Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-05-08 15:20

[VER]"Voor Bas" kort.

Geplaatst door de TopicStarter : 15-05-08 15:20

Dit verhaal bevat een kern van waarheid, het is wel mijn fantasie en de namen zijn verzonnen. Helaas is de gebeurtenis wel gebeurd, bij ons op school is van de vakantie een jongen uit de brugklas omgekomen op de manier die hier beschreven wordt. Er is een herdenkingsdienst geweest op school. Omdat het niet uit mijn hoofd bleef, voor hen zonder betekenis ze lezen het niet, toch

Voor Bas en zijn familie.

Meredith lag op haar handdoek op het gras. De groene sprietjes kriebelden bij haar tenen, en haar ellebogen. O, en aan haar pols merkte ze toen ze iets verschoof. Ze keek naar de benen van haar man en bedacht zich dat het leven altijd zo ontspannen zou moeten zijn. Lekker voor de tent, kids in het zwembad en je verder even nergens zorgen over maken. Je man zorgt wel voor de barbecue tegen de tijd dat ze moeten eten. Meredith doezelde weer wat weg. Het was alleen jammer dat het weer in Nederland minstens net zo goed was, schoot er door haar heen toen er een wolk voor de zon schoof. He! Maar ach, het bleef als nog een graad of . . . Warm genoeg. Ze viel net bijna echt in slaap toen ze gegil hoorde vanuit het zwembad. Oef, moest dat nou?
Ze draaide zich een beetje op een andere kant, maar het geluid verstomde niet helemaal. Idioot, dacht ze. Er kwamen voetstappen in de buurt, hun staplek lag nu eenmaal bij een pad. Ze hoorde iemand rennen. ‘Pappa van Paul, pappa van Paul!’ riep er een jongetje. Henk zou het wel oplossen, besloot ze. Het jongetje hijgde hoorbaar toen hij bij hun staplek stil stond. Hij kwam zo hard aanrennen dat Meredith spetters op haar rug voelde vallen.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Henk vriendelijk.
‘Paul, hij ligt.’ het jongetje had moeite om een zin te formuleren. Meredith kwam nu ook maar overeind. ‘Paul is van de glijbaan afgekomen, uh, gevallen. Jullie moeten komen, hij beweegt niet meer.’ Bracht het jochie hijgend verslag uit. Hoewel Meredith net nog vertederd was vanwege het blonde jongetje dat in zijn zwembroekje bibberend hen kwam waarschuwen dat er iets gebeurd was sloeg alles nu acuut om. Henk stond ook al. Zij voelde zich alleen flabbergasted en kon niet zo snel reageren. Terwijl de uitklapstoel van Henk wat stond te wiebelen hees zij zich ook overeind. Het werd zwart voor haar ogen vanwege het opstaan. Even rustig, dacht ze. Drie seconden later: Even rustig? Paul! Ze liep dwars door de zwarte waas heen en knalde met haar scheen tegen het bordje dat het nummer van hun standplaats aangaf. Nummer twaalf. ‘Au, verdorie.’ riep Meredith.
‘Kijk je uit mevrouwtje?’ Vroeg de overbuurman.
‘Nee!’ Schreeuwde ze boos uit. ‘Er is iets met mijn kind, verdomme!’ Er rolde een traan over haar gezicht. Ze moest naar het zwembad. Paul. Toen ze dat dacht schoot er opeens iets kouds op haar keel. Alles werd dichtgedrukt. Ze stond stijf en haalde moeilijk adem. Er bonsde iets, haar hart? Paul. Dacht ze weer. De overbuurman was ondertussen op haar afgelopen. ‘Gaat het meis?’ vroeg hij vriendelijk. Hij legde een hand op haar arm en ze kwam weer wat bij zinnen.
‘Nee,’ fluisterde Meredith, ‘Nee, er is iets helemaal mis.’

Jerry keek naar zijn grote broer. Hij lag heel stil langs de rand van het zwembad. Hij had hem niet zien vallen. Hij had alleen het geluid gehoord, eerst een klang toen hij tegen de trap aan kwam met zijn hoofd en nog een plof op de grond. Hij had eerst gewild en was zo voor geglipt, hij won dat meestal van zijn grote broer, en hij had zich te laat omgedraaid. Nu hij de jongen die achter zijn broer had gestaan hoorde snikken twijfelde hij of hij het wel had willen zien. ‘Hoe gaat het met hem, wat is er?’ vroeg hij aan het meisje naast hem. Ze haalde haar schouders op en sprak duidelijk niet zijn taal. Zijn ogen gleden weer naar zijn broer. Er stonden grote mensen om heen, badmeesters, en die praatte heel zorgelijk in het Frans. ‘Wat is er?’ had hij en willen vragen, maar zij verstonden hem ook niet. Jeffrey was zijn ouders gaan halen. ‘Blijf jij bij je broer?’ had hij gevraagd. Jeffrey was even oud als Paul en dus luisterde Jerry braaf. Maar nu vroeg hij zich af of Jeffrey niet beter had kunnen blijven. Jeffrey zat ook al in de brugklas en die had ten minste Frans gehad. Met droge mond keek hij naar zijn broer. Hij bewoog niet, hij deed niets. Zorgelijk beet Jerry op zijn lippen. Wat was er aan de hand? Misschien moest hij erbij komen, dan zag Paul niet alleen vreemde Fransen om zich heen. Hij wilde de groep uit, maar werd tegen gehouden toen hij in de buurt van Paul kwam. ‘Nee, je moet afstand houden Jochie,’ zei de man voor Jerry kon protesteren.
‘Maar het is mijn broer.’ bracht hij als nog uit.
‘Dan moet je zeker even afstand houden.’ nu klonk de toon van de man heel anders, Jerry vroeg zich af wat hij bedoelde. Zijn maag leek in een klomp ijs te veranderen. Hoe erg zou het zijn?

Henk liep met grote passen achter het rennende jongentje aan. Hij ademde zwaar en voelde zich vreselijk bezorgd. Zijn zoon, er was iets mis. Dat klote zwembad ook. Henk merkte dat zijn handen trilden en hij liep nog harder door. Hoe was Meredith? vroeg hij zich af. Hij had haar nog even horen vloeken, maar toen was ze buiten gehoor. Ze vloekte normaal nauwelijks. Waarschijnlijk was ze minstens zo bezorgd als hij. Het jochie rende en nu zette Henk het ook op een holletje. Hij voelde wat blikken op zich. Ja, kijk maar. Dacht hij zuur. Jullie zouden ook rennen als er iets goed mis is met je kind. Zelfs al had je een beetje een buikje.
Het zwembad kwam veel te langzaam in zicht, maar toen hij er was schrok hij. Hij zag een grote groep mensen om de glijbaan heen staan. Het was alsof hij er buiten stond. Het moest echt mis zijn. ‘Hoe erg is het?’ vroeg hij het jongetje. Hij pakte het bij de arm. ‘Weet jij iets?’ Het jongetje beet op zijn lip en keek hem bang aan. Henk wist genoeg.
Hij begon zich een weg door de menigte te banen. Iedereen stond dicht op elkaar. ‘Rot eens op.’ snauwde hij naar een te bruine vrouw die expres voor hem ging staan.
‘Zeg, ik wil deze sensatie ook niet missen hoor.’ snauwde die. ‘Jij ben trouwens twee meter.’
Henk voelde een rode waas opkomen. ‘Het is mijn kind!’ brulde hij, ‘het is mijn kind en ik wil verdomme nog aan toe weten hoe het met hem is!’ Dat was genoeg om iedereen een stap opzij te laten doen.

Jerry was blij toen hij zijn vader horen schreeuwen. Zijn inmiddels ook bevroren hart sprong een stukje op. Als zijn vader er was kwam het misschien nog goed, zijn vader wist immers alles. Dat is mijn vader, wilde hij zeggen, toen hij zijn lange pappa een weg door de menigte zag banen. ‘Pap!’ riep hij. Zijn vader keek op en om. In zes passen was hij bij Paul, die lag nog steeds in dezelfde houding. De Franse badmeesters vroegen wat aan zijn vader. Zijn vader antwoordde. Toen zag Jerry iets waar hij zo van schrok, dat hij jaren later het beeld weer kon oproepen. Zijn vader zonk op zijn knieën naast Paul. Jerry zag duidelijk tranen over zijn gezicht lopen, zelfs van de meters afstand waarop hij stond. Henk greep de pols van Paul en schudde toen wanhopig aan diens schouders. Wat lag zijn hoofd er raar bij? Bedacht Jerry ondanks alles.

Meredith voelde zich een slechte moeder. Ze kon het niet opbrengen naar het zwembad te rennen. Nadat ze gekalmeerd was door de aardige overbuurman, die haar de hele tijd mevrouwtje noemde, was ze op weg gegaan. Ze liep, het was zwart voor haar ogen, haar keel zat dicht geknepen. Ze bad terloops nog richting God, ze baalde dat ze dat niet vaker had gedaan, misschien had ze dan meer kans op hulp van zijn kant. Paul, dacht ze dan soms. Als ze dat dacht schoot er een mes door haar hart heen. Wat nergens op sloeg, misschien had hij alleen een been gebroken. Maar was Jeffrey dan net zo angstig geweest? Ze kwam eindelijk in de richting van het zwembad. Er stonden veel mensen. Ze zag haar man nergens boven uitsteken. Ze hoorde niets. Zou er geen geroezemoes zijn? Misschien waren haar oren uitgevallen door het slechte nieuws. Toen ze in de buurt was besefte ze dat het heftig moest zijn. Het ramptoerisme was enorm. Ze wilde ze allemaal wegschreeuwen, maar ze had geeneens de puf om mensen te vragen aan de kant te gaan. Het duurde uren voor ze door de menigte was. Toen zag ze haar man met haar oudste zoon in zijn handen. Ze kwam bij hem en greep zijn schouders vast. ‘Meer,’ fluisterde hij. Hij drukte de hand van Paul in haar handen. Wat was die koud? ‘Henk?’ Henk knikte.

Wat was er met Paul? Vroeg Jerry zich nog altijd af. Hij had zijn grote broer nog nooit ergens van af zien vallen, niemand eigenlijk niet. Hij vroeg zich af of dit normaal was. Waarom was iedereen dan zo extreem verdrietig? Zijn moeder was nu bij zijn vader. Hij schrok toen hij ze allebei zag huilen. Moeders en vaders huilden toch niet? Jerry merkte dat hij ook stond te bibberen. De man knielde naast hem. ‘Is het echt je broertje? ‘ Vroeg hij terwijl hij Jerry aankeek.
Jerry knikte. ‘Mijn broer,’ herstelde hij onwillekeurig.
De man wist blijkbaar niet meer wat hij moest zeggen. Jerry kon wel gillen toen hij ook bij hem een traan zag lopen. Ondertussen gilde er werkelijk iemand. Wat gebeurde er allemaal? Wat was er met Paul?

Waarom leek opeens alles in slow motion te gaan? Wilde Meredith weten. Haar zoon lag dood in de armen van haar man en zijn had zijn dode hand in haar levende handen. Er klopte niets van. Alles om haar heen ging langzaam en haar gehoor leek terug te keren. Ze hoorde gegil. Gilde iemand om Paul?

Henk kon alleen maar kijken naar zijn dode zoon. Hij huilde, hij voelde zich gebroken. Wat was dit. fiets alles. Hij wilde iemand de schuld geven en mensen uitschelden. De badmeesters, die jonge ventjes, die klootzakken. Iemand. Zijn zoon was er niet meer. Hij wilde het uitbrullen, maar voelde geen kracht in zijn longen. Langzaam wiegde Henk zijn zoon wat op en neer. Hij was er niet meer. De wereld veranderde in een waas door zijn tranen. Hij wilde geen armen van zijn zoon afhalen, maar toch moesten die tranen weg. Hij wilde het gezicht van zijn zoon zien. Hij liet Paul met een arm los en veegde tranen uit zijn ogen. Zijn zoon was vreemd stil, maar ja, hij was er dan ook niet meer. Zijn gebruinde gezicht leek vreemd bleek. Het chloor had zijn haar in de war gemaakt en zijn nek lag in een vreemde hoek. Door Henks hele buik trok een vreemd gevoel. Zijn zoon was dood. Hij haalde één keer diep adem, en verbaasde zich dat dit nog kon. Hoorde er bij hem nu ook niet iets uit te vallen?

Jerry hoorde een ambulance. Normaal had hij Ambulances spannend gevonden, sterker nog, hij had altijd verhalen verzonnen waar ze over gingen met zijn grote broer. Nu was het voor zijn grote broer realiseerde hij zich. Het was niet eens spannend meer. Jeffrey dook naast hem op. Het jochie leek in schok en zei niets. De man die nog steeds naast hem geknield was mompelde iets van: ‘de Ambulance is er.’ het klonk niet hoopvol.
Jerry begon langzaam te begrijpen dat het echt goed, en dan bedoelde hij ook erg goed, mis was. ‘Jeffrey,’ vroeg hij. Hij keek opzij naar de jongen, die keek hem ook aan. ‘Is Paul,’ hij slikte één keer. ‘Is Paul echt dood?’

Voor Merediths gevoel draaide de wereld niet meer. Toen de ambulancebroeders zich door de toeschouwers heen baande was ze niet opgelucht. Die konden toch niets meer doen. Ze hoorde dat iedereen ongerust klonk, ze wist niet wanneer ze weer was begonnen met dingen horen. De broeders haalden Paul en zijn ouders uit elkaar. Hij werd op een Brancard gelegd. Meredith keek toe hoe haar zoon weg werd gehaald. Ze wist dat ze mee moest. Het ging alleen niet. ‘Vous etes ses parents?’ Henk zou wel antwoord geven. Meredith staarde, opeens deden haar knieën het niet meer en viel ze daarop. Ze moest mee, kom op, doe het weer. Gebood ze haar knieën.

Jerry zag zijn moeder weer vallen. Jeffrey had geen antwoord gegeven op zijn vraag. Paul werd meegenomen met de ambulance. ‘Het is mijn broer,’ zei hij tegen de man. ‘Ik wil ook mee.’
De man liet hem nu gaan. ‘Ga dan maar.’ hij klonk vriendelijk en vooral bezorgd. Toen Jerry besefte dat hij vrij was begon hij te rennen. ‘Paul!’ brulde hij. Zijn moeder keek weer op.

Jerry? Vroeg Meredith zich af. Ze was haar andere zoon vergeten. Toen ze Jerry zag rennen wist ze ergens weer kracht vandaan te halen. Met behulp van de broeder stond ze weer op. Strompelend liep ze richting de ambulance. Henk was daar al. Hij ving Jerry op in zijn armen. De ambulancebroeders wilden de deur sluiten. ‘Nee!’ riep ze wanhopig. Henk gebaarde wat, maar hij leek in de war. Waarom deden ze die al dicht? Ze wilde mee, ze moest mee.

Henk realiseerde zich opeens dat hij Duits praatte in plaats van Frans. Helaas werkte zijn hersens niet snel genoeg om Franse woorden op te halen. Hij had de hand van zijn zoon in zijn eigen hand. De dode hand van zijn dode zoon en hij had zijn levende zoon ook in zijn armen. Er werd in het Frans wat tegen hem gepraat. Meredith was ondertussen ook mij de ambulance. Ze huilde en leunde erop. Er kwam uiteindelijk nog een man vanuit het niets. De man praatte wat met de broeders en sprak toen Henk aan. ‘U bent de vader?’ vroeg de man. Henk knikte alleen maar, dat was hij toch nog steeds, ondanks dat? O oliebol, hij voelde zich opeens misselijk worden. Jerry kroop dichter tegen hem aan. De golf van misselijkheid was niet te onderdrukken. Hij kon niet overgeven in de auto! Henk zette Jerry naast zich op de stoel, duwde de man opzij, boog zich uit de auto en liet de golf komen. Niet bepaald opgelucht boog hij terug. Hij keek naar Paul.

De kots van zijn vader stonk vond Jerry. Hij keek naar zijn broer. Die was dood, dat had Jeffrey gezegd tegen hem. Hij vroeg zich af of Paul echt nooit meer wakker zou worden. Dat gebeurde ten slotte alleen maar met oude mensen normaal? Eigenlijk wilde hij dat vragen, maar hij durfde niet. Zijn vader zat naast hem en was bleek en stonk naar kots en zijn moeder kon alleen maar huilen en deed net of hij er niet was. Was hij er nog wel? Misschien was hij wel onzichtbaar geworden, nu Paul er niet meer was. Hij vroeg het zich af en besloot het te testen. Voorzichtig leunde hij tegen zijn vader. Die sloeg een arm om hem heen. O, hij bestond nog wel. Alleen Paul was stil? Paul was er niet meer? Jerry was nu erg blij met de arm van zijn vader en kroop nog dichter tegen hem aan. Als Paul er niet meer was, hoezo was dan de rest nog normaal?

Uiteindelijk haalde de ambulance broeders de familie niet uit elkaar. Alle drie gingen ze mee. In het ziekenhuis bleek wat eigenlijk al zeker was: Paul was dood. De rest van de wereld bleef echter wel draaien. Behalve voor Meredith, Henk en Jerry. Voor hen stopte de wereld eventjes.

Nomineer dit bericht ×