Bokt.nl

Citaat:

Hij wierp een laatste blik op het kleine papiertje, waarop hij het adres een paar uur geleden had neergeschreven. Door zijn zweethanden kon hij het bijna niet meer lezen, de letters waren half uitgelopen. Het was een geluk voor hem, dat hij kon beschikken over een ijzersterk geheugen. De straatnaam en het huisnummer stonden nog duidelijk in zijn herinneringen gebrand.
Het klopte allemaal. Hij stond in de bewuste straat, voor het huis met het juiste nummer. Het eerste wat opviel, was de goed onderhouden voortuin van het nieuwbouwhuis. Een tuin met twee bomen, een bankje, wat bloemen waarvoor het nog te vroeg was om in bloei te staan, een stel planten en een mooi aangelegd paadje van kleine klinkers.
Deze tuin tekende haar karakter, haar doen en laten. Hij herinnerde haar talent voor tuinieren, haar groene vingers. Ze kreeg het voor elkaar om de tuinen waarvoor ze zorgde er netjes en mooi uitzagen, zonder er veel tijd aan te besteden.
Hij schrok even toen hij het naambordje zag. Naast haar naam stond een naam van een man. 'Wendy en Thomas' stond er in sierlijke letters geschreven. Dit stond niet in de planning. Hij ging afrekenen met zijn verleden. Hij haalde een keer diep adem en liep het betegelde paadje op.

Ze schrok op van de bel. Diep verzonken in haar tekenwerk, waarvoor ze sinds een paar weken niet meer op kantoor zat, was ze de tijd vergeten. Haar muziek op de computer zorgde er ook voor dat ze geen besef meer had van de tijd. Ze vond het jammer om binnen te zitten. Het was heerlijk weer buiten. Ze zag op de klok dat het pas elf uur in de ochtend was, toch had de dag alles in zich om erg warm te worden. Er stond een klein windje, wat het voor dit moment nog verkoeling bracht. Helaas zorgde dit windje ervoor dat het voor haar onmogelijk was om buiten te zitten.
Ze zuchtte, voordat ze naar de deur liep om hem open te maken. Ze wist niet wie ze kon verwachten op dit tijdstip. Ze had geen afspraken staan, die waren de laatste tijd al minder geworden. Het was voornamelijk bedenken en uitwerken van opdrachten. Dat kon ze op dit moment aan. Mentaal gezien was dat het enige wat afleiding bracht. Ook rekening houdend met haar zwangerschap, waar ze in het begin veel last van had gehad, ging het allemaal nog maar net.
Door het raam van de deur zag ze een man die ongeveer even oud was als haar. Zijn gezicht was al meer getekend door de tijd of leven dat al zwaarder was geweest. Ze had geen idee wie het kon zijn. Ze keek even in de spiegel of ze er toonbaar uitzag en opende de deur.

Hij was opgelucht toen hij doorhad dat het een vrouw was, die de deur opende. Hij zag de moedervlek boven haar oog. Daar had hij haar een paar weken geleden aan herkend. Hij herinnerde zich die dag als de dag van gisteren.
Normaal gesproken deed hij niks met de lokale kranten en de grote hoeveelheid reclamefolders die elke dinsdag werden bezorgd. Hij besloot door een overvloed van tijd, hij moest wachten op de schilders en had voor de rest niets anders te doen, om de kranten en reclamefolders te gaan doorbladeren.
Een klein foldertje sprong er meteen uit. Het was een foldertje van een ontwerpbureau, welke speciaal gericht was op het ontwerpen van tuinen. De foto van het team dat verantwoordelijk was voor de opdrachten viel meteen op. De ontwerpers waren een man en een vrouw. Een man van een jaar of veertig, en zijn mond viel open van verbazing toen hij haar naam onder de foto zag staan.
Hij had haar niet herkend. Hij zou op straat voorbij haar zijn gelopen en daarna weer zijn omgedraaid om de vrouw die vol van schoonheid was, nog een keer te zien. Ze was veranderd. Hij keek of hij haar herkenbare moedervlek boven haar rechteroog kon zien. Deze zat er. De bevestiging was er, het ging om haar en niet om een vrouw die toevallig dezelfde naam droeg.
Daarna begon de zoektocht naar haar adres. Hij moest haar vinden, hij moest zijn keuzes uit het verleden uitleggen, voordat het te laat was. Eigenlijk wilde hij haar niet opzadelen met het verleden, maar gesterkt door het moeten en wat er kon gebeuren wanneer ze van niets wist, zag hij zich geen andere keuze gedwongen om haar te vinden.
Hij vervloekte haar achternaam. Hij keek in de telefoongids en zag een pagina vol met alle personen die dezelfde achternaam droegen die woonde in deze stad. Hij herinnerde zich het telefoonnummer dat stond bij haar naam in de folder. Dit maakte het al makkelijker. Bij een van de laatste namen had hij beet. De achternaam, de voorletters en het telefoonnummer klopte. Ze was gevonden.
Het duurde een paar weken voordat hij al zijn moed bij elkaar had geraapt om naar het adres toe te gaan. Hij wist dat het geen goede zet van hem was wanneer hij meteen met de deur in huis viel en meteen de geschiedenis vertelde. Hij moest de zekerheid hebben dat ze hem herkende.
Zijn hoop vervloog toen hij haar uitdrukking zag op haar gezicht. Het was een uitdrukking van vertwijfeling, haar uitdrukking die ze gaf wanneer ze iemand onbekend ontmoette. Na al die jaren was ze wel veranderd, maar uitdrukkingen veranderen niet. Ook haar manier van praten, het zenuwachtige praten was niet veranderd. Het enige wat opviel, waren haar niet stralende ogen, haar opbollende buik die een zwangerschap verried en een hartvormige hanger, waar ongetwijfeld de foto van haar geliefde inzat.

"Sorry dat ik u stoor op deze prachtige dag, maar ik ben op zoek naar Wilco Pietersen. Weet u misschien waar ik hem kan vinden". Dit waren de eerste woorden die ze hoorde. Ze hoorde ze uit een mond van een persoon die ze niet kende. Ze kende de persoon ook niet wie hij bedoelde.
Ze voelde zich niet op haar gemak. Haar angst voor vreemde mensen die bij haar op de stoep stonden was nog steeds niet verdwenen. Ze antwoordde dat ze het niet wist en ook niet wist of deze man in deze stad woonde.
De muisgrijze en sprekende ogen van de man hadden iets herkenbaars. Plaatsen van deze ogen kon ze niet, maar ze wist dat ze deze eerder had gezien. Waar en wanneer kon ze niet zeggen, ze had de laatste paar maanden veel mensen ontmoet. Het talent om gezichten te onthouden ontbrak haar. Het gezicht van Thomas kon ze nog duidelijk voor de geest halen, daar had ze geen foto's voor nodig, ook al had ze deze drie maanden niet meer gezien.
Het was apart dat ze van deze man wel de ogen herkende, maar niet zijn gezicht, zijn naam en de manier waarop ze hem kende. De man leek teleurgesteld toen ze het hem vertelde dat ze Wilco Pietersen niet kende. Waarschijnlijk was hij per toeval naar het adres van een W. Pietersen gegaan en toevallig had gehoopt dat het Wilco Pietersen was.
Het kon haar ook niet bezig houden wie deze man was en wat hij wilde. Ze was blij toen hij weer ging, ze kon merken dat ze weinig energie had. Beleefd en met een kleine glimlach nam hij afscheid van haar, hij draaide zich om en liep weer richting de straat. Daar stapte hij in zijn auto en reed de straat uit.

In zijn auto overdacht hij de situatie nog een keer. Hij was teleurgesteld en geschokt. Haar ogen, die altijd straalden, straalden niet. En wat hem het meest verwonderde was dat ze hem niet had herkend. Waarschijnlijk had ze andere dingen aan haar hoofd dan haar verleden. Zo te zien was ze zwanger, was ze nog niet getrouwd en had ze het druk gehad, waar ze het ook druk mee mocht hebben. Ze had in ieder geval haar dromen waargemaakt: een eigen ontwerpbureau voor tuinontwikkeling en een sterke mate van huisje, boompje, beestje. Ze was doorgegaan, na alles wat haar in het verleden al was overkomen. Waarschijnlijk hadden de gebeurtenissen van vroeger haar sterker gemaakt.
Hij vroeg zich wel af wat de reden was van haar niet stralende ogen en afstandelijke reacties. Ze had beleefd antwoord gegeven op zijn vragen, iets wat ook kenmerkend was voor haar. Luisteren, met korte zinnen antwoorden en uitvoeren wat er gevraagd werd.
Ook verwonderde het hem dat ze zijn stem niet had herkend. Hij was veranderd qua uiterlijk. Qua postuur niet veel, maar in zijn gezicht hadden zich enkele rimpels gevormd en zijn haar droeg hij op een moderne manier. Ook de bril wie hij vroeger had gedragen, had hij vervangen door lenzen. Een kleine metamorfose, net zoals zij zich ook had laten veranderd of was veranderd.
Hij vond het jammer dat het gesprek niet zo was verlopen als hij had gehoopt. Misschien was hij wel te voorbarig geweest, dat hij er bijna vanzelfsprekend was vanuit gegaan dat ze hem herkende en hem binnen vroeg. Hij baalde er eigenlijk wel van. Hij vroeg zich af hoe hij haar kon bereiken om de waarheid en alles wat ze moest weten te vertellen. Hij had geen idee hoe hij dit kon doen. Net zoals hij geen enkel idee had over zijn volgende baan, want hij kon moeilijk blijven teren op het geld dat hij tot een paar weken geleden had verdiend.

Nadat ze een flinke kop thee had gedronken, ging ze weer verder aan haar opdracht. Ze moest een plan maken voor een tuin bij een nog nieuw te bouwen huis. De opdrachtgevers zaten niet om geld verlegen. Ze mocht zich helemaal uitleven, was haar verteld. Zolang het resultaat maar ontzettend mooi en praktisch te onderhouden was, waren ze tevreden met het resultaat. En met deze woorden was ze helemaal gelukkig.
Dat was iets wat ze in de vingers had, haar talent, haar kunst om van een kale, grijze vlakte iets moois te maken. Net zoals ze van haar eigen leven een soort sprookje had gemaakt. Ondanks het feit dat ze in het verleden veel had meegemaakt en beïnvloed was door gebeurtenissen had ze alles gekregen wat ze wilde. Dat ze de laatste tijd weer veel dingen was kwijt geraakt, was iets wat bij haar paste.
Dit was natuurlijk niet bepaald een goede eigenschap, of iets waar ze trots op kon zijn, maar ze had allang voor zichzelf besloten dat ze haar schouders onder haar leven en onder het leven van haar ongeboren kind moest zetten.
Wat gebeurd was, was gebeurd en was ongetwijfeld ook gebeurd met een reden. De toekomst kon alleen nog maar beter worden, iets wat altijd was voorgekomen. Haar motto was dan ook: "Lach zoals nooit tevoren, het zal de wolken doen verbleken. Lach zoals de mooiste zon ooit.".

Citaat:

Hij vond dat hij zich moest bezighouden met zijn zoektocht naar werk of het afmaken van de verbouwing van zijn appartement. Hij had natuurlijk zonder iets aan het appartement te doen, zo het appartement kunnen betrekken. Dat was niet zijn stijl. De vorige eigenaar had het appartement netjes achtergelaten, maar er miste sfeer. Door zijn eigen meubels, schilderijen en zijn lievelingskleur, lichtgrijs, op de muur begon het al op zijn eigen paleisje te lijken. Hij vond wel dat het appartement nog meer nodig had. Een grote verbouwing hoefde er niet plaats te vinden, maar de badkamer moest worden vernieuwd en de keuken moest praktischer worden. Koken was een van zijn grootste passies. Vroeger had hij veel uren doorgebracht in de keuken terwijl anderen op het voetbalveld stonden of aan het werk waren. Hij stond nog steeds met plezier in de keuken, en voor hem was het een geluk dat zijn hobby niet af te lezen was aan zijn uiterlijk.
Hij had geen tuin, maar wel een dakterras. Het was een kaal dakterras met weinig sfeer. Hij besloot om de volgende dag, nadat hij zich zou hebben ingeschreven bij het uitzendbureau, langs het tuincentrum te gaan om veel geld uit te geven aan meer sfeerverhogende tuinartikelen, waarvan hij hoopte dat elke cent het meer dan waard was.
Voor deze dag vond hij het meer dan mooi geweest, hij zat met zijn gedachten bij haar. Allemaal tegenstrijdige gedachten zweefden door zijn hoofd. De enige oplossing hiervoor was sporten. Hoewel hij geen fanatieke sporter was, wist hij wel dat sporten goed was voor het wegnemen van frustraties. En dat was het enige wat hij op dit moment nodig had.

Ze was blij dat ze de opdracht klaar had. Een tuin volgens de laatste trends ingericht, maar ze had er wel voor gezorgd dat haar eigen draai was toegevoegd aan de tuin. Ze mailde het tuinontwerp naar haar compagnon. Hij zou het tuinontwerp controleren, waarna ze het met vaak kleine aanpassingen voor kon leggen aan de opdrachtgevers. Daarna kon het getekende idee in de praktijk gebracht worden, en zou er een prachtige tuin ontstaan waar de opdrachtgevers erg gelukkig mee zouden worden.
Ze was blij, dat ze haar droom had waargemaakt. Als klein meisje had ze al verschillende stukjes grond gehad, waar ze groenten op teelde en bloemen liet groeien. Haar saaie vensterbank was vol gezet met bloempotten. Haar liefde voor tuinieren groeide met de jaren. Het was voor haar ook een logische keuze om naar een vervolgopleiding te gaan waar ze leerde ontwerpen, meer informatie leerde over allerlei soorten bomen, planten en bloemen en informatie kreeg over het opzetten van een eigen bedrijf.
Ze dacht terug aan haar jeugd. Haar jeugd bestond naast het tuinieren uit het omgaan met haar buurjongen. De buurjongen heette Matthijs. Matthijs en zij waren onafscheidelijk. Ze waren ongeveer even oud, gingen naar dezelfde school en waren getalenteerd. Matthijs had een grote passie voor koken en het maken van allerlei lekkere dingen. Ze werkte vaak buiten, en werd vaak haar werk afgehouden door Matthijs, die haar had gebombardeerd tot proefkonijn. Zelfverzonnen koekjes, aparte salades en de lekkerste soorten ijs, je kon het zo gek niet verzinnen of Matthijs had het gemaakt. Op een gegeven moment gingen ze allebei naar een andere school, en kwamen elkaar niet zo vaak meer tegen. Het contact verwaterde met de jaren en ze zagen elkaar alleen nog maar in de weekenden. En langzaam kwamen ze elkaar ook niet meer tegen. Matthijs kwam niet meer thuis, door allerlei problemen. Ze had geen flauw idee hoe Matthijs er daadwerkelijk uit zag en wat er van hem was geworden.

Na een middag vol slepen met karretjes, het afleggen van een avondvierdaagse in het tuincentrum en een warenhuis, het constant volstouwen van de lift en het hard werken op het dakterras had hij zijn terras omgetoverd in een trendy en groen dakterras. Hij had gekozen voor een schommelstoel, een tafel, bakken met planten en allerlei andere accessoires. Hij was er trots op. Het gaf aan dat het omgaan met zijn buurmeisje vroeger er tot had geleid dat hij ook groene vingers had ontwikkeld. Het talent wat Wendy had, zou hij nooit krijgen. Dat maakte hem ook niets uit.
In zijn jeugd had hij twee liefdes. Het koken en zijn stille liefde voor Wendy. Hij dacht dat hij geen kans maakte bij haar. Wendy was het knappe, stille meisje terwijl hij een bril, een beugel, puisten en minstens 10 kilo overgewicht had. Wendy en hij konden het goed met elkaar vinden, waren de beste vrienden en wisten elkaar steeds te vinden wanneer ze in de problemen zaten.
Na de basisschool ging het nog een tijdje goed. Ze fietsten met elkaar naar school, ook al zaten ze op een andere middelbare school. Wendy zat op de Havo, hij op het gymnasium. Ze kregen allebei andere vrienden, Wendy kreeg vriendjes en veranderde. Hij veranderde langzaam. Zijn beugel ging er uit, zijn puisten verdwenen en hij groeide over zijn kilo’s heen. Zijn onzekerheid verdween niet, waardoor hij niet doorhad hoeveel meiden uit zijn klas stiekem verliefd op hem waren.
Hij ging studeren, hij koos voor een studie rechten, maar had daar weinig succes. Na hard studeren maar het keer op keer niet halen van de tentamens stopte hij ermee. Hij kwam in een diep gat terecht. Zijn ouders lieten hem in de steek. Een studie niet afmaken was voor hen onbegrijpelijk en het ergste wat ze kon overkomen. Hij besloot naar de stad toe te trekken, en daar een baan in de horeca te zoeken. Hij werd barman en was populair. Met zijn ouders en vrienden van vroeger had hij het contact verbroken. Zij het vrijwillig en ook gedwongen door omstandigheden. Op een dag kwam er een vrouw zijn café binnen, met de herkenbare moedervlek. Ze huilde, ze was verlaten door haar vriend en zocht haar heil in de alcohol. Hij weigerde het haar te schenken en veranderde de alcohol in een avondje troosten. Hij had direct door dat zijn vroegere buurmeisje voor hem zat. Zij herkende hem niet, en dacht haar levensverhaal aan een willekeurige barman te vertellen.

De opdracht werd goedgekeurd door haar compagnon. Ze had weer zeeën van vrije tijd, het was rustig. De vakantieperiode stond voor de boeg, en dit betekende rust op het gebied van tuinieren. Dit keer kwam dat vrij goed uit. Ze was toe aan vakantie. Niet alleen omdat ze zwanger was, en al haar energie werd opgeslokt door haar kind, ze had ook tijd voor zichzelf nodig. Ze dacht nog veel aan haar Thomas. Thomas, die zomaar in haar leven was opgedoken en ook zo weer was verdwenen. En dit keer wist ze wel dat ze hem nooit meer terug zou zien. Ze was blij dat ze nog genoeg foto’s had. Het enige wat ze nog van hem had, naast de foto’s en de herinneringen was het ongeboren kind in haar buik. Het was apart dat ze op de dag dat Thomas verdween haar zwangerschap opmerkte en positief testte. Ze had hem het graag willen vertellen, die avond. Ze had hem ten huwelijk willen vragen omdat ze zwanger was.
In plaats van het plannen van een huwelijk kwam Thomas die avond niet meer thuis. Ze maakte zich op het begin niet ongerust. Thomas was vaker later thuis van zijn werk, hij moest in de avondspits vaak de file trotseren, en kwam later thuis. De radio, die Wendy vaak aanhad, vermelde vaak de files op de snelweg die hij moest rijden. Ze kon hem vertrouwen, ze hoefde niet bang te zijn dat hij haar aan het inruilen was voor een andere vrouw.
Het begon aan haar te knagen toen hij na een paar uur nog niet thuis was. Hij had ook niets van zich laten horen, iets wat hij normaal wel deed. Hij belde haar, sms’te een kort berichtje wanneer ze haar telefoon niet opnam of sprak haar voice mail in, wanneer ze druk aan het werk was of met haar gedachten was verzonken in een opdracht. Een standaardprocedure was het in al die jaren geworden, zijn manier om te laten merken dat hij later was dan gebruikelijk.
Dit keer kwam hij niet thuis. Wendy leefde die paar dagen door op haar doorzettingsvermogen. Weinig slaap, weinig eten en toch doorgaan. Elke dag hoopte ze dat Thomas zo door het tuinhekje kwam lopen, en met een grote glimlach op zijn gezicht haar in zijn armen sloot. Dagen gingen voorbij, dagen die jaren leken te zijn. Met de dagen verkropen ook de weken. Niets hoorde ze van Thomas. Ze wist dat hij nog leefde, ze had zijn bankgegevens nagetrokken en tot de conclusie gekomen dat hij een grote som geld op had genomen en ergens ter wereld aan het genieten was. Op dat punt kon ze hem wel schieten. Hij ergens ter wereld genieten, zonder haar erover in vertrouwen te nemen en al zijn familie, vrienden en vooral haar in ongerustheid en wanhoop achterlatend.
Het was apart om iedereen in te lichten over de verdwijning van Thomas, en op het zelfde moment te moeten zeggen dat er iets groeide in haar buik. Waar Thomas ook was ter wereld, zijn leven zou in ieder geval doorgaan op deze plaats, in deze stad. Velen wisten niet hoe ze met de situatie om moesten gaan. Sterktewensen, geluk wensen, alles kwam langs. Ze had vele kaarten en brieven gekregen. Ze was begonnen met het verzamelen van foto’s en lieve berichten van vrienden en bekenden, om er later een boek van te maken. Ze moest toch iets hebben wat Thomas samenvatte. Ook al was het alleen maar voor haar ongeboren kind. Ondanks dat ze wist dat hij niet dood was, had ze een vermoeden dat het wel een tijd duurde voordat hij weer op de stoep zou staan. De brieven, foto’s en kaarten had ze in een mand gedaan. Ze waren nog ongeopend, ze had nog geen kracht gehad om ze te bekijken, te selecteren en te bundelen. Ze wist op dit moment nog niet dat een van de enveloppen een veel diepere betekenis zou hebben.

Citaat:

Matthijs bedacht zich dat hij aan het werk moest. Hij had een kleine reserve, het barman zijn had hem genoeg geld opgeleverd en hij had ook geen tijd om zijn geld uit te geven aan drank, wat vele van zijn vrienden wel deden. Hij stond achter de bar, terwijl op het zelfde moment vrienden aan de andere kant stonden en wel geld uitgaven. Hij sloeg twee vliegen in één klap, hij zag zijn vrienden, was aan het werk, verdiende, had gezellige avonden en maakte andere mensen tevreden. Het enige nadeel was dat hij zelf niet kon drinken of kon bepalen hoe hij zijn avond zou invullen en achter de vrouwen aan kon gaan. Achteraf kon hij tot de conclusie komen dat barmannen ook genoeg aandacht kregen. Het was alleen jammer dat het vaak de flink aangeschoten vrouwen of de categorie wanhopig waren die hem aandacht gaven, en daar zat hij nou net niet op te wachten.

Alleen in cafés staan in zijn studentenstad, daar hield hij niet van. Hij zag steeds dezelfde mensen en kon dromen wie op welke tijd binnenkwam, op welke barkruk de desbetreffende persoon ging zitten en wat deze bestelde. Hij had besloten om een jaar in een vakantieoord te gaan werken. Dat was hem goed bevallen, alleen zijn heimwee naar de stad, naar zijn vrienden bracht hem eerder terug naar Nederland dan hij had gewenst. En daar stond hij dan, in een stad die hij niet kende, met een missie om het verleden uit te leggen en zonder werk. Daar moest wat aan veranderen. Hij wilde het bestaan als barman achter zich laten. Op naar een baan als chefkok, zijn ultieme droom. Het liefst zou hij een eigen restaurantje of cateringbedrijf beginnen, maar zijn financiën lieten dat niet toe.

Aangemoedigd door een folder die bij de dinsdagkranten was bezorgd, stapte hij met een zelfverzekerde glimlach een uitzendbureau binnen. Het moest niet gekker worden, dacht hij, zouden die dinsdagkranten zijn hele leven gaan bepalen? Hij kruiste zijn vingers, checkte nog even zijn uitstraling in een van de spiegelende gebouwen, sprak zijn onbewustzijn aan met bemoedigende woorden en begon een gesprek met het jonge meisje dat achter de balie zat.

Wendy had normaal gesproken weinig tijd voor het bekijken van de reclamefolders. Haar procedure wanneer deze op de mat waren gevallen, waren het naar de deur lopen, het oppakken van de grote stapel papier en het zetten van tien stappen om ze vervolgens met een dunk, waar een basketballer jaloers op zou worden, bij het oud papier te smijten. Ze ergerde zich eraan, die hoeveelheid papier die gedoemd was om gerecycled te worden zonder te zijn aangeraakt. Toch besloot ze om de bladen eens te gaan lezen. Wendy had tijd in overvloed, had op dit moment geen opdracht waar ze aan kon werken en had verder geen bezigheden in of rond het huis waar ze aan kon werken. Het uitzoeken van de spullen voor de babykamer en de garderobe voor de kleine, daar zou ze later aan beginnen. Niet alleen, een van haar vriendinnen, Paulien, had al aangeboden dat ze haar met alles wilde ondersteunen. Paulien was zo’n vriendin die altijd voor anderen klaarstond. Ze was beeldschoon en had een hartje van goud. Dé ideale vriendin voor velen. Het enige wat mankeerde aan Paulien was dat ze zichzelf wegcijferde en onzeker overkwam. Ook was ze best een beetje jaloers op Wendy, zij was zwanger en Paulien hunkerde naar een gezin. Helaas was ze alleen nog niet de juiste man tegengekomen. Vaak had ze ook niet in de gaten dat ze aanbidders had, en verliet cafés en feesten vaak in haar eentje.

Met een gevoel als het lezen van roddelbladen wanneer ze bij de kapper zat de wachten, las ze de kranten. Niet de hoogste kwaliteit, weinig echt nieuws, genoeg ruimte voor advertenties en veel aandacht voor de dingen die allemaal gaande waren in haar stad. Het gaf haar geen voldoening. Toch zag ze iets wat haar aandacht trok. De krant bevatte uiteraard ook een pagina die iedereen de ruimte gaf om zijn of haar spullen kwijt te kunnen. Ze baalde dat ze niet eerder dat had gezien. Dit kon haar veel geld besparen met het kopen van spullen. Maxicosi’s, wiegjes, commodes, alles werd er aangeboden. Het was een marktplaats, alleen dan in de krant. Dat vond ze iets fijner, deze producten hadden hun herkomst allemaal in haar stad of in de korte omgeving, en ze zou niet het land door hoeven te crossen voor de juiste spullen. Want daar kon ze zich niet toe zetten.

Ook was er een datingrubriek. Zo te zien werd deze flink gebruikt, want er stonden talloze oproepen in van veelal mannen of vrouwen op leeftijd die op zoek waren naar een maatje of iemand waar ze hun oude dag mee konden doorbrengen. Ze zag een enkele oproep van iemand die van haar leeftijd was. Zelf zou ze er niet aan beginnen, ze leerde liever iemand kennen waar ze meteen aan kon zien hoe diegene in elkaar stak. Internet gaf natuurlijk mensen de mogelijkheid om zich anders voor te doen dan hoe ze daadwerkelijk waren. Toch hoopte ze voor die mensen, die waarschijnlijk de krant als laatste mogelijkheid aangrepen om aan de man of vrouw te komen, dat ze wel datgene kregen wat ze verdienden. Zelf kon ze haar single bestaan best waarderen, het gaf haar de rust om na te denken over zichzelf en bij te komen van de afgelopen periode die best hectisch was geweest en zich voor te bereiden op de zwangerschap en de geboorte van haar kindje. Dat kon ze het beste in haar eentje doen, daar had ze geen man voor nodig. Mocht Thomas nou in die tijd nog thuiskomen, dan zou dat ook enige hectiek geven.

Een klein uur later stond hij weer buiten. Hij had zich ingeschreven bij het uitzendbureau, had een aantal vacatures bekeken en onder aanmoediging van secretaresse een afspraak gemaakt bij een van de restaurants die op zoek waren naar een hulp in de keuken. Het waren niet de restaurants die haute cuisine voor schotelden, maar het waren hopelijk veelal restaurants die onder het publiek vrij bekend stonden om goed eten voor een leuke prijs en waar het gezellig vertoeven was. Niet dat hij daar als keukenhulp iets van mee zou krijgen, maar hij vond dat hij ergens moest beginnen. Het zou vallen, opstaan, nog dieper vallen en weer proberen om op te staan worden, maar na afloop was het altijd de moeite waard.

De secretaresse was een mooi meisje, het deed hem denken aan een van zijn voormalige vriendinnen. Weliswaar liep ze met een afwijking, toch had ze een uitzonderlijk positieve uitstraling die hem vrolijk en zelfverzekerd maakte. Hij vroeg zich af wat de reden kon zijn van haar moeilijke lopen. Zou ze geblesseerd zijn geraakt met een sport, of van de trap zijn gevallen en daar last van hebben? Of zou ze net zoals zijn neef een zuurstoftekort gehad hebben tijdens haar geboorte waardoor een kant van haar lichaam minder functioneerde? Of was haar ene been korter dan de ander? Matthijs vond het raar dat hij zo bezig was met de secretaresse, hij kende haar niet en er zou toeval bij nodig zijn mocht hij haar weer tegen komen. Ze zag veel mensen, die ze met haar collega's besprak en na die tijd weer vergat. Hij zou daarbij geen uitzondering zijn. Maar ze liet de klanten die ze hielp een klein momentje van geluk voelen, zonder dat ze het zelf doorhad.

Hij was erg benieuwd naar het restaurant waar hij terecht zou komen. Zou hij kans maken op die baan, of zouden ze hem meteen de deur wijzen? Hij had het gesprek de volgende dag, bijna een dag de tijd om vreselijk veel zenuwen te krijgen. Het mocht dan gewoon een gesprek zijn, en dit soort gesprekken had hij al vele malen gehad. Weinig gesprekken waren geeindigd in een totale deceptie, die gesprekken die hij had gevoerd hadden geleid tot banen. Toch maakte hij zich onbewust erg zenuwachtig. Hij wist dat hij zich geen zorgen hoefde maken, maar vertelde dat maar eens tegen je onderbewustzijn.
Hij was ook benieuwd naar het type restaurant. Hoe zou het vanbinnen eruit zien, en zou hij er graag willen eten? Hij hoopte niet dat het restaurant gedoemd was om te verschijnen bij een van de televisie programma's die lieten zien hoe het niet moest, bijvoorbeeld één met een onhygiënische keuken of eentje waar de klanten wegbleven. De antwoorden kon hij de volgende dag ongetwijfeld weten, maar tot die tijd bleven de kleine, onbenullig vragen komen. Welke kleren kon hij het beste aandoen, hoe zouden zijn wellicht toekomstige collega's zijn? Genoeg dingen waarover hij kon piekeren, of zichzelf gek mee te kunnen maken, en de enige mogelijkheid om dit te voorkomen was door zich te gaan afbeulen met fitnessapparaten. Zorgde er in ieder geval voor dat hij zijn aandacht beperkte tot de apparaten en hoe hij de oefening op de juiste manier moest uitvoeren. Ook rekende hij erop dat het sporten hem zo uitputte dat hij bij thuiskomst als een roos in slaap viel. Dat hoopte hij.