Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-01-08 21:04

[VER] Liefdesverdriet...

Geplaatst door de TopicStarter : 23-01-08 21:04

Na lang twijfelen heb ik dit verhaal geplaatst, ik wou weten wat jullie er van vinden. Voor diegenen die het gaan vragen, ja het is mijn eigen ervaring helaas...
=======================================================
Hij is verliefd, maar niet meer op jou. Trillend komen de woorden over zijn lippen: "het kan niet meer verder zo".
Je wil het niet geloven, slaat op zijn borst en schreeuwt het uit, "dit is niet gezond" , "dit is niet gezond" blijft hij maar herhalen.
De pijn die je voelt is niet te beschrijven, verdriet, angst, woede. Alles komt er uit.. En hij, hij staat daar maar, niet beseffend wat hij zojuist gedaan heeft. Je smeekt, je huilt en je kan het niet begrijpen. Een stuk wandelen! Ja! Dat zal de oplossing zijn, en je begint te praten, te vertellen hoeveel je al niet gedaan hebt voor hem, wat je wel niet over hebt voor hem.. Stug zegt hij "het gaat niet meer, dit is ongezond, we zien onze vrienden niet meer, en ieder moment dat ik bij hun ben denk ik aan jou", dat is juist goed denk je zelf, maar je kan het niet zeggen, hij is het immers uit aan het maken... Je hebt zo aan zijn vrijheid gewerkt, hij is je vriend, je wilt hem immers niet gevangen houden! "Toch voel ik me zo" komt er wijfelend uit.. Je beloofd hem dat het anders zal worden, dat je nog meer zult veranderen voor hem, maar het heeft geen baat. Dan komt de vraag, hoe is het mogenlijk, hoe is het mogenlijk dat je vriendje op een ander verliefd wordt, nog met jou vrijend.. Een vraag waar nog steeds geen antwoord op is. Langzaam begin je in te stemmen, de situatie positief te zien, te praten over elkaar en over te toekomst. Maar de herinneringen, de zoete zowel als de bittere zorgen voor veel tranen... Je hebt het fijn samen, staat tegen elkaar te praten over eerst, het voelt goed zo, vrienden te zijn, maar eigenlijk niet... Dan komt het moment om naar huis te gaan, wijfelend wat te doen vraag je zijn wang, hij geeft je zijn lippen.. Thuis aangekomen, onderweg heb je het verwonderlijk droog gehouden. Maar daar sta je dan, voor je deur met de tranen over je wangen lopend. De vragen van buitenaf worden kort beantwoord, je rent naar boven, je wilt alleen zijn..
De volgende dag zal hij komen! Er is immers nog een opdracht samen. Na het schelle geluid van de bel is het zo ver, hij is hier, je kersverse ex... Intussen boven, probeer je het opnieuw, je vraagt hem het opnieuw te proberen, hij wijst je af. Huilend wendt je je tot de computer, de taak ligt immers nog te wachten. Maar het lukt niet, 10 minuten later lig je samen met hem op de sofa, onder het motto "dit mogen vrienden ook". Zo nu en dan besef je wat hij je heeft aangedaan en barst in huilen uit, een warme knuffel wacht op je.. Je zit op je knieen voor hem, jullie voorhoofden tegen elkaar, plotseling raakt het topje van je neus de zijne; je hart begeeft het bijna - zou hij van mening veranderd zijn?- jullie neuzen schuiven naast elkaar. "Als je een kus wil, zeg het dan" zijn woorden die ik nu nog niet begrijp. Jullie knuffelen elkaar, en opeens gebeurd het -een lange passionele kus- jij stopt, hij gaat door! Een gloed van hoop bloeit op, hij is weer verliefd! Maar dan "dit was een afscheidskus" en je wereld valt in elkaar, de kus die seconden geleden nog de hemel had gebracht vergiftigd je... De rest van de dag huil je soms, wetende dat het toch geen zin heeft.
In de avond raakt het na een hoop schermutselingen duidelijk dat zijn vlam in hem de grens als vriend ziet, zijn wereld stort in, je hoopt vurig dat hij bij je terug komt, nu hij weet dat het geen zin had. Maar dat gebeurd niet...
Dan is het school, jullie delen de klas en de plaatsen naast elkaar. Er wordt met een bezem over de goede herrineringen heen gegaan, alles is weg, de leuke momenten, het stiekeme kusje als de leraar niet kijkt...
Af en toe laat je een traantje, maar toch probeer je dapper door te gaan! Als je hem met haar ziet praten knapt het, je wordt overspoeld door een intens verdriet, je hart gaat kapot! In de pauze krijgt hij vennijnige woorden, en loop je vol pijn naar je vriendinnen voor de lunch. De pauze vliegt om, je vermijdt hem maar je hoopt dat hij ziet welke pijnen je doorstaat, op de wc redt je het niet meer, de tranen stromen, gelukkig heeft niemand het gezien! Dan zie je hem weer, ruzie is het nu, de kwaadheid als een drug om je verdriet te vergeten. Maar dan is het weer goed en komt het verdriet weer terug. 'S avonds in bed, je denkt na en na en plots is er zo een grote golf van besef! Je huilt, en huilt, voelt dat je hart doormidden gescheurd wordt, je gelooft niet dat hij je dit heeft aangedaan, je wilt het niet geloven. De volgende dag zit je als verdoofd in de klas, hij -die ooit jou alles was- zit naast je. Je wilt hem vertellen dat je niet zonder hem kunt, maar wat zou hij van je denken! De dag verloopt gewoontjes, en met enige moeite weet je het droog te houden, maar na de middag schrijf je hem een brief, als antwoord verscheurt hij hem. Een daverende ruzie ontstaat en na school loop je naar hem toe om hem van zijn schuld bewust te maken. Je mist hem enorm, alles aan hem, zijn lippen, zijn sterke lichaam om je heen, de zovele intieme momenten met hem.. Hoe kon hij! Mist hij dit dan niet! Nee besluit je, anders was hij nooit verliefd geworden... Je durft het niet te vragen, het is niet goed hem er mee te blijven confronteren. Je vraagt hem, mischien kunnen we het proberen zoals in het begin, toen was je ook nog niet verliefd op mij.. "Maar ook niet op een ander" Toch is jou standpunt vast, hij kan het weer, hij wil zowiezo van die verliefdheid af, door met elkaar te vrijen komt het weer terug. Maar dat zeg je hem niet...
Anderen begrijpen niet dat jullie vrienden blijven, het doet pijn.. Je gaat dapper door met je leven maar de hoop brandt nog steeds even sterk.. Je zorgt dat je veel te doen hebt en nooit alleen bent, denken aan hem, en aan jullie verleden doet pijn.. Het lukt je de dag droog te houden, maar het besef zit er in.. Maar ook de vraag, is dit defenitief? "Neem hem niet terug" is wat je van alle kanten hoort, maar "waarom niet" vraag je je af? "Je bent een tweede keuze!" zeggen ze. Toch geloof je dit niet, als iemand met oprechte verliefdheid jou weer terug bent ben je geen tweede keuze, enkel de eerste! "Heb ik dan een fout gemaakt" vraagt hij. Je zegt "nee" maar van binnen weet je het antwoord "Ja, je hebt de fout gemaakt door de liefde van je leven te laten gaan". Maar dat zeg je niet, je zwijgt.
Tijdens het schrijven van dit verhaal, wordt het je duidelijk, je moet blijven proberen, je moet hem laten realiseren, vragen of smeken 'ons' een nieuwe kans te geven, om zijn verliefdheid te vergeten. Maar je durft het hem niet te vertellen, bang dat hij je zwak gaat vinden, terwijl je je juist sterk voelt door het te blijven proberen. Blijven proberen maar toch doorgaan, moeilijk maar het lukt je!

Laatst bijgewerkt door Mireille op 23-01-08 21:24, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: [kortverhaal] > [VER]

**Geplaatst**: 23-01-08 21:22

Re: [kortverhaal] Liefdesverdriet...

Geplaatst: 23-01-08 21:22

Wel leuk maar af en toe een beetje moeilijk te begrijpen Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-01-08 21:25

Re: [VER] Liefdesverdriet...

Geplaatst door de TopicStarter : 23-01-08 21:25

Ja dat dacht ik al. Knipoog

Nomineer dit bericht ×