Geplaatst 
Ik probeer het in een stijl te schrijven waar gedachtes van de hoofdpersoon en real life in elkaar over lopen. Pls let me know what you think!Het was tot een tijd gekomen dat mijn All Stars aan mijn voeten vastgegroeid waren. En ook al zijn ze onwijs cool en comfortabel, echt sexy is het niet. Als ik onder de douche stond nam ik soms niet eens de moeite mijn benen te scheren, het was bijna herfst en dus verder niemand die ze zou zien. Ik heb het opgegeven, er zijn gewoon géén leuke mannen meer. Althans, wel leuke mannen, maar geen een waar ik nou echt, écht verliefd op werd. Er was ook gewoon geen romantiek meer, alles werd zo als vanzelf beschouwd, geen exceptionele liefde meer. Niemand gelooft daar meer in en om eerlijk te zijn, ik ook niet. “Je moet echt weer eens op date, het is al meer dan een jaar geleden!” zei een vriendin. Nadat ik mijn probleem had uitgelegd, zei ze dat ik er meer moeite voor moest doen. Met een beetje effort van mijn kant kwam de verliefdheid vanzelf. Ik moest niet een boek om zijn kaft beoordelen en ook zij zei dat ware liefde niet bestaat, maar wie heeft dat nou nodig? Je moet je gewoon praktisch instellen. Goede kwaliteiten tegen slechte afwegen, niet wachten tot je head over heels verliefd word voor altijd, want dat gebeurd toch niet. Ja, in het begin misschien, if you’re lucky, maar daarna komen zijn afknappers en slechte kanten boven drijven en is het voorbij met de pret, maar daar moet je dan maar doorheen kijken.
Ok, ik wilde het een kans geven, maar nog steeds geen man die mij mee uit wou nemen. Of toch… Ik moest nog steeds een keer op date gaan met een jongen die ik een keer vaag heb gezien tijdens het uitgaan en daarna op MSN nog wel eens sprak. Goed, het was simpel geregeld, ik vroeg hem semi-grappend hoe het nu met onze date zat en 2 dagen later hadden we afgesproken om wat te gaan drinken. We zaten aan een tafeltje achterin en ik had een goed zicht op de deur (komaan, we willen allemaal graag zien wie er binnenkomt). Het was eigenlijk niet ongezellig (al miste ik wel alle sparks en muziek die spontaan begint te klinken als we elkaar aan kijken). De jongen in kwestie was een zeer interessant verhaal aan het vertellen, toen mijn blik afdwaalde naar de deur waar net iemand naar binnen kwam. En oh, mijn, God. Ik begin de muziek te horen, fel licht wat door de ramen naam binnenschijnt en sterretjes in de lucht veroorzaakt (ook al is het 10 uur ’s avonds). Ok, this is it, zo voelt ware liefde. In ieder geval van mijn kant. Ik moet hebben gestaard, want hij vangt mijn blik. Het lijkt alsof we elkaar voor een eeuwigheid aankijken, de tijd stil… Och verzin zelf nog maar een paar clichés. Ik volg hem naar de bar, waar hij uiteindelijk door de deur naar de keuken verdwijnt. “Ehm, heb je even een momentje? Ik moet even naar het toilet.” Hoor ik mezelf zeggen en ik sta op en loop naar achteren. De deuren van de keuken en de toiletten liggen naast elkaar. En zoals het in een goede film hoort te gaan komt hij op dat moment uit de keuken lopen. We kijken elkaar aan en hij trekt me de keuken in. Hij pakt mijn polsen en drukt me tegen de muur aan. “Is hij je vriendje?” vraagt hij haastig. “Nee, nee, niet echt. Het, het is onze eerste date.” stamel ik, overdonderd van zijn brutaliteit, wat me tegelijkertijd ook enorm opwind. “Oh, oh, oké, dan is het goed.” zegt hij opgelucht. “Ja, ja, dat denk ik ook.” antwoord ik vertwijfeld. We kijken elkaar aan en voordat ik nog iets kon zeggen, zoende hij me. Hij kuste me zoals ik nog nooit gekust was. Er gingen een miljoen verschillende gevoelens en gedachten door me heen. Toch was het in één woord fantastisch. Of zoals Guus het alleens zei, zoiets gebeurd alleen in films en ik was de lucky bastard die dit in het echt mocht mee maken. Het interesseerde me niet al bleef het hierbij, dit alleen al was geweldig. Al hoewel, ik zal nooit meer zoiets mee maken en eenzaam sterven. Het interesseerde me niet dat er iemand anders binnen zat te wachten op mij. Alleen hij interesseerde mij. “Ehm, ik denk, dat ik maar eens aan het werk moet gaan.” zegt hij enigszins ongemakkelijk. Ik bijt op mijn onderlip. “Ja, ja, dan ga ik maar eens terug naar mijn.. date.” Ik voel me enorm kwetsbaar en raar en ik weet niet wat ik moet doen. “Hey, ik ben hier om 1 uur klaar. Kom je me dan halen?” Ik wist niet dat er iemand was die zo lief kon kijken en iets zo lief kon vragen. “Ja, natuurlijk, ik, ehm, zal er zijn.” Ik verlaat de keuken naar het toilet om mijn make up bij te werken en op adem te komen. Na enkele tellen loop ik terug naar het tafeltje waar er nog steeds iemand op me aan het wachten is. “Sorry het was nogal druk.” Zeg ik, terwijl ik het zeg kijk ik de zaal door die bijna helemaal leeg is. Oh never mind, het is niet dat ik hem ooit nog eens zie. Ik vertel hem dat ik morgen vroeg op moet voor een wedstrijd. We verlaten de bar en we nemen afscheid bij de trein.
Alleen ging ik niet naar huis, maar terug naar de bar waar ik mijn grote liefde heb ontmoet. Ik heb nog 2 uur naar hem mogen staren voordat hij klaar was met werk. We zijn heel de nacht opgebleven, we hebben gepraat, gezoend, hand in… Oh whatever, het is je eerder gelukt, verzin zelf nog maar wat walgelijk romantische dingen, we did it and it was awesome!
Zal ze binnenkort wel even posten (A) x