Geplaatst Boos trok ik aan het halstertje van de kleine Shetlander en liep ik weg.
'Doe niet zo flauw Free,' spotte Jona. 'Je kunt niet weg, dit is de enige stal in de buurt en Blacky kan
nergens anders naartoe.'
'DAT WEET IK!' riep ik. 'Maar alles is beter dan hier!'
Ik kon mezelf niet inhouden, dit was alle woede die zich de voorbije drie maanden had opgestapeld, die mòèst eruit. Het kon niet anders.
'Als je nu weggaat Free,' fluisterde ze simpelweg. 'Moet je nooit meer terugkomen.'
'MIJ BEST!' Ik wilde haar niet aankijken, dan zou ik beginnen huilen. Ik wist dat als ik nu zou vertrekken, ik Blacky zou moeten verkopen van mijn ouders. Dat mocht niet gebeuren, maar toch
trok ik aan het halstertje en liep ik stampvoetend de kleine stal uit.
Geen één woord zou ik nog zeggen tegen haar, nooit meer.
'Je bent een dikke egoïst Free!' riep ze me na, 'Denk aan je pony!'
Ik wilde niet antwoorden, ik wilde het niet horen. Ik moest hier gewoon weg. Voor altijd.
Pas een uur later had ik door wat ik gedaan had, hoe stom ik was geweest.
Ik zou haar verliezen, voor altijd... gewoon weg... nooit meer terug...
Mama had het me genoeg gezegd, 'Geen stal is geen pony!'.
Ze had Blacky alleen voor me gekocht omdat ik een een stalletje gevonden had.
Mama had haar nog nooit gezien toen ze haar kocht, ze wilde gewoon weten hoeveel ze koste.
Het was €60, dan kon ik haar betalen.
'Je mag er een gaan kiezen, ze heeft er zes staan, morgen vertrek je, en je neemt het meteen mee.'
Het kon me niet eens schelen, dat ze mijn pony'tje 'het' noemde.
Morgen kon ik een pony gaan halen, een eigen pony! Wat spannend was dat toen...
Toen ik daar toekwam, was de eerste indruk alles behalve goed.
Het stonk er verschrikkelijk en de pony's waren ongekamd.
'Kies maar,' had de man gezegd, en hij wees naar een klein overvol stalletje met zes shetlanders.
Ik bleef tien minuten staan bij die stal, toen liep ik eens door om de andere te bekijken.
'Mag niet. Alleen die, de rest is de duur'
De man had de hele tijd ongeduldig staan kijken.
'Waarom dan wel? En het is toch juist beter voor je dat de pony duurder is?'
'Van je moeder mocht je alleen die,' de man keek me niet aan, hij had geen moment naar me opgekeken.
'Nou ja! Ik mag toch wel kijken?'
'Ja,' had hij gezegd.
Ik liep langs de stallen en zag telkens hogere prijsbortjes staan.
'Je stallen zijn niet bepaald verzorgd' zei ik zo vriendelijk mogelijk.
'Dat is ook niet nodig, de meeste van die beesten gaan naar de slager en dan moeten ze niet netjes gekamd zijn.'
Ik schrok eventjes, over hoe gevoelloos de man dit zei.
Maar ik besloot er niet verder bij stil te staan, dit was trouwens mijn moment, het moment dat ik een pony zou mogen kiezen!
Na bijna alle honderd pony's gezien te hebben zag drie grote paarden, in een stal voor een, met helemaal in de hoek een klein bang veulentje.
Het veulen keek me aan alsof ik hem zou redden, redden van die vreselijke stal, met vreselijke eigenaren.
'Hoe duur is die?' vroeg ik, 'Tien euro,' antwoorde hij, 'maar het is een echte schijtert, je kan er niks mee.'
'Ik neem die.' besloot ik.
'Mij best.'
De man liep naar de stal en nam het bange veulen bij z'n halster, hief het op en sleurde het mee
naar de trailer.
'Ik doe dat wel,' zei ik. Ik nam het veulen liefdevol bij haar halstertje en zag meteen dat haar hoofdje pikzwart was. 'Kom maar mee, Blacky.'
Het veulen kwam gewillig mee en stapte in de trailer.
De rit naar de stal had goed verlopen, en toen Blacky in haar stalletje kroop met lekker vers hooi en stro besloot ik haar eventjes te laten bekomen, ze was tenslotte nog steeds wat bang van me en wat en verandering moest dit voor haar zijn!
Een uur later ging ik nog eens kijken, ze was van haar hooi aan het eten en lag al neer.
Toen ze me zag sprong ze meteen op, en keek me geschrokken aan.
'Rustig maar,' troostte ik 'je zult me wel leren kennen.'
Ik ging de stal binnen en ging in een hoekje zitten.
Drie uur later zat ik daar nog steeds, rustig aan het praten met mijn pony, die ondertussen al bij me
gekomen was.
Sindsdien was alles veranderd, we waren gelukkkig samen en vertrouwden enlkaar helemaal.
Waarom had ik dat nu opgegeven? Omdat Jona de huur iedere week verhoogde... of omdat ze altijd kleine kinderen bij Blacky liet, terwijl ze wist hoe bang ze was... maar ik denk het meest omdat ze haar stal sloot, en Blacky daardoor slechts een uur of twee het daglicht kon zien, als ik kwam.
Zonder dat ik erop voorbereid was, of het besefte, barste ik in tranen uit.
Mama zou het nu al moeten weten, ze zou Blacky komen halen en verkopen aan een manege, om die kleine kinderen waar ze zo bang van was, haar te laten pesten.
Blacky kwam rustig bij me zitten, ze wilde me troosten.
Ik was zo blij met haar, we waren beste vriendinnen, en ik wist... ieder moment zou mam haar kunnen komen halen, en zou ik haar nooit meer zien...
Na vijf minuten, kwam mama. Ze keek me niet aan en zij alleen maar: 'Blacky gaat naar 't Beekje, dat is in Duitsland. Hun trailer staat daar al en ze wachten.'
Ik kon niks zeggen, mijn hart stond stil en ik kon alleen maar huilen.
Ze rukte het touw uit mijn hand en liep met Blacky weg. Die wild en bang werd.
Dat deed ze altijd als mama iemand vreemds haar meenam.
Toen had ik het door, dit was mijn laatste kans, nu of nooit, ik stond op en liep zo hard als ik kon naar huis, maar ik zag de trailer al wegrijden, weg, naar Duitsland, voor altijd...
Enkele jaren later, op mijn 17e verjaardag, gebeurde het.
Ik zocht, -voor waarschijnlijk de hondenduizendste keer- op het internet naar 'lieve kleine shetlander met zwart hoofd'.
Ik klikte zoals altijd alle links aan, maar telkens geen Blacky.
Nadat ik de zesde keer klikte, moest ik NEDERLANDS, FRANS of DUITs aanklikken. Ik klikte NEDERLANDS aan. En daar kwam in mijn beeld, een kleine shetlander, met mooie ogen en een zwart hoofd. Slechts één keer moest ik kijken, om te zien dat het Blacky was. Ze zag er dan wel slecht uit, te mager, verdrietig, een kleine wonde op haar been,.. maar toch was het Blacky. Dat wist ik zeker.
Langzaam scrollde ik naar beneden, onder de foto stond:
'onze kleine shetlander, ze is niet tam en bijt en slaat, we houden haar om te weides mooi te houden,'
Mijn hart ging sneller slaan, Blacky... meisje toch... om weides mooi te houden? Zonder het te beseffen streelde ik het beeld.
Ik schrok van mezelf, een foto van Blacky aaien?
Ik zag dat de site drie uur geleden gemaakt was, ''t Beekje, de manege voor ieder keertje!' was de slogan. Ik keek nog even naar de andere paarden, -ik moet toegeven- die zagen er best goed uit. Onderaan stonden alle e-mails van de leden.
Plots schrok ik, mijn blik bleef hangen bij: blackytj@hotmail.com ik voegde haar (of hem!) snel toe. Ze -of hij- was online!
Ik stuurde haar snel een mailtje.
'' Hallo!
Hou jij je bezig op de manege met Blacky? Dat is mijn pony'tje!
Ik heb haar alles geleerd wat ze kan, en ik mis haar heel erg.
Hoe is het met haar? Asjeblieft zeg dat ze gelukkig is!
Ik zou haar graag terug kopen? Kan dat?
Asjeblieft antwoord positief,
Free ''
Was een stom mailtje, maar het moest ze snel mogelijk verzonden worden. Dus klikte ik zo snel mogelijk op VERZENDEN, en het mailtje was weg.
Ongeveer vijf minuten later kreeg ik eindelijk antwoord.
'' Hoi!
Ik verzorg Blacky al vier jaar niet meer. Ze werd gemeen, en wilde niemand meer. Nu staat ze gewoon 7 op 7 buiten.
Het gaat niet goed met haar, ik denk dat ze na de winter zal sterven. Sorry om dit te zeggen, maar je hebt je werk niet goed gedaan, ze kan niks.
Ilse ''
Ik ben benieuwd naar jullie commentaar, en is dit vervolgs waardig?
naja natuurlijk niet leuk voor haar en blacky!.. 
) 
