Mijn mond beweegt,
mijn lippen schreeuwen,
maar de adem uit mijn longen
vormt niet de klanken van mijn hart.
Onzichtbare handen slaan ineen
als dragende bouwstenen op zachte grond.
Ze trekken een defensieve muur op
rond de kleuren van mijn gevoel.
Wolken van gedachten trekken langzaam voorbij
aan de horizon van mijn bewustzijn.
In stilte laat ik dit moment voorbij glijden
terwijl het gras mijn voeten kietelt.
Alleen ben ik nog niet tevreden met de titel. Iemand nog suggesties?