Voor het eerst sinds hele lange tijd heb ik weer een gedicht geschreven.
Voor een vriendin, naar aanleiding van het overlijden van het paard waar zij heel veel om gaf.
Altijd die mooie ogen
Met hun nieuwsgierige blik
Nog nooit had iemand zoveel
Van ze gehouden als ik
Maar je ogen werden somber
En minder vrolijk af en toe
De schittering was verdwenen
Je was het leven moe
Zoveel had je meegemaakt
Zo’n verdraaide kijk op het leven
Helaas heb ik nooit de kans gehad
Om je weer vertrouwen te geven
De tijd is ons nooit gegeven
Het leven deed je pijn
En steeds maar denk ik weer
Dat het ook anders had kunnen zijn
Je leeft nu op een groene weide
En mag spelen; je bent vrij
Eens zullen we elkaar weer vinden
Dat weten we allebei
Rust zacht, lieverd