Vloeibaar
ooit was het van mij
maar langzaam vloeit
het vloeibare weg

Ik zal nooit meer
begrijpen dat een
avond zo perfect en
warm kan zijn

Je ogen...
Ze zeggen mij
meer dan genoeg.
Je wilt niet

Bij mij zijn
Niet op deze manier
morgen wel en daarna
misschien

Maar nu gaat jouw
gevoel voor onze
liefde
Ik moet het maar

Accepteren,
maar lukken doet het
niet
Het was van mij
maar het vloeibare gaat

Het gaat heen
waar het heen wil gaan
en het komt terug
wanneer dat haar zint

Er zou een licht
kunnen staan en
de vlam had kunnen
groeien

Maar je ogen...
Zo rood van vermoeidheid
en zo rood als het
vloeibare

Ik kan je niets
verwijten, maar je maakt
mijn lichaam boos
Zo alleen

Al dagen alleen
terwijl je bij me bent
ik wil je kunnen vinden
maar je verlaat me weer

Je verlaat mij
proef je dan niet
dat ik een avondje
gevoelloos wilde zijn?