Ik ken veel vrijgezellen, maar ik ken ook veel stelletjes en mensen met een relatie en soms mag ik een kijkje nemen in die bijzondere band die zij hebben met elkaar. Verbonden door onvoorwaardelijke en diepgaande liefde voor elkaar, zo sterk dat men soms besluit dat één van hen voor twee jaar verhuist naar het buitenland of dat men elkaar onvoorwaardelijk blijft steunen en bij elkaar blijft als één van hen (ernstig) ziek wordt. En ondanks de onzekerheden, de twijfels en de emoties die daarbij horen vormen ze samen een sterk front.
En ook zij hebben het gespeeld: het spel der verleiding.

Al van kinds af aan wordt men spelenderwijs bekend gemaakt met dit spel. Gevoelens zorgen voor onzekerheid, vlinders in de buik, dagdromen en een wens om die ander dat te kunnen tonen. Een verliefd meisje zou graag haar verliefdheid beantwoord willen zien door de jongen die ze zo leuk vindt. En voor zowel jongens als meisjes (al geldt het meer voor jongens, is mijn ervaring) zegt het aantal verliefdheden op hem of haar wat over zijn of haar populariteit en dus ook status op het schoolplein. En ook op die leeftijd kun je al gekwetst worden en leer je ook de andere kant van het verleiden kennen.

Boeken vol zijn er over geschreven, voornamelijk voor vrouwen, hoe te verleiden, de perfecte partner aan de haak te slaan, welke tactieken te gebruiken, wat het andere geslacht denkt (hoe bedoel je: generaliseren?) en er bestaan zelfs boeken over hoe je een one-night-stand 'versiert'.
Uitgebreide theorieën worden door 'deskundigen' ontwikkeld en voorgeschoteld aan de eenzame vrijgezel die snakt naar een beetje liefde van het andere (of in een enkel geval hetzelfde) geslacht, hunkerend naar de zogenaamde 'ware'.

Mannen zouden moeten jagen, dat zit in hun genen, dat is een zogenaamd oerinstinct. En wij vrouwen zouden dat moeten laten, ook al zijn we in een relatie verwikkeld met zo'n Neanderthaler. En laten we vooral geen post-it met 'bezet' op hun voorhoofd plakken, dan rennen ze meteen weg en sta je helemaal met lege handen. En vooral moeten we als vrouw de directe aanpak niet schuwen, naar het schijnt. Wij vrouwen zijn namelijk veel te subtiel.
Nou, ik heb laatst dan maar eens de proef op de som genomen. Als die directe aanpak zulke goede resultaten zou opleveren dan ben ik niet de beroerdste om de theorie in de praktijk te brengen. De eerste directe aanpak (gestimuleerd door een: "Nee, joh, niks subtiel... Bij hem moet je gewoon direct zijn.") liep uit op een ongemakkelijke en eigenlijk ook wel wat beschamende situatie. Fiasco nummer één was een feit en de persoon in kwestie heb ik sindsdien niet meer gesproken. Meer hé, daar laat ik me natuurlijk niet door afschrikken, wat denk jij wel niet... De volgende avond ging ik maar voor directe aanpak nummer twee. Van een wat afwachtende houding van ongeveer twee minuten (wie zei er dat ik geen mannelijke kwaliteiten bezit? ) ging ik maar weer over op de heel directe aanpak. De zin die ik daarna van de heer in kwestie te horen kreeg sloeg alles en zette me meteen weer met beide benen op de grond.
Dat ik uiteindelijk wel heb bereikt wat ik wilde was in dit geval niet te danken aan mijn directe aanpak, maar meer aan het feit dat ik wel wist hoe dat toch te bereiken ondanks de voorgaande situatie.

Wat mij brengt bij het volgende. Iedereen kent het wel dat als een man veel vrouwen heeft 'gescoord' hij 'De Man' is en zijn aanzien onder zijn vrienden ineens een flinke sprong heeft genomen. Je kunt bijna het 'lingo-geluid' horen als de jongens aandachtig luisteren naar de verhalen van hun vriend 'De Man'. Echter, wanneer een vrouw veel mannen heeft 'gescoord' wordt zij gezien als 'De Slet' en is ze niet zo 'mans' als haar mannelijke evenbeeld.
Die avond kwam mij ook nog het volgende ter oren: mijn directe aanpak tegen de laatste man in kwestie resulteerde in uitspraken in zijn richting als "Wel makkelijk hoor.". Ik kan je zeggen: mijn ogen stonden opeens op stokjes en bungelden vol ongeloof net als een fopbril uit de oogkassen.
Oftewel: door adviezen van menige man (en 'deskundige') op te volgen ben ik opeens 'makkelijk te krijgen' geworden en kan er natuurlijk niet (zoals in de omgekeerde situatie het geval zou zijn) gezegd worden dat ik het goed had gedaan om uiteindelijk dat te verwerven waar ik op uit was.

Na de uitkomst van dit experiment mag ik dus voorzichtig concluderen: directe aanpak, leuk, maar ondanks alle geluiden van 'deskundigen' en mannen die eens lekker vrouwelijk zeuren over de subtiele manier van versieren die vrouwen er meestal op na laten, besluit ik toch maar om weer mijn eigen vertrouwde spelletje te spelen, want uiteindelijk blijven ze natuurlijk Neanderthalers die willen jagen en veroveren en ach, wie ben ik om ze die jacht te ontnemen?

Nee hoor, ik gooi mijn hengeltjes uit in mijn vijvertje, terwijl ik wat subtiel heen en weer wiebel met mijn dobber en de visjes verleid toe te happen. En als ik beet heb kijk ik nog eens goed, denk het nog eens over en als ik zin heb en de vis me aanstaat haal ik mijn lijntje binnen en niet eerder
Dus als je me subtiel ziet hinten, nog eens achterom kijkt en er achter komt dat ik jou bedoel: bedenk dan dat het spel geen regels kent, maar de spelers wel zorgvuldig zijn getuned...


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Af en toe komen er ineens zinnen en hele alinea's bij mij naar boven geborreld (voornamelijk als ik onder de douche sta. Wat erg vervelend is omdat ik het dan moet onthouden en niet op kan schrijven) en voel ik de neiging om ze op te schrijven. Het zijn nooit lange verhalen en mijn doel is eigenlijk dat het vooral lekker loopt en leuk weg te lezen is. Ik hoop dat het een beetje gelukt is en ben eigenlijk wel benieuwd naar reacties en eventueel ook tips.
Groetjes!