Geplaatst 
Veel leesplezier! Groetjes
Inleiding
Als je zo boos bent dat je niet weet wat je doet,en je eindigt alleen in een grote,enge stad zonder vrienden en familie…tja,wat dan?. Dan kom je in contact mer de meest rare types.
Types die je wel,en niet kunt vertrouwen,en die soms behoorlijk op je zenuwen werken en je soms radeloos maken. Sofia kan er over meepraten. Hoe kan ze zich hieruit redden? En kan dat überhaupt wel?
1. Voorbij?
Ik heb geen zin om je aan te kijken. Denkt Sofia. Je zoekt het maar uit. Het kan me niks schelen wat jij vind,maar ik loop weg. Hoe vaak heeft ze dat al niet gedacht?. Hoe vaak heeft ze al niet middenin een ruzie gezeten met haar vader,moeder,broer én zus?. Te vaak. En voor haar lijkt dit net dé druppel. ‘Sofia,kijk me aan!’ herhaalt haar moeder. Maar Sofia blijft nors en vastbesloten naar de grond kijken,haar blik vastgelijmd aan de tegels. ‘Goed.’ Haar moeder staat op uit haar stoel,haar stem klinkt als ijs. ‘Jij wilt het zo,jij krijgt het zo.’ Túúrlijk,geef me maar wéér straf,stom mens dat je bent. Sofia weet dat ze het niet meent,maar zin om zich voor zichzelf te schamen heeft ze niet. En waarom zou ze? Niemand kan haar gedachten lezen. ‘Op je kamer,tot het avond eten. Computeren kun je deze week vergeten,lever je mobiel ook maar in. En je ipod ook.’ Haar moeder lijkt zo vastbesloten,toch wil Sofia tegenstribbelen. Waarom kun je me alleen aan als je me straf geeft? Je bent vréselijk. Sofia staat op en loopt zo kalm mogelijk naar haar kamer. Daar gaat ze aan haar bureau zitten.
‘Cindy?’ Sofia sluipt de kamer van haar zus binnen. Ze vind het al zo raar dat de deur niet dicht of op slot zit. ‘Cindy?’ Sofia loopt naar het bureau. ‘Cindy,ik weet dat we ruzie hebben,maar ik verveel me kapot. Ik wil alleen je..’ ‘Dwerg! Wat doe je hier?! En tegen wie heb je het?!’ Cindy staat voor de deuropening,wild borstelend aan haar haren. ‘Jou. Ik wil je ipod…’ ‘Mijn ípod?! Ben je gék?!’ onderbreekt Cindy haar. ‘Ik weet dat we ruzie hebben,maar ik móet…ik verveel me dood!’ smeekt Sofia. ‘Niks ervan! Ik weet hoe onvoorzichtig je bent,je sloopt alles wat je tegen komt,en laat het uit je hoofd dat je dat met mijn ipod ook kunt doen!’ Cindy stapt haar kamer in en duwt Sofia eruit. ‘Je gaat maar fijn met je poppen spelen.’ En ze smijt de deur dicht. Rótzus,rótruzies,rót alles! Denkt Sofia,en besluit het bij haar broer te proberen.
‘Jamie!’ Sofia schreeuwt door de muziek heen. Maar Jamie schud zijn hoofd. Sofia is niet van plan zich zo te laten wegsturen en loopt op zijn bureau af en grist naar zijn ipod. ‘Hee,zussie,daar blijf je even van af oké?’ ‘Waarom zou ik?’ probeert Sofia nog,maar Jamie reageert niet. Als ze na een minuut nog staat,en Jamie haar aankijkt zucht ze en legt zijn ipod neer. Misschien ben ik te slap,te moe,misschien wel te laf om hiermee door te gaan. Denkt Sofia. Ze loopt de overloop op en rent naar beneden. Haar moeder staat in de keuken en negeert Sofia. Haar vader kijkt TV en ook hij besteed geen aandacht aan haar. De sfeer is bedrukt,zoals altijd. Nooit is het eens gezellig,er zijn altijd wel twee die ruzie met elkaar hebben. Sofia besluit op zoek te gaan naar haar mobiel,of die van haar vader,moeder,broer of zus. Die liggen allemaal in de kluis,behalve natuurlijk die van haar.
‘Debby!’ Sofia is blij dat ze de stem van haar beste vriendin hoort. ‘Ha,Sofia. Je belt een beetje…ongelegen,ik wil net met mijn ouders aan de lunch beginnen. Maar,wat is er?’ Meteen is Sofia niet zo blij meer de stem van Debby te horen. Debby,Debby,volmaakte Debby. Perfécte Debby,Debby die alles heeft behalve een broer,zus,broertje,zusje én ruzie met haar ouders. ‘Er is niks…’ mompelt Sofia. ‘Oh..waarom bel je dan?’ Debby klinkt geïrriteerd. ‘Nou,omdat..ik ruzie heb,en ik niet met mijn eigen mobiel kan bellen en ik nu bel met de mobiel van mijn zus,en als ze erachter komt leef ik niet meer. Daarom.’ Sofia probeert zo sarcastisch mogelijk te klinken. ‘Pfff…ruzie leg je zó weer bij,behalve als je het er zelf naar maakt natuurlijk..’ Debbys stem lijkt plagerig. ‘Is dat wat je te zeggen hebt?! Wat weet jij er eigenlijk van,miss perfect?!’ Sofia is woedend. ‘Jij hebt nóóit ruzie met je ouders,alles bij jullie is zo perféct,en je denkt echt dat je de koningin bent ofzo,en dat je alles weet. Maar je bent niet meer dan een barbiepop!’ Sofia drukt de telefoon uit en legt hem op de plank boven zich in de kast. Haar hartslag is wild. Ze heeft zó geschreeuwd,Cindy moet het haast wel gehoord hebben. Of iemand anders. Én nu heeft ze ook ruzie met Debby. Wat ben ik voor trut?!. Denkend staart Sofia voor zich uit.
