Bokt.nl

Citaat:

‘Shana!’, schreeuwde mijn vriendin over onze halve aardbol. Ik, Shana, 15 jaar jong, gooide mijn laatste schep mest in de kruiwagen. Mijn grote, vriendelijke reus, Ambition, stond de wereld geïnteresseerd te bekijken vanuit zijn veilige stal. Wat een sukkeltje was het ook. Eigenlijk moest ik hem nu uit stal gaan halen, en beginnen met opzadelen, we gingen naar de crossbaan rijden en daar even onze crosstalenten laten blijken aan iedereen daar. Ambition was een ongelofelijk veelzijdig paard, hij kon werkelijk alles, je kon lekker dressuur met hem rijden, hij kon geweldig springen met een goede ruiter, en hij was heerlijk op buitenritten. Ik had een speciaal rooster, hoe vaak ik hem reed, wanneer hij vrij had, en ga zo maar door. Hij kreeg sowieso elke dag beweging of aandacht van me, ik kon hem moeilijk de hele dag op stal laten, en al helemaal nu hij aan huis stond. Mijn beste vriendin, Naomi, had haar paard al klaar staan, en ik moest nog beginnen. Ze stapte ongeduldig rondjes op het erf, en Ambition werd helemaal gek van haar en haar super Fjord. Haar beestje was echt een leuk beest, hij kon ongelofelijk springen, ruim zijn eigen lengte (ook al sprong Naomi dat niet met hem), hij schrok werkelijk nergens van, alleen dressuur was niet hun sterkste punt. Naomi’s Fjord, Sultan, had zijn naam niet voor niets, hij kon namelijk echt een draak zijn in de bak. Daarom reed Naomi vrijwel altijd buiten, meestal samen met mij. Ik reed nooit in mijn eentje in het bos, Ambition vond het nog wel eens leuk om een loopje met me te nemen, en ik had geen zin om dan in mijn eentje het bos door te crossen. Uiteindelijk, na zo ongeveer een kwartier, steeg ik op, en reden we samen naar buiten. Ik had een speciale springoutfit, een mooi dekje, grijs met een roze randje, een veelzijdigheids zadel, die prima als een springzadel door kon, en een borsttuig met een martingaal. Het stond Ambition helemaal geweldig, alleen hij vond al dat getut aan zijn lichaam maar niks. Buiten alles wat hij al had, reed ik ook nog eens met een bontje op en onder het zadel, hij had peesbeschermers en springschoenen met bont. Hij had heel gevoelige plekken op zijn hoofd, en een zadelbontje was omdat het veelzijdigheids zadel eigenlijk niet helemaal goed meer paste. Ambition was veel te dik geworden. Samen reden we naar buiten, druk pratend over van alles en nog wat. De rit door het bos, naar de crossbaan toe, was een heerlijk ontspannende rit. Jammer dat, hoe dichter we bij de crossbaan kwamen, hoe drukker de paarden werden. Dit ritje maakten ze elke zaterdag, en ze wisten dondersgoed wat het betekende. Ik wist Ambition met moeite onder bedwang te houden toen ze een paar hindernissen in het vizier kregen. Het was rustig vandaag, de instructeur was er, die stond een bak koffie te drinken, en er waren een paar mensen dressuur aan het rijden. Toen de instructeur, en tevens de oprichter van deze plek, ons zag, sprong hij op en liep hij naar ons toe. ‘Jullie komen om te crossen?’, vroeg hij hoopvol. Ik lachte. ‘Ja, wij komen eens even lekker uitrazen hier zo’. Hij schoot ook in de lach, en liep naar ons toe. ‘Zullen we eerst op het kruisje inspringen?, dan doe ik hem op 50 cm’. Naomi knikte, en ik nam er genoegen mee. Ambition kon nog veel hoger, dat wist ik nog wel van toen hij nog op de handelsstal stond, maar ik was niet zo’n springruiter, gaf mij maar een potje serieuze dressuur. Jammer dat hij het zelf zo leuk vond. En bovendien was de instructeur die dit allemaal georganiseerd had, helemaal geweldig, hij gaf leuk les, jammer dat hij geen dressuur deed. Van hem zou ik nog eens veel kunnen leren, maar we kwamen hier alleen op zaterdag, en meestal was het ongelofelijk druk. Dan moest je een half uur wachten voor je eindelijk 1 sprongetje kon nemen, maar vandaag konden we anderhalf uur lang achter elkaar springen. Met pauze er tussendoor natuurlijk. Toen we terugreden, waren we allemaal moe, maar voldaan. Ambition, Sultan, Naomi en ik natuurlijk. Ik zadelde Ambition vrij langzaam af, net zoals Naomi. We borstelden de paarden, en daarna mochten ze in het weiland. Toch wel makkelijk, 2 ruinen, hoef je, je niet druk te maken over dat ze misschien wel gedekt worden of dat soort onzin. Ik zou daar eigenlijk nog niet eens zo heel veel problemen mee hebben, krijg ik tenminste een veulen!, dat is toch leuk?. Mijn ouders dachten daar helaas anders over, als ik ooit een merrie kreeg, en ik liet die dekken, dan hing ik. Ik zwaaide Naomi uit, en gaf Ambition nog even een knuffel, alvorens ik zelf naar binnen ging om te eten.

De volgende dag had ik voor een keer niet met Naomi afgesproken om het bos in te gaan op zondag. Ik wou serieuzer aan mijn dressuur gaan hameren, Ambition kon het geweldig, maar hij liet het dus echt niet blijken. Zijn vorige eigenaresse was met hem M1 geweest met dressuur, en de eigenaar daarvoor ZZ springen. Hij was dus echt een toppaard, van pas 12 jaar, maar hij liet niet blijken dat hij zo’n toppertje was, misschien was ik niet de juiste ruiter voor hem?. Ambition liet merken dat hij geen zin had om dressuur te doen vandaag, zondag was zijn dag om lekker door het bos te galopperen, 2 uur lang. ‘Vandaag niet!’, schreeuwde ik voor de honderdste keer toen we langs de ingang van de bak kwamen en hij de bak uit wou springen. Sultan stond lekker in het weiland, morgen had hij wedstrijd, dus had hij vandaag rust. Eigenlijk niet slim, je moet toch trainen?. En zaterdag hadden we gesproken. Naomi had een hele aparte trainingswijze, ze reed maar 1 keer in de week dressuur, maar toch wist ze het voor elkaar te krijgen elke keer winstpunten te halen. Ik kon het me niet voorstellen. Als ik een keer voor de grap een onderlinge wedstrijd reed, haalde ik nóóit winstpunten. Vroeger stond ik op een manege, eerst met Potter, later ook even met Ambition. Potter was mijn eerste pony, een witte, heel mooi, en kon geweldig lopen. Op de manege reed ik 3 keer in de week (weinig hé?!), waarvan 2 keer in een kinderles, en de andere keer, op zaterdag, voor mezelf. Ik vond dit heerlijk, we hadden een oude, grote schuur waar van de winter zand in gestort werd zodat dat een binnenbak zou worden, tegen de regen, en tot die tijd redde ik het prima met onze buitenbak. Het was een mooie, gedrailleerde bak, dus ik had nooit problemen ermee, dat hij nat was. Ik reed hem een half uur, en daarna begon hij echt vervelend te doen, bokken, steigeren, en ander protest wat ik niet van hem waardeerde. Ik wist hem nog een keer in draf te krijgen, voor het gevoel, en daarna kwam ik eraf. Ambition kon zijn hoofd helemaal op de teugels leggen, hij liet zijn hoofd dan gewoon rusten op jou spieren, en daar kon ik helemaal gek van worden. Ook liep hij regelmatig veel te diep. En zie een ex-dressuurpaard er dan maar uit te rijden!. Af en toe kreeg ik het neusje er gewoon niet uit, die liet ik het maar. Ik kreeg er vaak commentaar op bij wedstrijden, soms positief, soms negatief. Het boeide me allemaal niet, ik had Potter verkocht omdat ik een recreatiepaard wou, en niet een werklustige pony die alleen maar dressuur kom doen, en weer omdat ik Ambition had, was ik aan huis gaan staan. Potter was echt een superpony geweest, begrijp me niet verkeerd, maar ik werd te groot, en bovendien wou ik recreatieruiter worden, en niet iemand die maar 3 keer rijd in een week, waarvan 2 keer levenloze lessen, en af en toe nog een wedstrijd op zondag. Ik kwam ook nooit meer op die manege. Er werd verteld dat je een pony hard in de mond moet trekken als je hem aan de teugel wilt rijden. Nou, ik, als een meisje van 12, wist wel beter, maar een kind van 7 die net op paardrijden zit, kan je dat soort dingen prima aansmeren. Ik vond het altijd heel gemeen en paardonvriendelijk. Ook in mijn lessen werd er doorgezaagd over het aan de teugel rijden, zelfs al was Potter gespannen door mijn manier van rijden. Hij was sowieso eigenlijk altijd al vreselijk schichtig voor mijn hulpen geweest, ik kon Potter niet aandrijven of hij stond op zijn achterbenen, ik moest echt met de zweep werken, alleen sturen en remmen kon met mijn handen, de rest met de zweep. Erg moeilijk, want dan krijg je zo’n vreselijk sloom “wedstrijdpaard” van je ouders, en dan ben je dat niet gelijk vast, klamp je, je gelijk vast aan de manen als je 1 keer aangedreven had. Met mijn zweep werken moest ik ook erg veel doen op Ambition, net als met mijn sporen. Ik had het op Potter niet moeten proberen, met sporen rijden, zelfs al waren het heel onschuldige knopsporen.

Citaat:

Ik gaf Ambition een harde klap met mijn zweep, waarna een serie bokken volgde. Ik was in de bak met hem aan het springen, maar hij was telkens aan het weigeren. Voor de hindernis prikte ik nog een keer met mijn sporen, en hij sprong, hij sprong een meter!. Ik was ongelofelijk trots, nu waren we officieel in staat om een B parcours te starten!. Ik wou toch niet officieel starten, Ambition zou dan zijn oude gewoontes weer terug krijgen, in het parcours, en die gewoontes waren ook de rede geweest waarom hij toentertijd verkocht is. Hij had neiging om heel erg vervelend te gaan doen in het parcours, als hij hoger moest springen. Een B parcours zou nog wel gaan, maar ik zou weer enthousiast worden, en zo het B uit zijn, en vanaf het L begon hij volgens de vorige eigenaar al vervelend te doen. Het was niet per sé vervelend doen, het was meer heel veel enthousiasme, gepaard met een veel te fanatieke ruiter. Nee, wij bleven gewoon en recreatiekoppel. Het springen ging niet zo heel goed, na die sprong. Ik moest mijn sporen echt hard erin prikken, voor ik reactie kreeg. Daar baalde ik wel van, want dat betekende dat hij ook niet goed genoeg reageerde voor een klein knopspoortje. Ik had van mijn zus, die op zichzelf woonde, langere, stompe sporen gehad, misschien moest ik die maar eens proberen. In de eerste instantie vond ik ze net iets te lang, maar als ik er zo over nadacht, waren het hele mooie dingen, waar ik nog prima mee kon rijden. En zo groot waren ze nou ook weer niet. Oké, ze waren wat scherper dan deze, maar ik kon het toch ook afstemmen?. In het bos was hij voorwaarts genoeg, dus reed ik gewoon met deze, en met springen en dressuur reed ik met een groter spoortje. Dat vond ik wel een goede regeling, dus ging ik hem afzadelen. Buiten dat hij een beetje een raar paard was, was hij ook nog eens behoorlijk lomp. Omdat het warm was, spoot ik zijn benen altijd af na het rijden, en dan gaat hij natuurlijk met zijn domme hoofd op de slang staan. Ik kan dan duwen wat ik wil, maar hij gaat er gewoon niet vanaf. Soms kon ik echt boos worden op zijn domme gedrag, maar ik wist dat ik daar niet zo veel mee bereikte. Ik had hem van mijn ouders gekregen, toen ik net, met pijn in mijn hart, afscheid had genomen van Potter. Ambition was een totaal anders paard, niet zo snel op zijn teentjes getrapt, je kon hem zo een duw geven, zonder dat hij er iets van voelde. Ook had hij nogal veel vet, wat hij nu nog steeds wel had. Maar het begon wel steeds meer een gespierd sportpaard te worden, mede dankzij het springen wat ik met hem deed. Vanavond had Naomi wedstrijd, en ik mocht voor haar groom spelen. Ik vond het wel leuk, en zij vond het handig. Ik poetste haar paard voor haar, ik zadelde Sultan op, en ik reed los voor haar als ik daar zin in had. Vandaag had ik afgesproken dat ik zou losrijden, en erop zou gaan tussen de proeven door. Het was in een binnenbak die door 2’en gedeeld was, een gedeelte voor het losrijden en tussendoor even stappen of draven, en een voor de wedstrijd zelf. De eerste proef ging niet zo goed, Sultan stak zijn neus er alleen maar uit, en zijn middendraf was een galop als het ware. Hij galoppeerde met zijn voorbenen, maar draafde met zijn achterbenen. Toen Naomi er vanaf kwam, werd ik eigenlijk abrupt. Dit was Naomi haar eerste officiële wedstrijd met een startkaart, en ze had de eerste proef al verprutst, terwijl het altijd goed ging. Ik zette Sultan nog even beter aan het werk, hij kreeg een paar flinke klappen, en ik oefende vooral op de middendraf. Naomi was met haar vorige paard Z1 dressuur geweest, dus startte ze gelijk L1. Dat paard had ze moeten laten inslapen, hij had artrose, echt heel jammer, en ze was er destijds kapot van geweest. Ze wou nooit meer een paard, en nu had ze Sultan. Van haar vriend gekregen, een dik, vreselijk lomp paard, waar ze eigenlijk niet meer zo heel goed op paste. Gelukkig liet niemand dat aan haar weten, dat zou wel echt gemeen zijn. Ze was al niet zo heel erg dol op Sultan, vanaf het begin, toen ze hem kreeg, en dan kreeg ze ook nog eens te verduren dat ze te groot was, nee, ze trok het allemaal even niet meer. Toen ze terug kwam voor haar tweede proef, keek ze me met behuilde, waterige ogen aan. Zal ik weer?, vroeg ze met een trillende stem. Ik knikte, en sprong van Sultan zijn rug. Met trillende handen pakte ze de teugels, en wachtte tot ze naar binnen mocht. Ik stond te kijken langs de lijn, en deze proef ging al helemaal waardeloos. Haar ouders waren heel prestatiegericht, en ze moest alles goed doen. Naomi hield dat af en toe ook niet meer vol, waar ik haar groot gelijk in gaf. Ze kon heel boos worden op haar ouders, maar ze hield het nooit al te lang vol. Haar ouders konden namelijk ook heel lief zijn, begrijpend, ze wouden alleen graag hun dochter haar droom verwezenlijken, en soms moet je daar een beetje bot gedrag voor tonen. Haar ouders gaven me ook altijd heel leuke dingen voor mijn verjaardag, ze hadden een leuke stijl, en eigenlijk een groot gat in hun hand als het ging om het kopen van spullen. Mijn ouders waren daar eigenlijk veel te zuinig op, voor mijn verjaardag kreeg ik van hun een leuk nieuw setje, of een nieuw hoofdstel, voor de rest moest ik zelf sparen. Meestal waren het dan van die hele goedkope setjes, van een stom merk dat niet eens bekend was, en de kleuren pasten meestal niet eens bij elkaar. Meestal ruilde ik dan ook de helft met mensen die er nog wel iets mee konden, en wist ik er alsnog iets goeds voor terug te krijgen. Het maakte mij allemaal helemaal niks uit, wat voor spullen ik voor mijn paard had, maar als ik dan een nieuw dekje moest hebben, en er een kreeg, wou ik wel een leuke, die ook leuk bij Ambition stond. Mijn ouders hadden een bruin dekje gekocht!, en dan ook nog in de zelfde kleur als Ambition zelf, dat zag er natuurlijk voor geen meter uit. Ik had heel lieve ouders, maar ze hadden totaal geen stijl als het om paarden ging. Ze wouden mij, omdat ze Sultan zo leuk vonden, ook een Fjord aansmeren, nou, echt niet. Hoe veel recreatieruiter ik ook was, een Fjord zou ik nooit nemen, veel te eigenwijs. Hoewel, achteraf was Ambition ook eigenwijzer dan de verkoper had vermeld. Ja, wat wil je, die probeert het paard weg te krijgen, die gaat dan heus niet vertellen dat dit een hartstikke eigenwijs paard is, kan goed springen maar doet het gewoon nooit. Naomi gaf Sultan een paar goede klappen, en hij begon eindelijk in een net tempo te draven. Ze moest hem af en toe bijtikken, maar hij bleef in een vrij constant tempo, de rest van de proef. Alleen jammer dat ze die klappen moest geven, het moet er niet uit hebben gezien voor de jury. Een tikje is niet zo erg, maar een flinke klap, dat wordt toch al gauw gerekend als een minpunt.

Het was dan ook duidelijk te zien op haar scoreblad, dat ze het niet zo goed gedaan had. Ze had er geen goed gevoel over, en liet dat duidelijk merken. Op haar blaadje stond heel veel nuttig commentaar, maar daar keek ze niet eens naar, alleen maar naar haar punten. Ze had uiteindelijk 2 keer net geen winstpunt. Ze baalde echt als een stekker, wat ik me eigenlijk wel kon voorstellen. Het commentaar las ze niet, en ze duwde het blaadje in haar moeder haar handen. Ik schudde mijn hoofd, en liep achter mijn woedende beste vriendin aan. Ik wist dat het gevaarlijk was om haar te volgen als ze boos was, maar ik kon het weer niet laten. ‘Wat heb ik misgedaan met het losrijden’?, vroeg ik spottend. ‘Niks, het ligt niet aan jou’!, snauwde ze. ‘Als je me zo behandeld, denk ik toch echt van wel’, schudde ik mijn hoofd. ‘Oké, vooruit dan maar, je reed hem niet genoeg op tempo, hij moet tijdens het losrijden echt snel, ik krijg hem makkelijk zelf rond, en je hoefde niet te schakelen in de gangen, dat lukt me allemaal zelf wel in de proef, je had alleen even moeten stappen, draven, galopperen en dan had het klaar moeten zijn, nu heeft hij het idee dat hij de proef al gereden heeft, en als hij dan nog een keer zijn best moet doen, dan gaat hij vervelend doen’. Ik knikte. ‘Volgende keer moet je hem maar gewoon zelf losrijden’, begon ik. Ik kon mijn zin echter niet afmaken, want Naomi lag al op haar knieën voor mijn neus. ‘Ik red het niet op wedstrijden zonder jou, alsjeblieft?’. Ik kreeg bijna medelijden met haar, dat ze weer geen winstpunten had. ‘Maar je moet me elke keer vertellen wat ik moet doen!’, riep ik uit. ‘Nou en?, ik vertel het je graag’, knikte ze. Ik knikte spottend. ‘Je klonk het anders niet zo blij met me’. ‘Hoe vaak moet ik het nou nog zeggen!’, ze werd bijna boos, ‘je móet me gewoon helpen!’. Ze begon bijna te huilen. Ik knikte, en samen liepen we naar Sultan, die ongeduldig op zijn beloning aan het wachten was. Omdat het er niet naar uit zag dat Naomi die ging geven, deed ik het maar. Uit mijn zak toverderde ik een wortel, en die gaf ik aan het lieve paard.

Citaat:

Zoals gewoonlijk gingen we de volgende dag weer lekker een buitenrit maken. Een goede kans voor ons beide, plus de paarden, om weer even te ontspannen. Gisteren had Ambition een zware dressuurtraining moesten doen, ik had een paar oefeningen erin gestampt, waar we met het officiële wedstrijden starten, nooit aan toe zouden komen, en zondag had hij een springtraining gehad, waar hij ook een paar flinke kanjers gesprongen heeft. Sultan had gisteren natuurlijk die wedstrijd, maar hij mocht zondag nog op het weiland sukkelen, anders dan had hij ook gewoon aan het werk gemoeten. Tenminste, als hij van mij was geweest, ik zou de dag voor mijn wedstrijd toch wel echt even trainen. Naomi was nu iedereen de schuld aan het geven voor haar vreselijk slechte punten. ‘En die vrouw die voorlas, mijn tante, die zei het ook allemaal helemaal niet duidelijk’, mopperde ze. ‘Naomi, je kan nu iedereen de schuld geven, maar je weet heus wel dat de fout ook bij jou zelf gelegen heeft, je werd weer te geconcentreerd, je moet lol proberen te hebben in zo’n proef meid!’. Ik werd er ook een beetje wiebelig van. Ze was elke keer maar aan het klagen, over dat iedereen die mee was geweest het verkeerd had gedaan, haar ouders hadden met een stalen gezicht zitten kijken, terwijl, toen haar ouders glimlachten, zij alleen maar met een stalen gezicht voor zich uit staarde, op naar het volgende figuur, en ik had haar ook niet bepaald aangemoedigd. Er viel een pijnlijke stilte. Alleen het geluid van stappende paardenhoeven over een stil landweggetje. Alle vogels stopten opeens met hun lied, leek het wel. ‘Hebben we nu ruzie?’, vroeg Naomi met tranen in haar ogen. Ik wist het niet. Ik had nog nooit ruzie gehad met Naomi, alleen meningsverschillen, maar we waren nooit boos op elkaar geweest. Ik wist niets meer. We reden nog even, en op precies het zelfde punt als altijd, keerden we symmetrisch om, allebei tegelijk. Misschien omdat we het zo gewend waren, maar omdat dit stukje nogal vol van bochten was, durfden we hier niet te draven of galopperen. Sultan wou nog wel eens heel erg uitwijken in de bochten, dus galopperen kon sowieso niet. Normaal waren we nu druk aan het praten, maar vandaag bleef het vrolijke geklets even uit. Ik vond het wel jammer, ik had het met Naomi altijd zo gezellig. Misschien hadden we gewoon niks om over te praten. ‘Ik denk erover om een oefenparcours met Ambition te gaan starten’, zei ik tegen Naomi. Geen antwoord. Ik keek, maar zag geen ruiter op het paard zitten. Sultan, het veel te domme paard, liep wel gewoon door. Toen ik een paar passen achteruit deed, zag ik een Naomi dubbel van het lachen met haar kont in het zand zitten. ‘Mijn zadel gleed zo naar de zijkant!’, gierde ze van het lachen. Ik moest gelukkig ook lachen, en daarna praatten we weer gewoon vrolijk, alsof er nooit iets gebeurd was. Die pijnlijke stiltes, werden niet meer genoemd, en alles was weer goed.

De volgende dag besloot ik wat lage, saaie sprongetjes te gaan maken met Ambition. Hij vond springen leuk, en ik wou ooit graag een keer met hem gaan springen, ook al lagen mijn ambities meer bij het dressuur. Dressuur, dat stond vast, zou ik nooit met hem kunnen starten. Als ik ook maar een klein beetje aandreef, vatte hij dat op als dat ik zijn neus eruit dreef, dus kon ik vrijwel niet aandrijven. Bovendien wou hij nog wel eens gewoon op zijn achterbenen gaan staan als ik hem ging aandrijven tijdens het dressuur. Tijdens het springen kon hij nog veel erger zijn hoor, hij gaf af en toe een hele serie steigerserenades, en dan eindigde hij toch nog met een sprong. Ik wist hem nog net op de hoefslag te houden, dan kwam zijn serenade, die zich uiteraard op de hoefslag afspeelde, vlak voor de hindernis galoppeerde hij aan, en sprong hij. Nou moet je, je wel kunnen voorstellen dat ik dan niet meer heel goed in het zadel zit, en tegen de tijd dat ik klaar ben voor de hindernis, heeft hij hem al gesprongen. Zijn sprong is heel soepel, het is net alsof hij niet eens door heeft dat hij springt, net als ik trouwens. Hij kan vreselijk sterk zijn, ook boven de hindernis trekt hij me wel eens uit het zadel, maar het is niet buitengewoon heftig. Boven de hindernis trok hij zijn hoofd wel naar beneden, ook al was het maar een klein rotsprongetje. Daarom moest ik heel ver uit het zadel komen. Vandaag was hij actiever dan normaal, of hij had gewoon zin om te springen, of dit was een van zijn grapjes. Ik kreeg wel een bokje, en hield het zadel al vast, maar daarna sprong hij gewoon in een keer foutloos een heel parcours van hindernissen. Ik beloonde hem, en hij maakte wat drafpasjes op de plaats. Mijn springpaardje, dacht ik bij mezelf, en met dat idee, sprong ik het nog een paar keer. Op een gegeven moment kwam Naomi, die de lat steeds wat hoger legde, en ook de andere hindernissen naar beneden haalde. Ze moesten plaats maken voor de gewone drafbalken, waar ik op af kon sturen als hij jolig begon te doen. Toen we bijna 1.40 hadden gesprongen, vond ik het genoeg. We bouwden af door het weer steeds lager te doen in sprongen van 20 cm, en uiteindelijk lagen de balken weer op de grond. Ik zadelde hem langzaam af, zoals gewoonlijk, en liet hem daarna nog even vrijspringen. Dat vond hij helemaal geweldig, en als ik hem goed opjoeg, kon hij met het grootste gemak 1.60 springen, iets wat ik niet eens van hem vroeg onder het rijden. En ik wist zeker dat ik ook in de stress zou schieten als ik zo’n kast van een hindernis zag staan, waar ik ook nog eens een ruiter overheen moest zien te werken. Ik bouwde net zo langzaam als het afzadelen het hindernismateriaal af. Ik legde het naast de bak, en speelde nog even wat met Ambition. Het begon al donker te worden, tijd voor Naomi om naar huis te gaan, en tijd voor mij om de paarden te voeren en op stal te zetten. Ik plukte Ambition weer bij het hek van de hindernisbalken weg, en zette hem op stal. Hij kreeg een flinke schep voer, met een paar wortels erbij, en bovendien ook nog eens een gezonde plak hooi. Mijn paard kreeg sowieso gezond veel voer, hij werd er niet dik van, dus waarom dan niet?. Soms had hij wat te veel energie, als ik geen tijd had om te rijden, dus dan liep hij 1 dag niet, maar kreeg wel zijn normale portie voer. Ik kan hem toch moeilijk minder gaan voeren omdat hij alleen maar even los in de bak heeft gestaan die dag, dat is zielig. Hij kon prima nog wat hebben, af en toe had ik zelfs het idee dat hij vrij slank gebouwd was. Maar ik bleef erbij dat ik gewoon een lekker paard had, met mooie spieren en een lekkere kop. Ik had al veel goede reacties op hem gehad op school, hij was mooi, hij had een mooi hoofd, en hij was gewoon het meest sexy paard van de hele school. Veel mensen vonden dat, maar Naomi had wat achteraf gezeten. Zij had ook op deze manier gepronkt met haar nieuwe paard, maar Sultan was niet zo aangeslagen, hij was een Fjord, wat wil je. Niemand vond hem ook te dik, hij stond bijna nooit op het weiland, dus had ook geen grasbuikje, en hij had nog nooit wormen of iets dergelijks gehad. Altijd op tijd ingeënt, daar hadden we naar gekeken toen we hem kochten, goed ingeënt, en goed bekapt, aldoor. Omdat we vaak buiten reden, liep hij nu op kunststof hoefijzeren, die deden het heel goed, en ze zaten vrijwel onzichtbaar als een soort schoen om zijn hoef heen. En ze waren zowel makkelijk uit te krabben, als makkelijk te verwijderen. Als hij er even niet zo lekker meer op liep, drukte je een paar knopjes in, stak je ergens een sleuteltje in, en dan zat het hoefijzer los. Je kon zonder het sleuteltje, het hoefijzer onmogelijk los krijgen, ook al zat hij niet vast in de hoef. Zonder het sleuteltje kon je hem er wel op doen. Dan hoefde je alleen maar goed aan te drukken, aan de binnenkant een knopje indrukken en de klem erop zetten. De klem was blauw, heel grappig, en heel stevig. Zonder de klem bleef het hoefijzer gewoon niet zitten. Heel handige dingen, en ze waren zo schoon te krijgen door een waterslang tegen het hoefijzer aan te zetten. Het water werd dan gelijk rondgepompt, ook door het klemmetje, en dan reinigde je gewoon je hele hoefijzer. En het makkelijkste, ze konden zo lang blijven zitten als je wou, en je hoefde geen hoefsmid te hebben om ze om te krijgen. Mijn vader kon zelf hoeven vijlen, daar had hij een cursus voor gevolgd, dus hoefden wij vrijwel nooit een hoefsmid hier naartoe te laten komen. Heel handig, want die mensen vroegen veel geld. Die kunststof hoefijzers waren wel duur, dat moest ik toegeven. Ze kosten al snel 100 euro in de aanschaf, en dan moest je ook nog eens een klem erbij kopen, ook al waren die niet zo duur.

De volgende dag liep ik weer naar stal. Vandaag wou ik wat serieuzer met dressuur aan de slag, dus had ik een iets langer spoortje genomen, en voor de gelegenheid een iets scherper bit in zijn mond gehangen. Niet veel, en het was ook niet omdat ik hem zonder niet onder controle had, maar gewoon voor het idee, ik had hem toch net iets beter aan het lopen als hij iets zwaars in zijn mond had, in plaats van een hol, dus lichtgewicht, RVS bit. Dit bit was al vrij oud, maar heel goed bruikbaar. Het was dubbelgebroken, en vrij dik. Van koper, eigenlijk een vrij duur bitje, maar het was een mooi ding, ook al was hij oud. Ambition vond het maar niks. Mijn mannetje vond het een beetje raar dat hij ineens een bit in zijn mond had die minstens 2 keer zo dik en honderd keer zo zwaar was. Ook op mijn grotere sporen reageerde hij prima zo te merken, ik steeg op, en hij stapte gelijk weg, terwijl ik hem normaal echt nadrukkelijk naar voren moest drijven. Gewoon mijn sporen er net zo lang in zetten, tot hij eindelijk reageerde. Ik stapte met een slap teugeltje rond, want hij was nogal met zijn mond aan het spelen. Gewoon wennen aan het nieuwe bit, ik wist het, maar het was gewoon een beetje raar. Ik twijfelde of ik met springen ook dit bit zou gebruiken, hij was wat zwaar in de mond, en ik moest nog wel eens flink trekken als we gingen springen, om hem in bedwang te houden. Nee, met springen hing ik er wel gewoon weer mijn simpele lichtgewicht bit in, die ook al vrij prijzig was geweest destijds. Eigenlijk had ik voor Ambition vrij veel, dure spullen. Als het dure spullen waren, gingen ze lang mee, en waren het goede kwaliteit dingen. Dat kon ik niet zeggen van die goedkope dekjes, om de haverklap hingen ze uit elkaar, of was er weer eens iets kapot. Bandjes gingen los, de singellus, of iets anders doms. Net als met die goedkopere merkloze zadels. Merkspullen hebben was niet alleen stoer, het had ook nog een andere, betere reden, ze gingen véél minder snel kapot. Ach, wat maakte het mij allemaal nou weer uit. Het dressuur ging verbazingwekkend goed, toen ik hem oppakte, gaf hij geen protest, maar ging braaf zakken met zijn neusje, en zelfs als ik aandreef, kwam zijn neusje er niet uit. Op sommige punten liep hij zelfs te diep. Maar toch had ik liever dat hij achter de loodlijn kroop, dan dat hij er ver boven zweefde. Het was al met al een heerlijk rijpaard, waar zeker ik nog veel van kon leren, en later misschien mijn nichtjes nog of zoiets. Hij was vrij goed met kinderen, onder een paar voorwaardes, ze mochten niet gillen, niet schreeuwen, niet aan hem plukken, en als ze erop gingen, begon hij te steigeren. Eigenlijk was het gewoon een dom paard. Ik kon er zo in de bak, zelfs zonder halster, hoofdstel, touw, zadel, wat dan ook, op stappen, en zo wegrijden, als ik hem zelfs maar met een zadel erop, en met een hoofdstel in zijn mond, liet lopen met een van mijn oppaskinderen, stond hij zo op zijn achterbenen. Een van de meisjes zat nu ook op paardrijden, dus ik dacht erover tegen mijn ouders te beginnen over een Welsh pony, die ik recreatief voor het karretje kon zetten, en waar zij dan op kon rijden voor mij, en de eerste onderhandelingen tussen mij en mijn ouders waren daarover al gepleegd. Ze waren het eens geweest met het plan, maar om het daadwerkelijk te verwezenlijken, daar moesten ze goed over nadenken. Mijn verjaardag zat er aan te komen, dus ik hoopte dat, dat de goede gelegenheid zou zijn om een pony te krijgen voor mijn oppaskindje. Het was, gelukkig, niet zo maar een oppaskindje, sowieso elke donderdag kwamen ze hier bij de paarden, en het oudste meisje, inmiddels 8, kwam vaker langs om Ambition te poetsen. Omdat ze er een keer vanaf is gevallen, vind ze het nog wel eng, maar als ik haar voor het zadel neem, gaat het allemaal prima. Zolang ik mijn teugels kort houd, en mijn sporen er flink in zet, reageert hij prima op alles. Ze durfde er nu niet meer alleen op, en het had haar moeder ook flink wakker geschud. Uiteindelijk heb ik het haar namelijk wel verteld, maar gelukkig was ze totaal niet boos. Ze zei dat een ongelukje in een klein hoekje zat, en dat ik haar niet expres had laten vallen, dus ik kon er niks aan veranderen, haar vertrouwen in mij was er niet aan geschonden of iets dergelijks. Ze had gelijk een bodyprotector aangeschaft, en nu reed haar dochter aldoor met een stom ding om haar lichaam, die ’s zomers veel te warm was om in te rijden. Als ze op mijn pony zou komen rijden, zou dat ding het eerste zijn wat ze af moest doen, een cap vond ik nog wel nodig, goede rijlaarzen ook, maar voor de rest maakte het mij niet uit of ze in een nieuwe rijbroek of in een oude vertrapte spijkerbroek reed, zo lang zij zich er maar comfortabel bij voelde. Als zij lekker reed in een spijkerbroek met gympen en met een fietshelm op haar hoofd, moest ze dat vooral doen. Ze kon wel goed rijden, voor haar lengte, en voor haar leeftijd. Ze was namelijk echt heel klein. Jammer dat ze niet meer op mijn mannetje durfde, ik wist zeker dat ze hem aankon, ze moest alleen met de juiste overtuiging op zijn rug stappen, en hem dan gewoon net zo lang tikken geven tot hij niet meer vervelend tegen haar deed. Echt zonde dat ze daar gewoon de kracht in haar armen nog niet voor had, als zij een tik gaf, was het net alsof er een vlieg op zijn kont kriebelde, en dan ging hij ernaar uitslaan, nogal logisch. Ze moest, of harder gaan slaan, of anders moest ze geen tikken geven, want daar kon hij, als je het niet op de goede plek deed, ongelofelijk jolig van worden. Wat een paard, maar wat een gebruiksaanwijzing die erbij zat zeg. De vorige eigenaren, die dressuur met hem gereden hebben op hoog niveau, hebben het geprobeerd, een gebruiksaanwijzing te schrijven, maar het is er niet helemaal van gekomen. Dingen die er destijds in stonden, kloppen nu niet meer of andersom. Dingen die er nu bij moesten, deed hij toen nog niet, bijvoorbeeld. Dingen zoals kleine kinderen afwerpen die alleen maar een rondje wouden stappen. Vroeger was hij zo ongelofelijk lief geweest, volgens de vorige eigenaren, elke beginner, of iemand die zelfs helemaal niet kon rijden, kon een zadel erop gooien en wegrijden bij wijze van spreken. En nu kan dat zeker niet meer, hij is echt veranderd in dat jaar dat hij nu bij mij is.