Hallo bokkers,

Gisterenavond, toen ik voor de zoveelste keer weer eens niet in slaap kon komen
kwam dit in me op. Heb het in mijn telefoon opgeslagen zodat ik het vandaag een
topic over kon maken… Tja hoe zal ik het noemen liefdesverdriet naar mijn ex?



Je betekend zoveel voor mij. Meer dan ik zelf zou willen. Hoe kan dit? Hoe heb je dit
vreemde gevoel bij mij naar boven gehaald? Het voelt goed, op de momenten dat ik
weet dat het wederzijds is. Andere momenten voel ik me een slons, uitgeknepen
dweil, in de hoek getrapt vuil..

Je bent zo anders dan ik en de meest ‘normale’ jongen. Misschien is dit speciale hét
wat me zo in je aanspreekt? Je vrijheid om te gaan en staan waar je wilt? Misschien
verlang ik stiekem naar hetzelfde…

Nee dat is niet het punt. Het is jouw, jouw als persoontje waar ik gek op ben
geworden. Je karakter, je uiterlijk, je stijl en zelfs hoe je ruikt als je net wakker bent,
uit de douche komt of na een vermoeide en lange dag werken.

Misschien wordt mijn gevoel voor jou alleen maar versterkt naarmate ik je langer ken.
Hierdoor ook je zwakkere kanten leer kennen en gevoelige dingen krijg te weten…

In ieder geval hoe je het draait of keert.. Ik wil je hiermee duidelijk maken dat jij voor
mij niet zomaar een liefdesbevlieging bent. Nee je bent hét voor mij, in mijn leven. Ik
wil je als mijn vriend, droom, dagboek maar vooral iemand die er voor me zal zijn.
Zowel geestelijk als lichamelijk. Dat wij elkaar feilloos aanvoelen.



Hoop dat het leuk vonden om te lezen…

Groetjes Melissa