Geplaatst 5 weken naar Belgie. Een wereldreis voor een 17 jarige kan ik vertellen. Naar het kleine plaatsje met de naam Tintigny. 6 keer overstappen met de trein, als ik natuurlijk met de trein zou gaan. Allerlei dappere klasgenootjes beginnen hun stage wereldreis met de trein. Maar ik, het kleine meisje nog steeds doodsbang voor openbaar vervoer word gebracht door haar vriendje. Het feest wat openbaarvervoerfobie word genoemd horen natuurlijk ook ouders bij, want die halen mij na 5 weken Ardennen weer op.
Ik begin eventjes bij het begin, ongeveer een jaar geleden kreeg ik mijn VMBO-tl diploma overhandigt en nog net niet op de zelfde dag kreeg ik te horen dat ik niet was toegelaten op de MBO opleiding waar ik graag heen wou. Ik wou naar een theater opleiding(dat hoefde ik nu ook vast niet mezelf vies te gaan maken in de Ardennen). Na de 3de auditie kreeg ik te horen dat ik niet kon zingen, acteren en kon dansen dus kon ik op zoek naar iets anders. Fijnloos begon ik aan een nieuwe opleiding. En al snel kreeg ik te horen dat ik moest stage gaan lopen in het zomerseizoen. ‘Huh? Maar dan heb ik toch zomervakantie’? Kwam het eerste uit mijn mond. Maar nee, geen zomervakantie. Stage lopen. Al snel vonden veel mensen een stage plek, ik bleef achter met het idee dat ik mijn ouders, hond, paard en vriendje helemaal niet wou missen. Velen praatten over Aruba en Amerika. Ik het 17 jarige meisje met openbaar vervoer vrees wist geen eens waar dat lag op de wereldbol en ik bedacht me dat er vast ook wel watersport camping/bedrijven in Groningen lagen. Fout…
Oke, ik besloot dat ik toch een keer op zoek moest gaan naar een stageplek. De tijd verstreek en de zomer kwam steeds dichterbij, al had ik mijn muts en handschoenen nog steeds aan. Samen met een vriendin uit mijn klas(die voor dezelfde theateropleiding is afgewezen) gingen we op zoek naar een camping niet te ver weg van onze vriendjes ouders(en in mijn geval hond en paard). Onze eerste prioriteit waren leuke jongens(ook wel in betere tijden surfdudes genoemd), sorbets en pizza. Daarna kwamen de watersporten, achteraf gezien was dit misschien belangrijker geweest dan de pizza.
Na vele lachbuien en mailtjes vol met spellingsfouten kwam ik tot mijn verbazing achter dat Merel een stageplek vond. In de Belgische Ardennen. Een schrik moment, ik mailde zo snel als ik kon naar de Ardennen, en smeekte nog net niet te hard om ook een baantje bij de camping te krijgen. Het buitensport/recreatie gedeelte was al vol, ‘oliebol’ vloekte ik hardop. Waar ik natuurlijk een beledigde ‘pardon’ op kreeg. Ik stamelde nog een beleefde sorry en wou het gesprek afsluiten. ‘We zoeken nog wel iemand voor zwembadtoezicht’, ik stemde in. Geen idee waar mee ik instemde. Heb ik spijt dat ik niet beter nadacht? Misschien…
Maar overal kun je weer wat van leren.
De inwerkweek naderde, ik kwam(door mijn papa gebracht) in de Ardennen aan. Het hartelijke welkomst bleef uit. Ik werd ingewerkt voor het zwembadwerk en watersportactiviteiten. Als er iemand wel eens in de Ardennen is geweest weet nu misschien wel wat voor woord er gaat komen. ‘Regen’… Het dodelijke woordje. Is er iemand die weet hoe hard het daar kan gaan regenen. Het zwembad werk en watersport activiteiten vielen letterlijk in het water. Mevrouw en meneer eigenaar zochten naar alternatieven voor mij om wat te doen. Na sanitair nummer 1 en 2 te hebben schoongemaakt voelde ik me meer volwassen dan ik ooit had kunnen denken. Ik had wc’s moeten schoonmaken, nee niet 1 niet 2. Maar wel 100. En nee niet 100 schone, maar 100 camping wc’s.
Thuis aangekomen(opgehaald door mijn mama) duurde het maar ongeveer 2 uur voordat mijn arme zachte kleine voetjes ontdooid waren. De gedachten gang dat ik weer terug moest gaan om echt te gaan werken was nog te onwerkelijk voor woorden. Ik moest weer terug, maar daar hoefde ik nu nog niet aan te denken.
Nu is het zover, ik ga 5 weken lang naar de koude Ardennen. Naar de regenachtige bergen. Mijn neurotisch gedrag begon ongeveer 4 weken geleden toen ik al begon met mijn koffers in te pakken. Mijn loon van mijn bijbaantje werd steeds niet gestort omdat mijn hoogzwangere vergeetachtige baas met vakantie ging. En mijn collega’s wisten niet wanneer ze terug zouden komen. Ik rekende uit hoeveel paar onderbroeken ik mee moest nemen, na ze allemaal ingepakt te hebben vertelde mijn moeder me dat ik daar ook wel kon wassen. En zelf aan mijn moeder durfde ik op dat moment niet te vertellen dat ik geen idee had hoe. Mijn neurotische gedrag werd erger naarmate de tijd kwam. Mijn stagecontract moest nog worden ondertekend, ik moest meer sokken kopen, siagretten(zonder geld), deo, tandeborstel, sokken, mascara, sokken, mascara. ‘Waar begon ik ook alweer’? Ik kwam er achter dat het niet zo werkte dus ik begon lijstjes te maken. Na een uurtje met pen en papier kwam ik tot verbazing achter wat allemaal mee moest. 6 A4tjes..
De nachtjes werden afgeteld, de wallen onder mijn ogen worden groter. De nachtelijke krabbels werden onduidelijker en steeds minder leesbaar ’s ochtends. Ik had nog steeds 5 euro op mijn rekening staan, mijn ouders boden nog steeds niet aan om me zakgeld mee te geven en mijn loon was nog steeds niet gestort. Langzaam begon het mijn ouders door te dringen dat ik weg zou gaan en ik kreeg een paar sokken en een mascara van de Etos van ze. Een diepe zucht slaakte ik toen mijn moeder zei: ‘oh ja, heb ik je al verteld dat je wel wat zakgeld mee krijgt’. Rust, tot de avond weer begon en ik mijn koffers weer begon te herpakken. Vanavond ga ik weg.
Na mijn vader vannacht de hele nacht wakker te hebben gehouden vinden mijn ouders tenminste voor ongeveer een 3 kwart jaar weer rust. Vanavond ga ik eindelijk weg.
En eigenlijk…. Heb ik er best zin in.
ps: heb ik jullie al verteld dat ik volgend jaar naar Amerika wil op stage!
Commentaar gevraagd
