Geplaatst Twee weken geleden hadden ze met z'n allen afgesproken om op buitenrit te gaan, voor het eerst gezellig met zijn 4tjes. Inge had het zich helemaal voorgesteld, ze had Bad Boy nu nog maar 4 maanden maar hij was toch zo betrouwbaar. Ze was nog nooit gevallen zelfs al gaven de paarden een bok of begonnen ze spontaan te galoperen. Inge kon geweldig rijden, ja dat zei iedereen toch altijd. Ja het was veilig genoeg om te gaan rijden.
'Snel we moeten achter Bad Boy aan' Inge keek een beetje beteuterd om zich heen, ze had veel pijn in haar been en kon moeilijk opstaan. 'Kom op Inge, sneller' 'Ja daag, help me liever het doet verdomd veel pijn' Tim kon Bad Boy niet meer zien, welke kant was hij nou op gegaan ?
2 dagen later
Lief dagboek,
Ik ben heel stom geweest, ik had moeten weten dat het zou gebeuren. Mijn ego was natuurlijk weer eens te groot. En nu, nu ben ik Bad Boy kwijt !
Niemand kan hem vinden, en al zouden ze hem vinden.. Ik mag niet meer rijden totdat mijn been genezen is, dat kan trouwens nog lang duren. Mijn dijbeen is gebroken, de dokter had gezegd dat dat een slecht bot is om te breken ? Alle botten zijn slecht om te breken toch ?
Ik hoop dat ze Bad Boy kunnen vinden, iedereen hangt papiertjes op en op zeelandnet en markplaats is ook een oproep geplaatst. Zal ik hem ooit nog terugzien ?
Groetjes Inge,
Inge hoorde de bel gaan, ze had geen zin om open te doen. 'Mam, doe jij open'
Moeder deed de deur open en zag Tim staan 'Mag ik binnen komen'
Inge lag op haar bed, haar been jeukte verschrikkelijk onder dat gips ! Ze probeerde met een liniaal te krabben, het hielp niet echt. 'Awww, vervelend k*t gips'
Tim deed de deur van Inge haar kamer open, hij keek haar recht in haar ogen toen hij haar toesprak. 'We kunnen hem nergens vinden Inge' Inge keek hem verwijtend aan, waarom ging hij niet gelijk achter Bad Boy aan ?
Als jullie het goed vinden wil ik verder schrijven, ik zou ook graag opbouwend kritiek willen
