En traan rolt over haar wang en komt met een zachte plof op haar kussen terecht.
Dan raakt Roos in het moment tussen slapen en wakker zijn, ze hoort duidelijk een stem.
‘Ik ben nog steeds bij je, al zie jij het niet.’

Als Roos de volgende morgen wakker wordt, denkt ze aan de stem. Ze glimlacht droevig.
Het is de 6e oktober. Een vreselijke dag.
Een jaar is voorbij gevlogen.
Op haar verjaardag was een akelige stilte.
Was het allemaal maar anders gegaan. Had Shirley maar niet voorop gefietst. Waren we maar samen geschept.
Had de chauffeur maar geen vertraging gehad bij het lossen.
De dagen na het ongeluk zijn als een waas aan haar voorbij getrokken. Er leek een hel te zijn losgebarsten, de regen kwam met bakken tegelijk uit de lucht vallen.
Zo’n mooie dag als waarop Shirley was gestorven, zo zwart waren de dagen erna geweest.
Shirley’s ouders waren eigenaar van een groot ICT-bedrijf. Shirley was hun enige kind.
Haar broertje was omgekomen bij een auto-ongeluk toen hij 5 jaar oud was, Shirley was toen acht jaar.
Roos keek peinzend uit het raam, het leek opnieuw een prachtige dag te worden, maar wat moeten Wouter en Dorien wel niet voelen.
Het zijn haar peetouders, vrienden van Roos’ ouders. Ze konden elkaar uit de paardenwereld. Shirley’s ouders waren ook grote paardenliefhebbers.
De begrafenis was een waardig afscheid.
Shirley lag in een prachtige witte kist, met lichtblauwe satijnen bekleding, precies haar kleuren. Er waren meer dan 400 mensen geweest. De kerk puilde uit.
Men was gekleed in Shirley’s lievelingskleuren; lichtblauw en wit.
Roos dacht aan het nummer dat ze had uitgezocht, ze had gekozen voor Iris, van de Goo Goo Dolls. Wat niemand wist, was dat ze het een maand er voor nog over de dood hadden gehad. Ze had Shirley moeten beloven dat ze ervoor zou zorgen dat Iris werd gedraaid.
Bij het binnendragen van de kist, werd Fly van Celine Dion gedraaid. Een hele emotionele beslissing van Wouter en Dorien, aangezien het nummer ook op de begrafenis van Eric werd gedraaid.
Iedereen huilde. Overal stonden witte rozen.
De witte lijkkoets werd getrokken door twee prachtige schimmels, met lichtblauwe strikken in de manen. De gesloten gordijnen waren de zelfde kleur als het satijn in de kist.
Wouter en Dorien vonden dat Papillon er ook bij hoorde. Shirley’s zwarte ruin.
Roos moest hem rijden, voor de lijkkoets op. Met ook blauwe linten in de manen. Hij zou witte bandages dragen en een witte sjabrak met een blauwe bies.
Roos kreeg een wit pak van haar ouders. Een witte broek, en een wit colbert met daaronder een lichtblauwe satijnen bloes. Haar donkerbruine haar was opgestoken en ze had een trendy wit hoedje op, met lichtblauwe krijtstrepen. Haar ogen waren licht opgemaakt, op een manier dat haar blauwe ogen oplichtten. Haar voeten in prachtige witleren schoenen.
De weg naar de begraafplaats was zwaar. De tranen stroomden over Roos’ wangen.
Elke voorbijganger ging eerbiedig aan de kant en keek naar de prachtige stoet. Papillon viel op, vooraan een lichtgekleurde stoet.
Iedereen keek naar Roos.
In een menigte van zoveel medelijden, troost en goedbedoelde steun stond Roos helemaal alleen. De grond leek onder haar voeten vandaan te zijn gehaald.
Twaalf jaar lang hadden ze samen alles gedeeld. En nu was het weg.
Alle plannen konden in de prullenbak.
Shirley was niet meer.
Het slechte weer leek aan te houden, maar het was in ieder geval droog op de dag van de begrafenis, 11 september. Toen de stoet gevormd werd om naar de begraafplaats te gaan, brak het wolkendek open, en begon de zon zowaar te schijnen. Iedereen keek op naar de hemel, die dagenlang voor het oog gesloten was geweest door donkere wolken.
Het leek Shirley’s laatste geschenk aan alle mensen die haar lief hadden.

Inmiddels ging Roos alweer een maand naar het Endescollege. Ze had het er naar haar zin. Maar wilde zich toch liever ziekmelden op een dag als deze.
Maar ze ging, voor Shirley.
Roos was veranderd dat jaar, ze had geleerd van het leven.
Toen ze een maand niet naar school was geweest, zei haar moeder op een dag tegen d’r: ‘Zou Shirley je zo willen zien? Je bent al een maand geen stap verder gekomen dan de stal, om de paarden te voeren. Je hebt nog niet een keer opnieuw in het zadel gezeten. Je bent een kluizenaar geworden, daarmee krijg je Shirley niet terug!’
Roos begon het zich daarna ook te realiseren. En besloot er weer voor te gaan, voor Shirley!
Ze opende haar kast, en zag het witte pak hangen, het was niet prettig om te zien, het hing vooraan, normaal nooit, Roos schoof het altijd naar achteren. Maar gister had ze een ander vest gepakt, dat achterin hing.
Een brok vormde zich in haar keel, tranen prikten achter haar ogen. Ze stak een hand uit, en trok het pak aan. Stak haar haar op, en zette de hoed eroverheen.
Het stond haar prachtig.
Ze moest vandaag nog naar het kerkhof.
En als ze op school zouden vragen waarom ze er zo netjes uitzag, zou ze wel zeggen dat het voor een bruiloft is. Ze konden haar hier toch niet, het maakte dus ook niet uit wat men ervan zou denken.



‘Roos!’
‘Ja?’
‘Ik vroeg je net wat.’
‘Oh, ja, dat kan natuurlijk.’ Antwoordde Roos haar lerares Wiskunde en keek weer naar buiten. De klas begon te lachen.
‘STILTE! Kan iemand de vraag herhalen voor Roos? Ruben!’
‘Ik weet het eigenlijk ook niet.’
‘JONGENS! Sta ik hier voor Jan met de korte achternaam of zo? Ik probeer hier les te geven, en er let niemand op! Weet IEMAND dan in ieder geval wat ik heb gevraagd?’
‘De oplossing van de formule op het bord was de vraag, toch?’ Verteld Manon met een poeslief gezicht.
Roos was er meteen weer bij met haar hoofd. Manon kon ze niet uitstaan.
Het weer was nog steeds stralend, net als het jaar ervoor.
Precies 365 dagen geleden was Shirley er nog, dat zou over 4 uur anders zijn.
Was mijn band maar leeggelopen, dan hadden we moeten lopen. Maar dat was niet gebeurd.
Ze moest het laten rusten, maar een gevoel van wanhoop bekroop haar elke dag als iets haar aan Shirley deed denken.
Het afgelopen jaar was ze welgeteld 1 keer bij Wouter en Dorien geweest, op de 12e april. Ze durfde niet.
Het was op Shirley’s verjaardag, ze zou 13 zijn geworden. Er was taart, en Roos kreeg een cadeau. Shirley’s ouders hadden geen tijd om voor Papillon te zorgen, ze namen een ander ICT bedrijf over, en hadden minder tijd hierdoor.
Ze hadden het al met Roos’ ouders overlegd. Geen probleem, er was nog wel een stal over.
Papillon zou in eigendom van Roos Verburg komen. Huilend rende Roos naar de stal, met gemengde gevoelens, ze voelde verdriet, blijdschap, weemoed alles door elkaar.
Wouter en Dorien kwamen haar achterna, een lach op hun gezicht, een traan in hun ogen.

‘Roos!’
‘Hmm..?’
‘De bel is allang gegaan hoor, waar zit je met je gedachten?’ Fleur staat aan Roos te schudden. ‘Wordt je wakker? Waar zit je toch met je gedachten vandaag?’
‘Lang verhaal, heb ik geen tijd voor.’
‘Ruben?’ vraagt Iris.
‘SSSSSSSSSSSST!’ Sist Roos, wijzend op de deur: ‘Hij loop daar idioot! En by the way, nee, het gaat niet over hem. Een lang verhaal, heb ik geen tijd voor. Moet meteen naar huis.’
‘Oh ja, je hebt een bruiloft hè? Van je nicht toch?’
‘Uhu.’ Knikt Roos.

Roos stapt meteen op de fiets, het was maar 5 kilometer naar huis, de zon scheen. Maar ze moest eerst langs de Bloemenzaak in de stad. De kortste weg van daaruit was het kruispunt. Maar Roos fietste liever een stuk om. Vandaag zou ze het niet aankunnen, de wond was nog lang niet geheeld, en dat zou ook nog een hele poos duren als ze er vandaag zout op zou strooien.

‘Roos?’
Roos’ ogen werden groot als gebaksbordjes, haar hart stokte in haar keel. Ze voelde zich betrapt. Bijna liet ze de 25 witte rozen uit haar handen vallen.
Roos draait zich om.
‘Wat doe jij hier?’
‘Dat wilde ik net aan jou vragen!’ Klinkt de stem van Ruben.
‘Ik, uhm. Ja ik moest even een bos rozen voor mijn moeder meenemen.’
‘Wit?’
‘Past bij de inrichting.’ Antwoord Roos wijs.
‘Oh, oké.’ Ruben leek niet helemaal tevreden met het antwoord, iets in hem zei dat Roos wat verborg. Hij kende haar ook niet goed, hij besloot het erbij te laten.
‘En jij?’ Vroeg Roos nieuwsgierig.
‘Wat ik?’
‘Wat doe je hier?’ Roos rolde met haar ogen.
‘Hoef je niet zo dom met je ogen te rollen! Mijn moeder is jarig, ik koop even een bloemetje.’
‘Oh, oké. Nou tot morgen denk ik dan. Doei.’
‘Ja, later!’

Met een bonzend hart stapt Roos op de fiets. Ze stopt de rozen zorgvuldig in de witte linnen draagtas en fiets naar huis.
De vogels fluiten alsof het net lente is geworden. Overal bloeien herfstbloemen en hier en daar valt een verkleurd blad van de bomen af.
Het was een prachtige herfstdag, net als een jaar geleden.
Het was rustig op de weg naar huis.
Ineens hoorde ze een schelle, schrille schreeuw, een bekende schreeuw.
Ze keek onrustig om haar heen, maar het enige wat ze zag was een gepensioneerd stel dat in hun scootmobielen van het zonnetje genoten. Spoedig zou het weer omslaan. De voorspellingen waren dat het eind volgende week echt herfstweer zou gaan worden. Aanhoudende motregen en stormachtig weer zo nu en dan.
De schreeuw moest afkomstig zijn uit haar hoofd, er was geen verkeer op de weg, op het bejaarde stel na.
Roos’ horloge gaf vijf over half vier aan, het tijdstip waarop een jaar ervoor een gigantische klap te horen was geweest, een schelle, schrille schreeuw. Het geloei van sirenes, het lawaai van een helikopter. De brandweer was er zelfs bij geweest.
Een traan glijdt lang haar wang naar beneden.

Roos stond voor haar kast, opzoek naar de hanger waar vanochtend haar kleding nog op hing.
De bos bloemen lag op haar bureau.
Ze was op zoek naar de ceintuur die bij haar lichtblauwe satijnen bloes hoorde. De ceintuur met het roosje eraan. Het zou perfect om de bloemen heen kunnen.
Met wat geritsel kwam het plastic los van de bloemen, en vielen de stelen uit elkaar op het bureau.
Roos nam de rozen bij elkaar, en draaide de lichtblauwe ceintuur er omheen. De strik viel zo dat het roosje het middelpunt was. Op het rechteruiteinde van het ceintuur schreef ze haar eigen naam in sierletters.
Op de foto die ze aan de rozen zou binden staan Shirley en Roos, allebei een gigantische lach op hun gezicht, de foto was twee dagen voor het ongeluk genomen Ze hadden allebei hetzelfde T-shirt aan, gekregen van Roos’ ouders. Ze zocht het schriftje op waar ze een gedichtje in had geschreven dat ze op internet had gevonden.
“De regenboog is een kleur armer
Een zonne vlam gedoofd
Mijn boek heeft nu een hoofdstuk minder
Ik heb in sprookjes nooit geloofd
Maar ‘er was eens’ kreeg ineens zijn ware betekenis
Jij bent niet bij mij, ’t is gebeurd”Roos rommelde nog wat in de kast en zocht wat ze vond, het plastificeerapparaatje dat haar ouders hadden gebruikt in hun bedrijf. Het was nog compleet, en snel haalde ze het kaartje door het apparaatje, zodat bij de tekst die ze er zojuist op had geschreven niet zou uitlekken bij de verwachtte regenval volgende week.
De begraafplaats lag er vredig bij, en Roos liep meteen naar de witte marmeren steen met de foto van Shirley en Papillon.
Met gouden letters stond Shirley’s naam op de steen, in hetzelfde goud stond er een kleine vlinder achter haar naam.
Het was een opvallende steen, en het trok vaak veel bekijks.
Roos was niet de eerste die dag, er stonden al heel wat witte bloemen bij het graf. Ze kreeg een brok in haar keel, en tranen sprongen in haar ogen.
‘Hoi Shirley…’ Het enige wat Roos over haar lippen kon verkrijgen. Ze bleef een moment bij het graf staan, legde daarna de bloemen neer, stond weer op. Keek nog kort naar het graf, terwijl de tranen over haar wangen stroomden, en liep naar haar fiets.

Katuwr schreef:

Ik vind dat je een leuke schrijfstijl hebt, het verhaal blijft je boeien zodat je ook blijft lezen. Er is vaak ook veel te herkennen, kleine dingetjes die je zelf ook wel eens mee hebt gemaakt.

Alleen een klein dingetje:

Citaat:

Roos’ horloge gaf vijf over half vier aan

Hierbij moet je geloof ik gewoon zeggen "Roos haar horloge gaf vijf over....". Weet niet precies wat de regels hiervoor zijn maar ik geloof dat het zo klopt.

Ga wel zo door! Ik zal mee blijven lezen!

Katuwr schreef:

Haha nee ik bedoel: Jij typt Roos' horloge, ik typ Roos haar horloge. Dus heeft niks met die tijd te maken, ik bedoel gewoon de andere manier om het bezit aan te geven.

Edit; herkenbare dingen als dat er bijvoorbeeld staat dat haar moeder op de foto al zag dat hij niet deugde... Zo is mijn moeder ook dat ze dat altijd meteen bij iemand doorheeft, en ik neem me ook altijd voor beter naar haar te luisteren
Dat soort dingetjes, zijn er nog wel meer

Denise_Tink schreef:

Erg mooi geschreven, je zit helemaal in het verhaal.
Kei goed, en ga zo door!

vera_pino schreef:

je schrijft het leuk, kreeg bij hoofdstuk 2 op het laats tranen in mijn ogen kwam trouwens ook doordat Guus op de achtergrond genoten aan het zingen was!

Alleen wat dingetjes
hoofdstuk 1 is het Roos Verbeek en in hoofstuk 2 noem je haar Roos Verburg
en ik vindt de maandaanduiding in hoofstuk 2 wat verwarend september/oktober?

mariettek schreef:

Heel mooi verhaal, goed geschreven! Veel succes verder, maar dat gaat vast goed komen!

Tips:
In de proloog staat op een gegeven moment: Je verspild alleen nog maar meer tijd aan woede. Verspilt is met een -t.
En in het laatste stuk staat: Ze konden haar hier toch niet, het maakte dus ook niet uit wat men ervan zou denken. Konden = kenden (konden is geen Nederlands woord).

Citaat:

Hoofdstuk 3

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me
And just forget the world?

Roos had het naar haar zin op het Endescollege. Soms iets té gezellig, maar haar cijfer leden er niet onder.
Al snel was ze goed bevriend met Fleur en Iris, maar ze liet geen woord los over Shirley. Zolang Fleur en Iris niets wisten, zouden er ook geen vragen komen of tranen stromen. Die tranen hadden haar leven op het Borgercollege verpest, en dat zou Roos niet opnieuw laten gebeuren.
Roos was geen muurbloempje meer, ze begon weer te leven. En dat merkten ook haar ouders. Ze bloeide op op haar nieuwe school.
Roos zelf voelde zich als op wolken gedragen. Bij de gedachte aan zijn ogen en stem begonnen de vlinders in haar buik als idioten tekeer te gaan.
Wanneer ze hem op school zag had ze het gevoel dat ze in een achtbaan zat.
Hij was een rustige jongen, maar erg populair.
En dat was Roos niet. Roos hoorde bij Fleur en Iris waar ze onwijs veel lol mee had, die haar begrepen, die Roos vertrouwde.
En de populaire meiden waren onder leiding van Manon-de-heks.
Duidelijk was ook dat de populaire meiden een hoop meer aandacht van Ruben en de andere jongens kregen.
Roos vond het zo wel prima, het achtbaangevoel dat ze kreeg zodra hij haar ook maar aankeek of voorbij liep, maakte dat ze geen woord uit haar keel kon krijgen.
Roos is overduidelijk verliefd.

“Ben je verliefd?”
Roos verslikte zich prompt in haar eten.
“Ja dus?”
“Hoe kom je daar nu weer bij?”
“Lieverd, je loopt al weken achtereen te fluiten als nooit te voren, en je hebt lichtjes in je ogen! Dacht je echt dat ik dat niet door zou hebben?”
“Uhm, je bent mijn moeder. Moeders weten alles, schijnt.”
“Ja, klopt. Nou, wie is het?”
“Ruben.”
“Mooie naam.”
“Mooie jongen.” Roos glimlacht verliefd.
“Is het wederzijds?”
De glimlach verdween van Roos’ gezicht.
“Lijkt me niet, Manon eist alle aandacht op, de heks.”
“Jammer.”
“Waar is papa?”
“Overwerken, de accountant zou nog langs komen, hij kon het werk dus niet meenemen naar huis.”
“Oh, oké. Mag ik van tafel?”
“Ja hoor.”

Roos was er niet heel blij mee dat haar moeder het wist, maar tegelijk was het ook wel prettig. Want niemand wist wat Roos kon voelen, degene die het dichtst in de buurt zou komen van weten wat Roos voelde, was haar moeder.
Vroeger deelde ze alles met Shirley, verliefdheden werden meteen geopenbaard.
Heel vroeger hadden de twee zelfs een dagboekje, wie verliefd was op wie. Het veranderde nog al eens.
Toen ze nog op de basisschool zaten, het moest zo in groep 4 zijn gebeurd. Hadden Shirley en Roos allebei een vriendje. Toen ze er zat van waren, ruilden ze van vriendje. Dat was ook afgesproken, waarschijnlijk op een zaterdagmiddag in de stal. Daar bespraken ze alles, in de schuur was al het stro lag, hadden ze een hut gebouwd. Daar lagen hun dagboeken, plakboeken, alles.
Iedereen wist er van. Niemand kwam er. Het was verboden terrein, een stukje van Roos en Shirley. Hun vriendschap was bijzonder, iedereen had er respect voor.
De hut was gebouwd door de vaders van Roos en Shirley. Maar daarna had geen enkele volwassene zich er nog over ontfermd, de meiden hielden het keurig netjes, bovendien was het zo niet zichtbaar, het was even zoeken en denken voor je doorhad wat de twee er altijd deden.
Vorig jaar was Roos boos geworden. De chauffeur was langsgekomen om te praten.
Woest was Roos. Ze begon de man te schoppen en te slaan. Ze ging volledig door het lint. Haar ouders stuurden d’r naar haar kamer, maar Roos ging naar de stal, en heeft de hut in brand gestoken. In een mum van tijd stond de hele schuur in de brand.
Roos ontsnapte. In een weekendtas had ze de dagboeken gedaan, de plakboeken en andere schriften zaten er ook in.
De weekendtas ligt nog altijd onaangeroerd op de zolder. Voor het oog verborgen.
Roos heeft er nooit meer naar gekeken. De wond was te vers. Elke herinnering aan Shirley wordt verborgen, elke herinnering zorgt voor een traan.
Als het kon, zou Roos de dagen aftellen tot ze weer bij Shirley kon zijn.

Maar de tijden waren veranderd, vlinders in de buik zorgden voor levenslust.
Op school wist niemand wat er precies aan Roos had gescheeld toen ze voor het eerst dat lokaal binnenstapte waar 2F hun eerste les Engels van het jaar had. Maar iedereen zag de pijn in haar ogen, de ogen die een verscheurd hart lieten zien.
Het hart leek in de vier maanden die op de eerste ontmoeting weer aan te sterken, toch vroeg niemand naar Roos’ verleden. Roos was nooit het middelpunt van de belangstelling in de klas. Maar kon wel vaak erg boos uit de hoek komen, alsof iemand haar iets had gezegd dat haar pijn deed. Misschien was het een herinnering.
Roos leek toegankelijker voor haar klasgenoten, ze werd steeds beter in de klas opgenomen. Ze werd een neutrale persoon, niet populair, nooit gepest.
Dat laatste misschien door de blik in haar ogen.

“Je rijdt paard, toch Roos?”
“Ja, klopt.” Antwoord Roos.
“Hobby of sport?”
“Allebei wel.”
“Heb je een eigen paard?”
“Twee zelfs.” Glimlacht Roos. Voor het eerst dat iemand zich oprecht leek te interesseren in haar hobby, en het betrof een jongen! En niet zomaar een jongen, het was Ruben!”
“Leuk! Kost veel tijd toch?”
“Ja, best wel. Maar het ene paard rij ik geen wedstrijden mee, dus dat scheelt een hoop tijd. Ik rij daar ook niet zo heel veel op hoor.”
“Waarom verkoop je dat paard niet dan?”
De vraag stak Roos in het hart. Papillon verkopen zou het ergste zijn dat ze ooit zou kunnen doen. Shirley zou het haar nooit vergeven. Zelfs als er financiële problemen zouden zijn thuis, zou ze eerder Angelo verkopen. Roos haar ogen schoten vol met tranen, en tegelijkertijd leken ze vuur te spuwen. Ruben schrok er van.
“Sorry, ik wist niet dat het zo lag.”
“Geeft niet, kon je ook niet weten, het ligt erg uh ingewikkeld.”
“Oké, zullen we er maar mee ophouden?”
Roos glimlachte.
“Mag ik nu wel een pen van je lenen?”
Roos opende haar etui en haalde er een pen uit: “Alsjeblieft.”

Op de ochtend van tweede kerstdag had het gesneeuwd. Als een geschenk uit de hemel gekomen. Al jaren sneeuwde het niet meer met kerst. In twee jaar hadden ze een halve dag op de openlucht ijsbaan kunnen schaatsen.
Al een paar dagen had het gevroren, er lag een laagje ijs op de sloten, en nu ook nog sneeuw.
De cadeaus lagen onder de kerstboom.
Het was pas half zeven in de ochtend, en Roos liep op haar tenen door het huis.
Op zoek naar een maillot en haar paardrijbroek.
Een paar dikke sokken was ook geen raar idee.
Een dikke trui en een jas erbij en ze kon naar buiten.
Op de tafel had ze een briefje gelegd voor haar ouders.
Ben buitenrit aan het maken, even genieten van de sneeuw! Om 9 uur wel terug. Kus Roos
Ze zadelde Papillon op, de blauwe fleecedeken van de Rabobank die ze had gewonnen op een concours stond de zwarte ruin prachtig. Hij sloot perfect op de borst.
Angelo leek wat teleurgesteld dat zijn baasje hem dit keer niet meenam. Maar Roos was vastbesloten, ze moest en zou Papillon wat laten zien!
Rustig stapten de twee de weg op.
Even later ging ze in een drafje de dijk op, de ruin genoot.
Het einde kwam in zicht, en Roos liet het paard in stap overgaan.
Papillon leek te weten wat Roos hem wilde laten zien. Hij leek opeens lusteloos en liet zijn oren hangen.
Op het einde van de dijk hield het stel halt.
De kruising deed grauw aan. In de verte kwam een vrachtwagen aandenderen over de gladde weg.
Een traan liep over Roos haar wang. Een koude rilling ging door haar heen.
Met een hoop kabaal vervolgde de vrachtwagen zijn weg.
Een lang moment bleven ruiter en paard nog staan kijken naar de verlaten kruising.
Roos liet de ruin omkeren. De tranen leken niet te stoppen en voelden koud aan op haar wang.
De sjaal raakte licht bevroren door de tranen.
In de manen van Papillon bleven sneeuwvlokken hangen en bevroren ook.
De benen van Roos voelden koud aan en waren stijf.
Roos zette de ruin aan tot een rustige galop en ging staan in de beugels om haar spieren wat los te maken.
Ze zag alles in een waas door de tranen, ook de kuil.
Papillon bleef met zijn voorhoef in een kuil vastzitten.
“WHOOOOOOOOOO.”
Roos vloog over Papillon heen en kwam even verder op de grond terecht.
Papillon lag gestrekt met zijn hoef nog in de kuil. Hij was uitgegleden en zijn achterbenen lagen opzij.
Roos had verschrikkelijke pijn in haar been en buik, waarmee ze hard op een steen was geknald. Het deed zoveel pijn dat ze het wel uit kon schreeuwen, maar de pijn werd zo heftig dat het zwart werd voor haar ogen.