Geplaatst Het verhaal heeft geen betrekking op mijzelf, en is dan ook niet waargebeurd oid. ;
Hoofdstuk 1.
Welkom in mijn leven...
Het was vroeg in de morgen en de rest van het gezin lag nog lekker te slapen, zachtjes sloop ik de trap af en gebaarde de hond stil te zijn, en gelukkig bleef ze stil. Ik griste mijn jas van de kapstok en greep mijn schoenen van het oude kastje, door mijn haast viel één schoen met een doffe klap van het kastje, even heel even was het doodstil, ik trok mijn schoenen aan en met mijn jas over mijn schouders sloop ik naar buiten “heel zachtjes...” fluisterde ik en schoof de deur dicht. Yés, gelukt! Ik rende over de gangen, en sprintte naar beneden, eenmaal buiten het flatgebouw bleef ik even staan en luisterde naar de geluiden van de stad, ik keek op mijn mobieltje.. 7:48, kwart voor acht. Met het geld dat ik verdiend had rende ik naar de bakker, ik kocht een zak witte bollen, en probeerde zo snel mogelijk weer naar huis te komen, ik zou mijn moeder verrassen met een heerlijk ontbijt!
Eenmaal thuis, inmiddels 8.15 zag ik mijn moeder aan de tafel zitten, ze zag er slecht uit en keek me kwaad aan. “Waar kom jíj vandaan?” mompelde ze.. “ik ehh, ik.. ik wou een ontbijtje voor je maken, ik ben naar de bakker geweest en heb broodjes gekocht van het geld van mijn krantenwijk..” Mama keek me aan en zei “Maar meisje, dat had toch niet gehoeven...” ik lachte “Ik wou het graag” Mam keek op de klok “Huppa, naar school jij! Het is al half 9!” ik gooide de zak met broodjes naar mijn moeder, en pakte mijn tas uit de hal “Tot vanmiddag!” riep ik nog, en ik liep de deur weer uit. Beneden stond mijn fiets, een oude mountain bike, gekregen van mijn opa voor mijn 12e verjaardag, nu 2 jaar geleden dus.
De school begon niet als anders eigenlijk, de bel gingen we liepen naar de klas ik praatte wat met vriendinnen. Een normale dag, althans tot aan het 6e les uur. We hadden gym op dit uur, en met tegenzin liep ik de zaal in, ik had een hekel aan de leraar het was zo'n patser type een dikke dure auto, zonnebril op bah. Halverwege de gymles kwam mijn mentor binnen “Eva dubois?” ik keek op “Ja, hierzo?” mijn altijd vrolijke mentor keek niet zo vrolijk dit keer.. “Eva, kun je even meekomen?” Tsja, dat vond ik niet zo erg! Even geen gym! Nog steeds verbaasd over het feit wat er aan de hand was liep ik met hem mee.. “Eva, ik heb slecht nieuws, wil je even gaan zitten alsjeblieft?”
