Alsof je loopt op een dun laagje ijs
met daaronder enkel een diep zwart gat.
Een dikke grijze mist,
waardoor onmogelijk te zien is hoe het leven zal verlopen.
Het lijkt alsof het voor eeuwig duister zal zijn.
Het verstikt je, als een donkere zware deken.
Het neemt toe, de pijn, en de angst..
Alles is ontspoord, je bent jezelf en iedereen kwijt.
Het lijkt alsof het bloed langzaam uit je lichaam verdwijnt
Simpelweg voel je dat dit niet meer te helen is,
licht veranderd voorgoed in donker, en
de zon veranderd in regen.
Niemand begrijpt het,
Daarom vertel het iedereen die het maar wilt horen,
Bij het horen van de knal, is een stukje van
mezelf gestorven..