Geplaatst 
In dit verhaal zitten/komen dingen uit mijn eigen leven, maar lang niet alles.
veel leesplezier, tips en commetaar zijn altijd welkom.
owja, ik ben geen prof. schrijfster.
“Sam!,Sa-a-am! Samantha als je de bus niet wéér wil missen moet je nú gaan!”
Samantha hoorde haar moeder onderaan de trap roepen, maar ze negeerde het.
Als ze nou doet alsof ze ziek is mag ze misschien wel thuis blijven, dan zou ze wachten tot haar ouders aan het werken waren en dan uit haar bed komen, en de rest van de dag tv kijken.
Goed plan! Denkt ze, maar dan herinnert ze zich ineens dat ze niet kan liegen, vet balen want ze wil echt niet naar school.
Wéér de hele dag met die zware schooltas rondlopen, wéér langs dat lopend virus moeten zitten. Ze noemde Jolanda altijd ‘Het lopende virus’ want ze hoestte altijd zonder hand voor haar mond.Maar ze durfde er nooit iets van te zeggen.
Samantha draait zich nog eens om en trekt de dekens over haar gezicht.
Haar dekbed was zó lekker warm, ze wil helemaal haar vertrouwde bed niet uit.
Ze trok met een enorme ruk haar warme dekbed van haar af en ging op de rand van haar bed zitten.Ze zag een heel dun straaltje licht door haar gordijn komen. Het licht straalde precies op de deurklink.
Ze stond op en pakte haar badjas van de grond, en ging voor de spiegel staan.
Ze deed haar ogen dicht en zei tegen zichzelf: Ik ben een mooi meisje en ik trek me niets aan wat anderen van me vinden!
Langzaam deed ze haar ogen open, ze zuchtte diep.Waarom hield ze zichzelf toch zo voor de gek, ze is helemaal niet mooi, en ze vind het wél belangrijk wat mensen van haar vinden!
Ze liep weg van de spiegel en deed haar deur open. Ze bleef even in de deuropening staan om te kijken of er niemand op de gang was.Gelukkig, er was niemand.
Ze liep nog even naar de kamer van Roy, haar jongste broertje.Langzaam deed ze de deur open en liep naar zijn bed, die de vorm had van een trein.
Roy lag met zijn hoofd onder zijn kussen, maar Samantha hoorde hem snurken.
Ze trok de dekens nog iets verder omhoog en liep weer de kamer uit.
Ze bleef even boven aan de trap staan, als ze nu naar beneden zou lopen zou haar moeder vast weer aan het stressen zijn, ze zal vast weer zeggen dat ze eerder haar bed uit moet komen.
Samantha zuchtte en liep naar beneden.
“Samantha!” Nicole kwam op Samantha afgerend en duwde het kleine meisje dat voor Samantha in de rij stond weg.
“Hé, Nicole! Zei Samantha opgelucht.
“Sam, ik heb ge-wel-dig nieuws!
“Vertel!”
“Dit ga je echt niet geloven!”
“Ja, vertel nou maar!”
“Oké, oké, weet je nog dat enge huis dat te koop staat? Die ene langs het park?”
“He gadver, dat krot.. wat is ermee?”
“Mijn moeder heeft vandaag de nieuwe bewoners ontmoet!”
“Is dat nou zo geweldig?”Vroeg Samantha nors.
“Ja zeker wel! Er komt een super lekker ding wonen! Hij heet Kevin en komt uit Amsterdam!”
“Gaaf! Zullen we er vanmiddag even langs fietsen? Misschien hebben ze wel hulp nodig met dozen uitpakken!” Stelde Samantha voor.
Samantha stond nu vooraan in de rij, ze pakte een dienblad en pakte een broodje gezond en een appel.
“Jij ook wat?”Vroeg Samantha aan Nicole.
“Lekker!” en ze pakte een pizza punt.
“Vier euro en negenentwintig cent alstublieft” Zei de kantine juf.
Samantha keek op de klok, het was drie uur, over een half uur was ze uit.
Ze was achter in haar schrift een vlinder aan het tekenen, één vleugel was al helemaal af, de andere klopte niet, hij was niet even groot als de andere vleugel.
Ze wilde het net uitgummen toen haar leraar Nederlands haar schrift afpakte.
“Een vlinder! Creatief hoor Samantha! Kijk een klas! Een halve vlinder, mooi hoor!” en hij hield haar schrift omhoog.Samantha voelde zich rood worden en vroeg verlegen of ze haar schrift terug mocht.
“Jij wilt je schrift terug?! Dan zal je de komende 20 minuten toch heel hard moeten doorwerken meisje! Anders krijg je extra huiswerk!”
Samantha pakte haar schrift uit de handen vaan haar leraar.
“Ik houd je in de gaten Samantha!” Zei hij.
“Doe dat! Ik ben dól op aandacht!”
“Ik ben thuis!”Riep Samantha toen ze de voordeur opendeed.
Er kwam geen reactie, Samantha liep verder de kamer in en zag een briefje op de eettafel liggen.
‘Sam, ik ben met Roy naar de dokter, hij had vanmorgen een temperatuur van 39 graden.Ik probeer voor het eten terug te zijn, als ik er voor 6 uur nog niet ben mag je voor jezelf iets maken. X Mama’
Samantha keek op de klok en zag dat het pas 4 uur was, ze liep de trap op en deed de deur van de badkamer open.
Ze ging voor de spiegel staan, ze deed haar haren op een staart en haalde haar make-up eraf.
Ze trok het douche gordijn open en zetten de warme kraan aan. Het duurde altijd een minuut voordat de douche warm werd, ze deed ondertussen alvast haar kleren in de wasmachine.
Snel deed ze de deur op slot en ging onder de douche staan, ze kon zichzelf zien in de spiegel en trok snel het douche gordijn dicht.
Ondertussen waren Roy en haar moeder al thuis, ze hoorde Roy huilen en haar moeder kwam de trap op gelopen.Haar moeder klopte op de deur. “Samantha? We zijn weer thuis!”
“Oké! Hoe gaat het met Roy?”riep Samantha vanuit de douche.
“De dokter zegt dat hij een griepje heeft.”
“Griep? In juni?!” vroeg Samantha verbaast.
“ja, ik weet het, maar het komt wel goed!Blijf je niet te lang douche want ik ben eten aan het maken.”
“oké” Samantha deed de kraan uit en trok het douche gordijn open, ze wilden zichzelf niet zien in de spiegel en keek naar de grond.
